Οι καλές
Αταίριαστα ζευγάρια και τα καταστροφικά πάθη τους
Την ταραγμένη ζωή ενός μουσικού ζευγαριού που στην πραγματική ζωή γνώρισε τεράστια επιτυχία στον χώρο της κάντρι, ιδίως με το τραγούδι «Stand by your man», παρουσιάζει το «George and Tammy» (Showtime). Την Τάμι Γουαϊνέτ υποδύεται η βραβευμένη Τζέσικα Τσαστέιν και τον Τζορτζ Τζόουνς ο πάντα ικανός Μάικλ Σάνον. Τη σκηνοθεσία υπογράφει ο Αυστραλός Τζον Χίλκοτ («Ο δρόμος», «The proposition») ο οποίος επιλέγει να αφηγηθεί την ιστορία αγάπης του δυσλειτουργικού ζευγαριού προσπερνώντας τα white trash στερεότυπα και εστιάζοντας στην ψυχολογία των λαϊκών τροβαδούρων. Το ευτύχημα με το «George and Tammy» είναι ότι σκηνοθετικά ξεφεύγει από την κοντόφθαλμη αμερικανική ματιά που στις μουσικές βιογραφίες παρασύρεται από το δέος για τις επαρχίες του Νάσβιλ και της Λουιζιάνα. Ο Χίλκοτ εστιάζει στις ατίθασες ιδιοσυγκρασίες δύο ανθρώπων που κατάφεραν να γράψουν πάνω από τριάντα τραγούδια που έφτασαν στην κορυφή του καταλόγου επιτυχιών. Μάλιστα, το «He stopped loving her today» του Τζορτζ Τζόουνς για πολλούς θεωρείται το σπουδαιότερο κάντρι τραγούδι όλων των εποχών.
Μια άλλη σειρά που πέτυχε να περιγράψει εύστοχα τη δυσλειτουργική φύση ενός διάσημου ζευγαριού που βρέθηκε πρώτη γραμμή της δημοσιότητας είναι το «Pam & Tommy» (Hulu/COSMOTE TV). Βέβαια, οι κάντρι αστέρες δεν έχουν ούτε ένα κοινό στοιχείο με τον ντράμερ της χέβι μέταλ Τόμι Λι Τζόους και την Πάμελα Άντερσον. Όμως είναι τόσο καλογυρισμένη, τόσο φρέσκια και τόσο διακριτική η σειρά με τη Λίλι Τζέιμς στον ρόλο της Άντερσον και τον Σεμπάστιαν Σταν στον ρόλο του Τόμι Λι, που με ευκολία θα μπει σε λίστες με τις καλύτερες σειρές της χρονιάς. Η φύση τής τηλεοπτικής διασημότητας, ο σεξισμός στη δεκαετία του 1990, οι κακομαθημένοι σούπερ σταρ και το απόγειο της κουλτούρας της κλειδαρότρυπας στα πρώτα βήματα του Ίντερνετ εξερευνώνται με τρυφερότητα και λεπτό σαρκασμό.
Οι κακές
Ανδρικοί χαρακτήρες που αναπαράγουν αδέξια του αρχέτυπο του μαφιόζου
Ισως να μην υπήρχε πραγματικά ανάγκη για μια γκανγκστερική σειρά με πρωταγωνιστή τον Σιλβέστερ Σταλόνε το 2022, όμως για κάποιον λόγο το Paramount+ χρηματοδότησε το φιλόδοξο «Tulsa King» (COSMOTE TV). Ένας πρώην αρχηγός της νεοϋορκέζικης μαφίας, αμέσως μετά την αποφυλάκισή του, εξορίζεται στην Οκλαχόμα για να αρχίσει μια νέα ζωή και μια προσωπική εγκληματική αυτοκρατορία. Το όνομα του σεναριογράφου Τέρενς Γουίντερ («Sopranos», «Ο λύκος της Γουόλ Στριτ») είναι ο πιο πειστικός λόγος για να δώσει κανείς μια ευκαιρία στην πρώτη τηλεοπτική απόπειρα του Σταλόνε. Όμως το σενάριο βρίθει από καρικατούρες μαφιόζων, μπουνιές και νταηλίκια, ενώ η ιστορία διαθέτει την (απαραίτητη) τσακισμένη σχέση με την απόμακρη κόρη του ήρωα ώστε να εξισορροπήσει συναισθηματικά τον αμοραλισμό των πράξεών του.
Από την Paramount+ ήρθε και άλλη μια έμμεση απόπειρα προσέγγισης του κόσμου της μαφίας - από άλλη σκοπιά, αλλά με εξίσου άνισα αποτελέσματα. Το χρονικό της πολυτάραχης παραγωγής του εμβληματικού «Νονού» καταγράφει η σειρά «The offer» (COSMOTE TV), αλλά το χολιγουντιανό παρασκήνιο άξιζε καλύτερης μεταχείρισης. Οι προσπάθειες του φιλόδοξου παραγωγού Αλ Ρούντι να πείσει το στούντιο της Paramount να επενδύσει στη διασκευή του βιβλίου τού Μάριο Πούζο και τα χαοτικά γυρίσματα όπου ο Φράνσις Κόπολα πάλεψε με θεούς και δαίμονες στα δυσκίνητα γρανάζια της βιομηχανίας παρουσιάζονται αναιμικά και με μια παντελώς απρόσωπη σκηνοθεσία, που θαρρείς πως δεν αντιλαμβάνεται το μέγεθος του υλικού που διαχειρίζεται.
Και οι άσχημες
Οι καλές προθέσεις χάνονται πίσω από τις περούκες των ηθοποιών
Ενας κατά συρροή δολοφόνος στις αρχές της δεκαετίας του 1970 αρπάζει αθώους και αφελείς ταξιδιώτες οι οποίοι αναζητούσαν το χίπικο όραμα της εξερεύνησης μέσα από την Μπανγκόκ. Η αγωνιώδης σειρά «Το ερπετό» (BBC/Netflix) επιχειρεί μια μυθοπλαστική αναπαράσταση των φρικιαστικών εγκλημάτων ενός ψυχωτικού που απασχόλησε τα αστυνομικά ρεπορτάζ για πολλά χρόνια. Ο Ταχάρ Ρακίμ κάνει ό,τι μπορεί για να αποδώσει την ψυχοπαθολογική συμπεριφορά του νοσηρού Γαλλοασιάτη δολοφόνου με τα κλεμμένα διαβατήρια και δίνει με ψυχρή ακρίβεια τις πιο σκοτεινές πτυχές του χαρακτήρα. Ωστόσο, το κακό μακιγιάζ, η υπερβολική γκαρνταρόμπα και οι περούκες των ηρώων είναι τόσο αποπροσανατολιστικές, που είναι κρίμα για τέτοιο επίπεδο παραγωγής.
Ανάλογα προβλήματα αντιμετωπίζει και το πολιτικό δράμα «This England» (SKY), μια βρετανική παραγωγή που στήθηκε μάλλον βιαστικά, καθώς βασίζεται στην προεδρία του Μπόρις Τζόνσον και εξιστορεί τις πολιτικές του επιλογές κατά το ξέσπασμα της πανδημίας της Covid-19. Ο Κένεθ Μπράνα πραγματικά εντυπωσιάζει με τη σωματική ακρίβεια με την οποία ερμηνεύει τον Τζόνσον, αλλά, όπως συνέβη και με την κινηματογραφική ερμηνεία του Γκάρι Όλντμαν στον ρόλο του Τσόρτσιλ («Darkest hour»), πολλοί είναι αυτοί που στέκονται επικριτικά απέναντι σε ρόλους-μιμήσεις, όπου η εμβάθυνση στον χαρακτήρα χάνεται μέσα στην προσπάθεια για ένα πιστό αντίγραφο. Επιπλέον, οι σκηνές δράσης αναπαράγουν τα πολύ πρόσφατα ρεπορτάζ του BBC και είναι μάλλον αμήχανο να βλέπεις τη δραματουργική αναπαράσταση εικόνων που θυμάσαι να έχεις παρακολουθήσει πολύ πρόσφατα σε δελτία ειδήσεων.
