ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, ΑΠΟΣΤΟΛΗ: ΚΩΣΤΑΣ ΤΕΡΖΗΣ
«Το χαμένο σήμα της δημοκρατίας» του Γιώργου Αυγερόπουλου είναι μια ταινία για τον «ξαφνικό θάνατο» της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης της Ελλάδας, το βράδυ της 11ης Ιουνίου του 2013. «Εκείνη τη μέρα», λέει ο σκηνοθέτης, «ήδη από τις 3 το μεσημέρι άκουγα φήμες ότι επρόκειτο να κλείσει η ΕΡΤ, πράγμα που θεωρούσα αδιανόητο. Πήρα την κάμερα και πήγα στην Αγία Παρασκευή, όπου συνάντησα κλίμα έντασης, πολύ κόσμο συγκεντρωμένο που περίμενε την ανακοίνωση του κυβερνητικού εκπροσώπου. Μπήκα στο κοντρόλ κι άρχισα να καταγράφω. Άκουσα την απίστευτη ανακοίνωση για το κλείσιμο, ειπωμένη με αλαζονεία από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Σίμο Κεδίκογλου, και δεν πίστευα στα αυτιά μου. Όταν σταμάτησα να καταγράφω με την κάμερα, δάκρυσα, έκλαψα, όχι γιατί έπαψε η συνεργασία μου με την ΕΡΤ, αλλά γιατί ήταν κάτι απίστευτα άδικο, δεν υπήρχε ίχνος νομιμότητας ή δικαιοσύνης. Η δημοκρατία αποτελεί το πρώτο θύμα της κρίσης και ακολουθεί η ενημέρωση - αυτή είναι η καρδιά του ντοκιμαντέρ», μας είπε ο Γιώργος Αυγερόπουλος χθες εδώ στη Θεσσαλονίκη. Σε ερώτηση για τους λόγους, που κατά την άποψή του, οδήγησαν στην απόφαση για το κλείσιμο της ΕΡΤ, απάντησε: «Για πρώτη φορά έγινε εφαρμογή του δόγματος του σοκ στην ελληνική κοινωνία. Ήταν και η επιθυμία να ικανοποιήσουμε τους δανειστές με τις απολύσεις 2.000 εργαζόμενων, αλλά και να δημιουργηθεί χώρος στα ιδιωτικά δίκτυα στο πλαίσιο μιας μάχης που βρίσκεται σε εξέλιξη στην Ευρώπη για τη συρρίκνωση του δημόσιου υπέρ του ιδιωτικού τομέα. Επιπλέον, σοβαρός λόγος ήταν και ο απόλυτος πολιτικός έλεγχος της ΕΡΤ, στην οποία μέχρι τότε -παρά τα στραβά- υπήρχαν και τα καλά, υπήρχαν νησίδες έκφρασης».
Με την κρίση σαν υποχρεωτική συνθήκη δουλειάς στον χώρο του θεάτρου, ασχολείται η Κατερίνα Πατρώνη στο ντοκιμαντέρ «Η τέχνη της κρίσης: Η περίπτωση του θεάτρου». Τι μπορεί να κάνει ένας καλλιτέχνης του θεάτρου στην Ελλάδα σήμερα, χωρίς χρήματα; Το φιλμ αναδεικνύει τις πρωτοβουλίες σκηνοθετών του θεάτρου, θιασαρχών και ομάδων στη μνημονιακή Ελλάδα των τελευταίων χρόνων: «Δεν προσγειώνομαι στη σκηνή του θεάτρου, περπατώ στους δρόμους της Αθήνας για να φτάσω, είναι δυνατόν όσα βλέπω να μη διαπερνούν τη δουλειά μου; Το θέατρο είναι φτιαγμένο για ν' ανταποκρίνεται στις δύσκολες στροφές του κόσμου», λέει σε κάποια στιγμή στην ταινία ο Στάθης Λιβαθινός.
