Δημιουργός που καλλιέργησε ιδιαίτερα τη φόρμα του διηγήματος, αφοσιωμένη στην τέχνη του λόγου και την ιστορική έρευνα, η Λαρισαία συγγραφέας Βασιλική Παπαγιάννη έφυγε από τη ζωή στα 87 της χρόνια και κηδεύεται σήμερα στις 12 το μεσημέρι στο Νέο Κοιμητήριο Λάρισας. Τα βιώματά της από την Κατοχή, στην οποία ανέλαβε ενεργή αντιστασιακή δράση, αλλά και από την Αντίσταση, στην οποία συμμετείχε από τους κόλπους της ΕΠΟΝ, τροφοδότησαν το πεζογραφικό της έργο, διηγήματα, νουβέλες και ένα μυθιστόρημα, αλλά και τις ιστοριοδιφικές της έρευνες για τη συλλογή προφορικών μαρτυριών για πρόσωπα και γεγονότα της εποχής.
Γεννήθηκε στη Λάρισα το 1927 και σπούδασε οικονομικές και πολιτικές επιστήμες στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Στα γράμματα εμφανίστηκε με διήγημά της το 1952. Η γυναικεία οπτική, η ιστορική κατάθεση, αλλά και το ψυχογράφημα των πεζογραφικών χαρακτήρων της συνδυάζονται στο έργο της. Έγραψε τα πεζογραφήματα Καταχνιά (1964), Ανάγνωσμα πριν από τη βραδυνή προσευχή (1972), Το επιφώνημα της φωτιάς (1979), Επαρχιώτες (1984), Ώριμη νιότη (1974), Χαλάσματα (1992), το μυθιστόρημα Ξένη (1999) εμπνευσμένο από τη ζωή της Λαρισαίας ζωγράφου Ξένης Ματούση, τη μυθιστορηματική βιογραφία Κυράνω. Μνήμη της μητέρας μου (1990) και τις μαρτυρίες Οι ηττημένοι. Χρονικό Βαγγέλη Γιαννόπουλου (1988), Achtung. Καταγραφές από την εποχή της νύχτας (1999), Κραυγές της μνήμης (2005).
Οι προφορικές μαρυρίες και αφηγήσεις για την περίοδο 1940-1949 δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό Αντί, στον Ημερήσιο Κήρυκα της Λάρισας, αλλά και τη συλλογική έκδοση Γυναίκες στην Αντίσταση. Μαρτυρίες (1982). Ήταν μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων.
