Του Μήτσου Κασόλα
Στην "Αυγή" της Παρασκευής 20 Σεπτεμβρίου δημοσιεύτηκε κείμενο της Εταιρείας Συγγραφέων για τη Χρυσή Αυγή: "...ώς πότε θα επιτρέπουμε σ' αυτόν τον εσμό των επικίνδυνων στοιχείων να επεμβαίνουν στην κοινωνικοπολιτική ζωή του τόπου;" Και ότι: "Θα έπρεπε (Η Χρυσή Αυγή) να έχει ήδη τεθεί εκτός νόμου".
Καλώντας η Εταιρεία "σε εγρήγορση τους αρμόδιους να πάρουν αποφάσεις άμεσα, επειδή τα όρια της αντοχής για τη συντριπτική πλειοψηφία των συμπολιτών μας έχουν ξεπεραστεί προ πολλού, επειδή το κλίμα θυμίζει εποχές που δεν θα θέλαμε να τις ξαναζήσουμε, επειδή απουσιάζει η κρατική πρωτοβουλία για την καταπολέμηση των τρομοκρατικών χτυπημάτων... η Εταιρεία Συγγραφέων καταδικάζει απερίφραστα το πρόσφατο τραγικό συμβάν στο Κερατσίνι... Καλούμε τους αρμόδιους να πάρουν αποφάσεις άμεσα. Αύριο μπορεί να είναι πολύ αργά...".
Γι' αυτό το "πολύ αργά αύριο" για να μην προκύψει, ο γράφων τρεις φορές (και πολύ πριν προκύψουν οι εξακόσιοι τραυματισμοί πολιτών στην πλατεία Συντάγματος [10.6.2010] και οι τρεις νεκροί της Τράπεζας Μαρφίν, την επομένη μέρα) μίλησε δυο φορές σε δυο Γενικές Συνελεύσεις της Εταιρείας και μια τρίτη στις 10 Απριλίου 2011, υποβάλλοντας αυτή τη φορά την παραίτησή του από μέλος της Εταιρείας.
"Γιατί οι πνευματικοί μας άνθρωποι (εκτός από λίγες εξαιρέσεις) σιωπούν; Σε άλλους καιρούς πολλοί, και με κινδύνους για τη ζωή τους, δεν σιωπούσαν. Γιατί σήμερα δεν μιλάνε, δεν αντιστέκονται; Πού δίνουν αναφορά ως πολίτες και ως συγγραφείς; Γιατί αμέτοχοι; Γιατί χωρίς θέση; Ποια είναι η τιμή της σιωπής;".
Αυτά τα ερωτήματα έθεσα στην Εταιρεία Συγγραφέων, της οποίας η Γενική Συνέλευση γινόταν στο κτήριο - κολαστήριο της οδού Μπουμπουλίνας. Πλην όμως καμιά ουσιαστική απάντηση δεν υπήρξε από το Δ.Σ. της ούτε και από τα μέλη της. Μια μουγκαμάρα διαρκείας εισέπραξα.
Το κείμενο της παραίτησής μου:
"Προς την
Εταιρεία Συγγραφέων
Επειδή στα χρόνια της Αθηναϊκής Δημοκρατίας τους μη μετέχοντες στα κοινά τους αποκαλούσαν αχρείους και άτιμους και δίκαια.
Και επειδή χιλιάδες άνθρωποι και στον τόπο μας, αλλά και σ' όλον τον κόσμο, έδωσαν το αίμα τους και τη ζωή τους για τα κοινά και για το όρθιο ανάστημα του ανθρώπου.
Και επειδή στις μέρες μας περιθωριοποιούνται βίαια οι άνθρωποι της πατρίδας μας με την ανεργία και αχρηστεύεται η μοναδική και ανεπανάληπτη ζωή τους.
Και επειδή οι κρατούντες μας έχουν αποφασίσει να καταστρέψουν ολόκληρη τη σημερινή γενιά της νεολαίας μας που φέραμε στον κόσμο.
Και επειδή με τον δωσιλογισμό, την εξάρτηση και την υποτέλεια των κυβερνητών μας ληστεύεται ασύστολα ο πλούτος της χώρας μας και η χώρα μας χάνει την ανεξαρτησία της, την εθνική της κυριαρχία και πολύ πιθανόν να χάσει αύριο και την εδαφική της ακεραιότητα.
Και επειδή οι φτωχοί, οι ταπεινοί, οι καταφρονεμένοι γίνονται όλο και φτωχότεροι και άρχισαν να πεινάνε και να ξεσπιτώνονται.
Και επειδή οι πλούσιοι γίνονται απείρως πλουσιότεροι και απείρως αγριότεροι και ο πλούτος τους και η αλαζονεία τους καθίσταται πελώρια ύβρις.
Και επειδή δίκαια φωνάζουν οι άνθρωποι του τόπου μας: "Πού είναι οι πνευματικοί μας άνθρωποι να υψώσουν τη φωνή τους, το ανάστημά τους;".
Και αντίθετα, πολλοί απ' αυτούς, κάθονται στις κουζίνες των εκάστοτε εξουσιών περιμένοντας ή μη περιμένοντας κάποιοι άλλοι να κατεβούν στους δρόμους για να βγάλουν τα φίδια απ' τις τρύπες.
Και επειδή η Εταιρεία Συγγραφέων από πολλά χρόνια δεν είναι παρούσα στο πολιτικό γίγνεσθαι της πατρίδας μας. Και επειδή ερμητικά έχει περιχαρακωθεί στον εαυτό της, τη ματαιοδοξία της και τον ναρκισσισμό της και είναι η τρίτη φορά που την καταγγέλλω για την απολιτική στάση της, δεν βρίσκω κανέναν ουσιαστικό λόγο πια να είμαι μέλος της, παραιτούμαι.
Και αν κάποιος με ρωτήσει: "Και τι βγαίνει σήμερα αν μιλάει κανείς και αν αγωνίζεται;" θα σας θυμίσω αυτό που είπε ο Καζαντζάκης: "Να μιλάς ακόμα και στην έρημο, έστω και αν δεν σ' ακούει κανένας".
Όμως δεν είμαστε στην έρημο. Είμαστε σε έναν τόπο Ιερό και Πανάρχαιο, και έχουμε υποχρέωση να τον διαφυλάξουμε και να τον παραδώσουμε στα παιδιά μας".
Αν η Εταιρεία, πέραν από το να εγκαλεί σε ευθύνη το Κράτος και τους αρμόδιους (οι αρμόδιοι δεν έχουν ονόματα, το κράτος δεν έχει παρακράτος;) θα ήταν καλό να εγκαλεί και τον εαυτό της για τη δική της ευθύνη, με την ελάχιστη πολιτιστική και πολιτική παρουσία και προσφορά της στον τόπο.
Και βέβαια θα ήταν με ειδική και ουσιαστική σημασία η ανακοίνωσή της, αν η Εταιρεία καλούσε τα μέλη της σε Γενική Συνέλευση, να πουν τη γνώμη τους, τις ιδέες τους, τις προτάσεις τους, συντάσσοντας ένα κείμενο ευθύνης που θα απευθυνόταν στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, την κυβέρνηση, τα κόμματα. Τα ΜΜΕ, σε συνδυασμό και με την εν σώματι παρουσία όλων των μελών της στη Βουλή, στην Πλατεία Συντάγματος, συμβάλλοντας έτσι, ως πνευματικοί άνθρωποι του τόπου μας, να μην προκύψει το "πολύ αργά αύριο", που βέβαια θα είναι πολύ χειρότερο απ' αυτό που ήδη έχει προκύψει στο παρόν μας.
