Υπάρχουν μερικές φωτογραφίες που σημαδεύουν έναν λαό ή και τους λαούς εν γένει. Η φωτογραφία του μικρού κοριτσιού που τρέχει καμένο ύστερα από αεροπορική επίθεση στο Βιετνάμ, η φωτογραφία του Τσε τον Μάρτη του 1960, η φωτογραφία του Νίκου Μπελογιάννη με το γαρίφαλο, η φωτογραφία του Γρηγόρη Λαμπράκη να βαδίζει κρατώντας με τα δύο χέρια το πανό που γράφει «Ελλάς» και στα δύο άκρα φέρει το σήμα της ειρήνης. Το κρατά τεντωμένο στο ύψος της καρδιάς και βαδίζει. Μόνος. Είναι ήρεμος και αποφασισμένος. Καθώς ανοίγει τα χέρια, το οριζόντιο πανό και το σώμα του σχηματίζουν έναν σταυρό. Σ' αυτό τον παράξενο, ακούσιο σταυρό κατοικεί, ανασαίνει και ελπίζει μια χώρα. Τον ακολουθούν τα εκατομμύρια όσων αγωνίστηκαν και αγωνίζονται σε κάθε γωνιά του κόσμου ενάντια στον σκοταδισμό, τον πόλεμο, τον αυταρχισμό και την αδικία. Ο Λαμπράκης κρατά με τα δυο του χέρια το όραμα ενός κόσμου αλληλέγγυου και όταν δολοφονείται το παραδίδει στα χέρια όλων μας. Αυτό σημαίνει το «Ζει» που γραφόταν τότε στους τοίχους, που πρέπει να γράψουμε ξανά σήμερα, στον τόπο μας που γονατίζει η μνημονιακή πολιτική της υποταγής και της καταρράκωσης της αξιοπρέπειάς μας.
Ζει ο Λαμπράκης μέσα στις εκατοντάδες δομές αλληλεγγύης που αναπτύσσονται αυθόρμητα και συλλογικά σε όλη την Ελλάδα για να στηρίξουν τους ανθρώπους. Κανείς μόνος στην κρίση. Αλληλεγγύη, αυτο-οργάνωση, αντίσταση. Αλληλεγγύη χωρίς αποκλεισμούς. Βιώνουμε μια πρωτόγνωρη εθελοντική στράτευση και διαθεσιμότητα. Οι δομές αλληλεγγύης στηρίζουν τον λαό και ταυτόχρονα αποτελούν εργαστήρια λαϊκής αυτο-οργάνωσης που παράγουν υποδείγματα, εμπειρίες, γνώσεις και πρακτικές, προωθώντας διαδικασίες βαθύτερων κοινωνικοπολιτικών και αξιακών μετασχηματισμών από τον ίδιο τον λαό με το όραμα μιας άλλης κοινωνικής οργάνωσης: Κοινωνικές κουζίνες, κοινωνικά παντοπωλεία, κοινωνικά ιατρεία - φαρμακεία - οδοντιατρεία, ανταλλακτικά παζάρια, κινήσεις χωρίς μεσάζοντες, νομική στήριξη, τράπεζες χρόνου, κοινωνικά ωδεία, ενισχυτική διδασκαλία, κοινωνικά φροντιστήρια, κοινωνικές λέσχες πολιτισμού, σχολειά μεταναστών ξεφυτρώνουν παντού σ' όλη την Ελλάδα.
Πρόκειται για τη συλλογική μνήμη ενός λαού που κινητοποιείται αναβιώνοντας όλες τις φωτεινές στιγμές της ιστορίας του. Μέσα σε χαλεπές συνθήκες ξαναζωντανεύουν οι μνήμες του ΕΑΜ και του Λαμπράκη στον τύμβο του Μαραθώνα, για την ειρήνη των λαών, για την αξιοπρέπεια, για την αντίσταση.
Σήμερα οι ρημαγμένοι λαοί της Ευρώπης στην Πορτογαλία, την Ισπανία, την Ιταλία, την Ιρλανδία στρέφονται προς την Ελλάδα, επισκέπτονται τις δομές μας, δουλεύουν μαζί μας, μαθαίνουν από τις πρακτικές μας. Ένα μεγάλο κίνημα αλληλεγγύης γεννιέται προς την Ελλάδα, αλλά και από την Ελλάδα που πρωτοστατεί για να δημιουργηθεί ο νέος πόλος των λαών κατά της λιτότητας και των Μνημονίων.
Στην Αθήνα, το επόμενο Σαββατοκύριακο, στο ποδηλατοδρόμιο του ΟΑΚΑ θα μαζευτούν απ' όλη την Ευρώπη δομές αλληλεγγύης, κινήματα κατά του νεοφιλελευθερισμού και της λιτότητας και συνδικάτα για να συντονιστούν στο πώς θα ανατρέψουν την πολιτική λιτότητας του νεοφιλελευθερισμού στην Ευρώπη. Να είμαστε όλοι εκεί. Στο «Χωριό Αλληλεγγύης» θα παραλάβουμε τον εξοπλισμό για τα κοινωνικά ιατρεία που μας στέλνουν αλληλέγγυες κινήσεις από όλη την Ευρώπη.
Κοινωνικά ιατρεία ιδρύονται από την Καβάλα μέχρι την Ηγουμενίτσα και την Κρήτη, λειτουργούν με εκατοντάδες γιατρούς, νοσοκόμες και πολίτες, έχουν εξυπηρετήσει πάνω από 30.000 ασθενείς, συνεχίζουν το έργο του Γρηγόρη Λαμπράκη. Εκείνος ίδρυσε το πρώτο κοινωνικό ιατρείο στη Νίκαια του Πειραιά. «Ο ιατρός κ. Λαμπράκης δέχεται εκάστην Τετάρτην 5-7 μ.μ. τους απόρους δωρεάν».
Όπως λέει ο Νικηφόρος Βρεττάκος: «Μέσα σ' αυτό το στίβο συνάντησε τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη από συμπαράσταση. Συνάντησε τους απόρους που τους γιάτρευε δωρεάν. Συνάντησε την πατρίδα να την διαπομπεύουν, σέρνοντάς την τραυματισμένη στους δρόμους. Είδε τον κόσμο να πολεμά και να ρημάζεται. Είδε την καταστροφή να 'ρχεται με μεγάλα βήματα κατά πάνω μας. Και σβέλτος όπως ήταν έτρεξε παντού, μέσα στον αιώνιο ανθρώπινο στίβο. Και δεν είχε ανάγκη από επιδοκιμασίες κι από χειροκροτήματα. Τον έφταναν τα χειροκροτήματα που άκουγε μέσα του».
Γρηγόρη Λαμπράκη, τα κοινωνικά ιατρεία λειτουργούν σ' όλη τη χώρα στη μνήμη σου. Δεν είσαι μόνος στον τύμβο του Μαραθώνα, σε ακολουθούν όλες οι δομές της αλληλεγγύης, ένας ολόκληρος λαός που αντιστέκεται και παλεύει για ειρήνη, δουλειά και ελευθερία.
