Τα αδέλφια Μπουντούνη, οι σολίστ του βιολιού Λυδία και του βιολοντσέλου Κωνσταντίνος, έχουν ήδη συμπληρώσει δέκα τέσσερα χρόνια ως το ανατρεπτικό δίδυμο String Demons. Έχοντας πρόσφατα κυκλοφορήσει ένα πολύ δυνατό, τόσο μουσικά όσο και στιχουργικά, τραγούδι για το δυστύχημα των Τεμπών θα πραγματοποιήσουν μια συναυλία στο Roof Stage του «Gazarte» την Παρασκευή 3 Απριλίου. Μου μίλησαν για το πόσα πολλά έχουν πει και τα περισσότερα τα οποία έχουν να πουν μόνο με 4Χ2 χορδές.
Το πρόσφατο τραγούδι σας «Τα Αίματα Των Αθώων» είναι ασυνήθιστα οργισμένο και ξεκάθαρα πολιτικό, όχι μόνο για εσάς αλλά και για κάθε άλλον ή άλλη. Πώς προέκυψε, ποια ήταν το κίνητρο τόσο για την μουσική όσο και για τους στίχους του και γιατί τρία ολόκληρα χρόνια μετά το δυστύχημα;
Ασυνήθιστα οργισμένο είναι γιατί βγήκε ακριβώς αυτό που νιώθαμε, το αίσθημα της φρίκης έγινε νότες και λέξεις. Αυτός είναι ο τρόπος μας, αυτό είναι το μέσο μας για να μη χτυπήσουμε το κεφάλι μας στον τοίχο όταν τέτοια συναισθήματα, θυμός, φρίκη, αδικία, αηδία, απογοήτευση, λύπη υπερχειλίζουν μέσα μας. Το τραγούδι ξεκίνησε από την Λυδία. Έβραζε μέσα της, μέσα μας μας αυτά τα τρία χρόνια και ήταν η ώρα του να υλοποιηθεί. Θα μπορούσε έχει γίνει δέκα, τριάντα χρόνια ή και έναν αιώνα μετά. Δεν έχουν σημασία αυτά για τη μουσική, είναι διαχρονική, έρχεται από το σήμερα ή το χθες και πάντα πηγαίνει προς το μέλλον. Ηταν ένα τραγούδι που απλά δεν γινόταν να μη γραφτεί και να μην κυκλοφορήσει. Όταν κάτι, όπως αυτό το έγκλημα που συντελέστηκε στα Τέμπη, σε κατατρώει τόσο πολύ είναι σχεδόν εγκληματικό και προς τον εαυτό σου να μην το βγάλεις από μέσα σου. Το μυστικό παιχνίδι της μουσικής είναι ένας αξεπέραστος τρόπος να μιλήσεις για αυτά που σε συνταράζουν, ανεξάρτητα από το αν η αφορμή για αυτό είναι στην επικαιρότητα ή όχι.
Ξεκινήσατε ως ένα οργανικό ντούο που έκανε πολύ ευφάνταστες και διαφορετικές από τις συνηθισμένες επανεκτελέσεις παρά τυπικές διασκευές ενός πολύ μεγάλου εύρους και ποικιλίας τραγουδιών και οργανικών κομματιών, κάτι που φυσικά συνεχίζετε να κάνετε. Πόσο εύκολο ήταν να περάσετε σε δικές σας συνθέσεις, ήταν κάτι που συνέβη εντελώς αυθόρμητο;
Ακριβώς έτσι, εντελώς αυθόρμητα. Οι διασκευές μας άλλωστε έχουν στοιχεία σύνθεσης γιατί προσθέτουμε δικά μας θέματα, πολλές φορές μας λένε ότι μόνον όταν διαβάζουν τα credits ενός κομματιού καταλαβαίνουν ότι είναι διασκευή! Τα δικά μας κομμάτια υπήρχαν και πριν σχηματίσουμε τους String Demon οπότε είχαμε κάπως τον τρόπο να τα υποστηρίξουμε και να τα χρησιμοποιήσουμε στις επανεκτελέσεις μας και να μην παίζουμε μόνο «διασκευές» με δυο έγχορδα. Στην αρχή, παρότι που είχαμε ήδη δικά μας τραγούδια, δεν θέλαμε με τίποτα να ασχοληθούμε με αυτά αλλά μόνο οργανικά!
Και τα πρώτα τραγούδια; Πώς αποφασίσατε να γράψετε στίχους, ποιες ήταν οι πρώτες εμπνεύσεις για αυτούς; Τέλος είναι το σκέλος της ερμηνείας, πριν από όλα θεωρείτε τους εαυτούς σας τραγουδιστή και τραγουδίστρια ή ήταν λόγοι ανάγκης που σας ώθησαν να το κάνετε;
Τα πρώτα τραγούδια που βγάλαμε, για παράδειγμα το «Ο Άλφα», προϋπήρχαν των String Demons. Από τα χρόνια που ήμασταν στο λύκειο σκαλίζαμε στίχους και τραγούδια. Το ότι είμαστε μπάντα μας ωθεί να κάνουμε ό,τι κάνουμε.
Μας αρέσει να παίζουμε αυτά που γράφουμε, έχουμε ανάγκη να εντοπίζουμε ό,τι συμβαίνει μέσα μας και έξω μας, στη συνέχεια να γίνεται μουσική με όποιο τρόπο μπορούμε και έχουμε χωρίς να μας νοιάζει αν αυτός είναι ο «ιδανικός». Θεωρούμε τους εαυτούς μας μουσικούς με ό,τι μπορεί αυτή η λέξη να συμπεριλαμβάνει, δηλαδή πάρα πολλά.
Το να γράψετε και προφανώς στη συνέχεια να ενορχηστρώσετε και να παίξετε έναν ολοκληρωμένο κύκλο τραγουδιών για έναν ερμηνευτή ή μιαν ερμηνεύτρια είναι κάτι που θα σας ενδιέφερε;
Μας γοητεύει να είμαστε, σε κάποιο βαθμό, σκληροπυρηνικοί και να προκύπτουν όλα από τον πυρήνα των String Demons. Προς το παρόν δεν μας ενδιαφέρει αλλά δεν αποκλείουμε τίποτα στο μέλλον γιατί και άλλες φορές έχουμε αποκλείσει πράγματα και μετά τα κάναμε. Γενικά γινόμαστε λιγότερο απόλυτοι όσο περνούν τα χρόνια και αυτό είναι ωραίο συναίσθημα.
Η συνεργασία σας με τον Ηλία Καρελλά συνεχίζεται επί αρκετά χρόνια. Τι βρίσκετε τόσο ενδιαφέρον στο θέατρο σκιών, τον Καραγκιόζη αλλά και ποια είναι τα κυριότερα θετικά στοιχεία της σύμπραξη σας με τον συγκεκριμένο δημιουργό του;
Έχει να κάνει πιο πολύ με τον άνθρωπο ασχέτως με το τι είναι αυτό που κάνει.
Φαινομενικά θα μας ταίριαζε ίσως περισσότερο μια συνεργασία με κάποιο μουσικό ή τραγουδιστή αλλά το αποτέλεσμα, αν δεν υπάρχει ταύτιση στη ματιά και την ουσία των πραγμάτων, μπορεί να είναι πολύ λίγο και μικρό. Το θέατρο σκιών από μόνο του δεν μας λέει τίποτα, ο τρόπος ο οποίος το κάνει ο Ηλίας είναι που μας τράβηξε, το πώς φτιάχνει παιδικές παραστάσεις οι οποίες δεν έχουν αυτό το στοιχείο «μπεμπέ». Είναι φτιαγμένες για όλους και όλες, με σεβασμό και κατανόηση ότι τα παιδιά είναι κανονικοί θεατές, ανήλικοι άνθρωποι, ενάντια στην άποψη ότι το παιδικό θέατρο είναι «κατώτερο» από αυτό για ενηλίκους. Γι’ αυτό ταιριάξαμε. την ίδια μουσική που παίζουμε στις συναυλίες μας παίζουμε και στις παραστάσεις με τον Ηλία. Μας άνοιξε έναν κόσμο στον τρόπο που υπάρχουμε στη σκηνή, στη δημιουργία, στο show, στην... FantaΘia μας!
Στη συναυλία σας στο «Gazarte» θα υπάρχουν και άλλοι δύο μουσικοί στο μπάσο και τα ντραμς. Πώς αποφασίσατε να διασπάσετε το σχήμα των δύο εγχόρδων που άλλωστε ήταν το trademark σας, δεν σκεφτήκατε ότι μπορεί να αλλοίωνε τον τόσο προσωπικό ήχο σας; Είναι κάτι μόνιμο ή θα γίνεται σε συγκεκριμένες περιστάσεις;
Επί του παρόντος θα συμβαίνει σε συγκεκριμένες περιστάσεις καθώς διατηρούμε την βασική «stringdemονική» φάση στη μεγαλύτερη διάρκεια των συναυλιών. Στην αρχή κάναμε αυτή τη σκέψη αλλά όχι μόνο δεν αλλοιώνει τον ήχο μας μα αντίθετα τον υποστηρίζει και τον κάνει πιο ογκώδη, δίνει ανάσες για να κάνουμε ακόμα πιο δυνατή performance. Μας το είπαν αυτό μετά τη συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής τον Νοέμβριο. Πάντα βέβαια έχει να κάνει με το με ποιους συνεργάζεσαι. Με τον Μιχάλη Απαρτόγλου υπάρχει κοινός κώδικας και χημεία στο παίξιμο. Έχουμε συνυπάρξει σε μπάντες από τα χρόνια του σχολείου συν το οτι είναι ένας εκπληκτικός μουσικός και τραγουδιστής με μεγάλη εμπειρία. Μιλήσαμε με αρκετούς ντράμερ πριν συνεργαστούμε με τον Δημήτρη Αντωναίο που το στιβαρό και γεμάτο θετική ενέργεια παίξιμο του ταίριαξε απόλυτα με το δικό μας.
Το να κάνεις, να παίζεις και ακόμα περισσότερο να δημιουργείς, μουσική, στην πολιτικοκοινωνική συνθήκη της Ελλάδας αλλά και τη διεθνή το 2026 είναι τελικά μια πράξη αντίστασης;
Μας αρέσει αυτή η διατύπωση. Συχνά σκεφτόμαστε ότι τελικά το να κάνεις αυτό που θέλεις με αγάπη και αλήθεια, χωρίς να σε προσδιορίζουν άλλοι και χωρίς να ακολουθείς νόρμες, ρόλους και στεγανά και άλλους να σου λένε πώς και τι πρέπει να κάνεις για να είναι πιο «σωστό» και «επικερδές» σε αυτή την εποχή του ασύστολουυπερκαταναλωτισμού, των υλικών αγαθών στο επίκεντρο ενώ ο άνθρωπος έχει πάει στο περιθώριο, είναι μία σοβαρή, στιβαρή και μαγικά ανθρώπινη πράξη αντίστασης. Ετσι το παλεύουμε και εμείς!
Το κοινό που θα παρακολουθήσει την εμφάνιση σας στο «Gazarte» να περιμένει κάτι διαφορετικό ή απλά τον δυναμισμό και το κέφι σας επί σκηνής για τα οποία σας αγάπησε;
Εμάς τους δύο (μαζί με φίλους μας σε κάποια σημεία) που πιάνουμε τα έγχορδα μας και με ό,τι μέσο διαθέτουμε παίζουμε τη μουσική την οποία έχουμε γράψει, γουστάρουμε και θέλουμε να επικοινωνήσουμε σε άλλους ανθρώπους. Δεν θα το παρακολουθήσει απλά, θα είναι μέρος του. Κάτι που απαιτεί πολλή δουλειά, πολλή φαντασία και καθόλου κανόνες! Τα υπόλοιπα επί σκηνής…
