Ο Γιάννης Οικονομίδης (καλλιτεχνικό ψευδώνυμο Ian Ikon) είναι ένας από τους ξεχωριστούς δημιουργούς/παραγωγούς της ελληνικής electronica με μακρά και συνεπή διαδρομή, συνεργασίες με έναν μεγάλο αριθμό κυρίως νέων σε ηλικία ερμηνευτών και ερμηνευτριών (αρκετοί/ες εκ των οποίων καθιερώθηκαν διαμέσου των συμπράξεων μαζί του) και ένα άμεσα αναγνωρίσιμο ύφος που ισορροπεί ανάμεσα στους χορευτικούς ρυθμούς και έναν πολύ ατμοσφαιρικό ήχο. Πριν από λίγο καιρό, ως Lunicon, περισσότερο από ακόμα ένα ψευδώνυμο μια άλλη «ηχητική ταυτότητα», κυκλοφόρησε το album «Εscape Lands», στο οποίο η ατμοσφαιρικότητα συγκεκριμενοποιείται και γίνεται πολύ πιο απτή μέσα από ακουστικές ενορχηστρώσεις και αποκτά κινηματογραφική (cinematic) διάθεση αλλά και διάσταση. Μου μίλησε για το πώς η οργανική μουσική μπορεί να είναι εξίσου «εύγλωττη» με τα τραγούδια.
Τι σημαίνει το ψευδώνυμό σου και γιατί αποφάσισες να χρησιμοποιήσεις αυτό και όχι το αληθινό όνομά σου;
Προέρχεται από το luna (φεγγάρι) και icon (εικόνα) - η εικόνα του φεγγαριού, δηλαδή. Το φεγγάρι και η νύχτα ασκούν πάνω μου μεγάλη γοητεία γιατί είναι οι ώρες που δημιουργώ. Επίσης, ως άκουσμα το Lunicon είναι εύκολο και εύηχο.
Ποια ήταν η μέχρι τώρα διαδρομή σου στη μουσική;
Το πρώτο μου οργανικό album ως Lunicon με τίτλο «Months» κυκλοφόρησε το 2007 και, στο πλαίσιο των Δημητρίων, παρουσιάστηκε ζωντανά στο φουαγιέ του δημαρχιακού μεγάρου της Θεσσαλονίκης. Έκτοτε ασχολήθηκα με την dreamy pop με το ψευδώνυμο Ian Ikon και «επέστρεψα» στο Lunicon για το «Escape Lands».
Οι κυριότερες επιρροές σου προέρχονται από την κινηματογραφική ή γενικότερα την οργανική μουσική; Ποια διώματα ή ρεύματα θα έλεγες ότι σε έχουν καθορίσει;
Πριν από όλα οι ταινίες του Φεντερίκο Φελίνι, ο σπάνιος συνδυασμός της σκηνοθεσίας του με τη μουσική του Νino Rota. Το soundtrack του John Barry για το «The Icpress File» και του Zbigniew Preisner για τις ταινίες του Κριστόφ Κισλόφσκι. Αυτά, ακολουθώντας μια βουστροφηδόν διαδρομή, έμπαιναν μέσα μου, επεξεργάζονταν και έβγαιναν προς τα έξω χωρίς να γνωρίζω αν άφηναν κάποιο φανερό αποτύπωμα στις δικές μου συνθέσεις.
Ποιοι είναι οι τρεις-τέσσερις συνθέτες κινηματογραφικής μουσικής που αναγνωρίζεις ότι έχουν σε κάποιο βαθμό διαμορφώσει τη γραφή σου και για ποιο λόγο ο καθένας;
Ο Νino Rota για τις πλούσιες ενορχηστρώσεις του, την τρομπέτα με το χαρακτηριστικό ιταλικό χρώμα και την αίσθηση parade music που αποπνέουν αρκετές συνθέσεις του, ο Ennio Morricone για το εμβληματικό θέμα «Gabriel’s Oboe» από το soundtrack του «The Mission», ο John Barry για τα κόρνα και τα άλλα πνευστά και τα έγχορδά του και o Alexandre Desplat για τον ονειρικό ήχο του.
Ο τίτλος του album αναφέρεται σε ηχοτοπία ή έχει και μια άλλη, μεταφορική έννοια;
Το «Εscape Lands» πραγματεύεται την απόδραση από έναν τόπο σε έναν άλλο, με το ταξίδι να είναι μια διαρκής αναζήτηση καθώς δεν τελειώνει στον τόπο προορισμού αλλά αρχίζει από εκεί. Ο προορισμός είναι το εφαλτήριο για ένα άγνωστο και συναρπαστικό ταξίδι της ψυχής, που σε ωθεί να επινοήσεις ξανά τον εαυτό σου ανασύροντας στην επιφάνεια ανομολόγητους πόθους και αποκαλύπτοντας βαθύτερες πτυχές της ανθρώπινης φύσης σου.
Ποια σχέση έχει ο τίτλος κάθε σύνθεσής σου με το περιεχόμενό της;
Οι τίτλοι των συνθέσεων εκφράζουν την ηχητική ατμόσφαιρά τους. Οι συνθέσεις δημιουργούν πάντα συγκεκριμένες εικόνες μέσα μου.
Αφού στην οργανική μουσική τα ηχοχρώματα έχουν τόσο μεγάλη σημασία, δεν ήθελες η ενορχήστρωση να ακολουθεί το δημιουργικό όραμά σου και έτσι αντί να την κάνεις ο ίδιος την ανέθεσες στον Νάσο Σωπύλη; Ποιος έκανε την επιλογή των συγκεκριμένων οργάνων;
Ο δημιουργός δίνει την κατεύθυνση, τις συναισθηματικές εντάσεις, τα ήσυχα διαστήματα που έχει στο μυαλό του και επιλέγει τον ρυθμό και το ύφος. Τα όργανα που εξαρχής ήθελα ήταν το αγαπημένο μου όμποε, το πιάνο, η τρομπέτα, το βιολί, η βιόλα και τα υπόλοιπα τα προσθέσαμε με τον βιρτουόζο πιανίστα Νάσο Σωπύλη, ο οποίος έκανε μια υπέροχη ενορχήστρωση.
Χρησιμοποιήθηκαν καθόλου ηλεκτρονικά όργανα που θα έκαναν πιο εύκολη την παραγωγή ή πιστεύεις ότι αυτά θα αλλοίωναν τη φύση της μουσικής σου;
Ναι, χρησιμοποιήθηκαν κάποια, αλλά με τέτοιο τρόπο ώστε να μην επηρεάζουν την ακουστική εμπειρία με τα φυσικά όργανα που χαρακτηρίζει το τελικό αποτέλεσμα.
Ποιο κομμάτι θα έλεγες ότι σε εκφράζει περισσότερο συναισθηματικά και γιατί;
Το «Homeland Tango», γιατί με συνδέει άμεσα με τον πατέρα μου που ήταν λάτρης του αργεντίνικου tango και έτσι το άκουγα στο σπίτι από μικρός, αλλά και γιατί η φόρμα του tango έχει πάθος και έναν μελαγχολικό ερωτισμό που με συγκινεί.
Είναι ένας δίσκος που μπορεί να παιχτεί και ζωντανά ή προορίζεται μόνο για να τον ακούσουν όσοι και όσες θα τον αποκτήσουν;
Οπωσδήποτε θα παιχτεί ζωντανά και γίνονται προετοιμασίες για αυτό.
Υποθέτω ότι θα σε ενδιέφερε να ασχοληθείς με την πραγματική κινηματογραφική μουσική. Έχεις κάνει κάποιες κινήσεις σχετικά με αυτό ή σκοπεύεις να κάνεις;
Θεωρώ πως είμαι ένας από τους ελάχιστους στον χώρο που δεν έχουν ακόμα δραστηριοποιηθεί στην κινηματογραφική μουσική αλλά το επιθυμώ και κάνω τις απαραίτητες ενέργειες για να συμβεί σύντομα.
Και τα σχέδιά σου μετά την κυκλοφορία του album;
Να το παρουσιάσω ζωντανά με μικρές ή μεγαλύτερες ορχήστρες και να ξεκινήσω την παραγωγή ενός επόμενου οργανικού album για το οποίο οι συνθέσεις έχουν ήδη γραφεί.
Κρίνοντας από το «Escape Lands», θα είναι μια πολύ ενδιαφέρουσα αλλά και απολαυστική ακουστική εμπειρία.
