Η σημερινή στήλη είναι αναπόφευκτα απολογιστική! Πραγματεύεται την πρώτη, μετά από πολυετή διεθνή σταδιοδρομία, μετάκληση του βαρυτόνου Άρη Αργύρη για μιαν ατομική εμφάνιση στις 4 Νοεμβρίου. Ενός καλλιτέχνη που είχαμε γνωρίσει -και «αναγνωρίσει»- ως «πρωτοεμφανιζόμενο ή νέο», με τιμητική διάκριση της Ενώσεως Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών (και παράλληλο έπαινο στον Κωνσταντίνο Καρύδη) στον ίδιο αυτό χώρο φιλοξενίας -τότε- των Βραβείων. Ως Παπαγιαννόπουλο ακόμη και προτου μετατρέψει το πατρικό βαπτιστικό σε καλλιτεχνικό του επώνυμο. Και πρέπει να δηλώσουμε απερίφραστα ότι η συγκινητική -για εμάς, αλλά πρωτίστως για τον ίδιο- επιστροφή του στην αίθουσα «Δημήτρης Μητρόπουλος» ουδόλως θεραπεύει την απουσία εν τω μεταξύ μετακλήσεώς του από την ΕΛΣ ακόμη και για τη μοναχική «Βαλκυρία» της, με δεδομένο μάλιστα ότι αποτελεί τον μοναδικό εξέχοντα Έλληνα ερμηνευτή του Βάγκνερ στη φωνητική του κατηγορία στον 21o αιώνα και μετά τον Τίτο Ξηρέλλη και τον Βασίλη Γιαννουλάκο του 20ού!
Υπό την έννοια αυτή, το απαιτητικό πρόγραμμα της βραδιάς εντυπωσίασε και στο πεδίο της συγκροτημένης δόμησής του, κλιμακούμενο στις διακηρύξεις και στις υποσχέσεις του και μετατρέποντας το οιονεί σαρκαστικών διαστάσεων πλαίσιο δωματίου σε διαδικασία υψηλού επιπέδου και τακτ συνέργειας με τον αποκαλυπτικής κλάσης πιανίστα του Peter Bortfeldt, που εκλήθη να διανθίσει ένα πρόγραμμα αντιπαράστασης των Richard Wagner και Giuseppe Verdi με πιανιστικές σελίδες προγραμματικού χαρακτήρα από τον πεθερό του πρώτου Franz Liszt.
Με τον χαιρετισμό του νεαρού Βόταν στην κατοικία των θεών «ζεστάθηκε» ο Έλληνας φιλοξενούμενος και με την προσευχή μεταστροφής του «Ναμπούκο» εδραίωσε την εκφορά του, της οποίας την καμπαλέτα έστεψε με ένα αγέρωχο και μακράς αναπνοής «Andiam!», προτού παραχωρήσει τη σκηνή στον πιανίστα του για ένα ελάχιστα «επιδεικτικό» μουσικό επιτύμβιο του Λιστ στον πρόωρα χαμένο γαμβρό του. Η ατμόσφαιρα θερμάνθηκε καθοριστικά με έναν θάνατο του Ροντρίγκο από τον «Δον Κάρλο» που εντυπωσίασε με τη στιβαρή mezza voce μιας επίζηλα τρυφερής αρρενωπότητας, τόσο ταιριαστής με τον χαρακτηρολογικά ομόλογο του χαρακτήρα Βόλφραμ και το «Τραγούδι στον Αποσπερίτη» στον «Ταγχώυζερ», σελίδα που γεφυρώθηκε εξίσου αριστοτεχνικά με μιαν ακόμη θρηνωδία του Λιστ για τον «R.W.». Η πιανιστική κλάση του Γερμανού επιβεβαιώθηκε οριστικά με τη σκανδαλιστικής δεξιοτεχνίας παράφραση του «Ριγκολέτο», τίτλου που οδήγησε στο διάλειμμα με την πανίσχυρη απόδοση της καταγγελτικής άριας του επώνυμου αντιήρωα προς την εξουσία.
Αλλά και στο δεύτερο μέρος της συναυλίας οι δύο «Πένθιμες Γόνδολες» του Λιστ, σταθερά αναφορικές στην πόλη θανάτου του Βάγκνερ, γεφύρωσαν έναν άψογης φραστικής δικαίωσης και βίωσης του αδόμενου λόγου, πλήρη, «αποχαιρετισμό» του Βόταν της «Βαλκυρίας» με έναν σπαρακτικά εναγώνιο μονόλογο του «Ιπτάμενου Ολλανδού», που ολοκλήρωσε το επίσημο πρόγραμμα. Προσωπογραφίες που ουδόλως απομείωσαν το ενδιάμεσο στίγμα του καλλιτέχνη ως πιστευτά δαιμονικού Ιάγου. Μια συνολικά ιλιγγιώδης διαδρομή, τη θερμή υποδοχή της οποίας ο βαρύτονος φιλοδώρησε με την καβατίνα του «Κουρέα της Σεβίλλης», επιβεβαιώνοντας φωνητική και παραστατική υποκριτική περιωπής και στο κωμικό genre!
