Κυριαρχούν ο κυνισμός και η υπεροψία της απάθειας και της λήθης. Που συμπυκνώνονται στις δηλώσεις του Άδωνη Γεωργιάδη τις σχετικές με την αδιαφορία των πολιτών για τη διαλεύκανση των εγκλημάτων που έχουν συντελεστεί γύρω τους. Που επιχειρεί να προβάλει, 50 χρόνια μετά τη συλλογική εξέγερση του Πολυτεχνείου, τον ατομισμό ως στάση μιας κοινωνίας αδειασμένης από το πρωταρχικό της στοιχείο, εκείνο της συνύπαρξης και της συναίσθησης για τον Άλλον, τον διπλανό μας.
Χρησιμοποιούμε μια γλώσσα βιαστική και άνυδρη, που εξαντλείται σε κοινότοπες μεγαλοστομίες και εμπρηστικούς αφορισμούς. Αποκλείοντας με επικοινωνιακούς χειρισμούς της το βασικό στοιχείο συγκρότησής της, την επικοινωνία με τον Άλλον. Ζούμε σε έναν δημόσιο χώρο που σβήνει καθημερινά την ιστορία του. Κρύβει μέχρι την πρώτη βροχή την εγκατάλειψή του και τα τραύματά του πίσω από έργα μιας εντυπωσιακής και φανταχτερής ευτέλειας. Καθρεφτίζεται ολοένα και πιο συχνά σε μια τέχνη που προβάλλει όψιμα και αβασάνιστα μια «ιδεοκρατική» αντίληψη χωρίς πνοή. Καλύπτει με εντυπωσιακούς τίτλους και κείμενα τις αδεξιότητες των εκφραστών της. Παραλείπει τα οπτικά, δομικά της στοιχεία απαλείφοντας την ίδια την πλαστική της και όχι μόνο οντότητα αλλά και τον λόγο έκθεσής της σε ένα κοινό.
Η ζωγραφική έχει τη δική της ιστορία
Η έκθεση της Φωτεινής Στεφανίδη, που παρουσιάζεται στη Zivasart Gallery, στο Μαρούσι, δένει το χθες με το σήμερα της τέχνης και της ζωής μας. Ο θεατής αντικρίζει στην είσοδο το κεντρικό μακρόστενο έργο φτιαγμένο με αυγοτέμπερα πάνω σε χαρτί βαμβακερό. Που παραπέμπει ευθέως με το μήκος του, τη διάταξη των στοιχείων που δημιουργούν το βάθος του χώρου, τους γήινους χρωματισμούς του αλλά και τις πλαστικές διατυπώσεις των γυμνών μορφών του στις τοιχογραφίες της βίλας των μυστηρίων στην Πομπηία.
Πρόκειται για ένα τραπέζι χαμηλό και μακρύ, όπως στα αρχαία συμπόσια, καλυμμένο με το καλό, λευκό, φρεσκοσιδερωμένο τραπεζομάντιλο, όπως αυτά που έβαζαν οι μανάδες και οι γιαγιάδες μας στις αυλές των σπιτιών για να υποδεχτούμε τις Κυριακές φίλους και συγγενείς. Έχει στηθεί μπροστά από έναν τοίχο με παράθυρα κλειστά, μισάνοιχτα ή καλυμμένα εντελώς με περικοκλάδες που δίνουν την ψευδαίσθηση της φύσης και έναν ανοιχτογάλαζο ουρανό να ανοίγεται στον ορίζοντα του καλοκαιρινού Νότου. Πάνω του, οι κανάτες, τα ρόδια, τα σύκα και οι φέτες καρπουζιού, το φλιτζανάκι με τον καφέ λειτουργούν ανάλογα ως τοπόσημα. Οι σκιές και οι χαρακιές μιλούν για τη φθορά. Ενώ οι γυμνές γυναικείες και ανδρικές φιγούρες που το περιβάλλουν μοιάζουν, με την πλευρική τοποθέτησή τους πάνω στη ζωγραφική επιφάνεια και το αφαιρετικό ενίοτε πλάσιμο με αλλεπάλληλες πινελιές των ιδιαίτερων γνωρισμάτων τους, βυθισμένες στον δικό τους κόσμο. Αναδίνουν τη μελαγχολία του στοχασμού και τη σύλληψη του χρόνου έπειτα από ένα μεσημεριανό τραπέζωμα, του χρόνου που μοιάζει να σταματά καθώς συνεχίζει να κυλά μέσα στη μνήμη.
Συναντά μετά πρόσωπα πλασμένα μέσα στις φωτοσκιάσεις τους με τον ρεαλισμό του νεκρικού φαγιούμ, που δηλώνουν με τα χρώματα πάνω στα οποία προβάλλονται, το μαύρο και το λευκό, το λαδί και την κόκκινη ή την κίτρινη ώχρα, τις διαφορετικές εποχές και τις διαθέσεις που αυτές προκαλούν. Ταξιδεύει με τα πουλιά, τα γραμμένα τρυφερά πάνω στο διάφανο, ανοιχτόχρωμο φόντο, σαν με μια μονοκοντυλιά - φανερώνουν, όπως και οι φυλλωσιές και τα κλαδιά των δέντρων, τη σχεδιαστική δεινότητα της δημιουργού τους. Μεταφέρεται με την αισθαντική γραφή της Φωτεινής Στεφανίδου στο χθες και στο σήμερα της ζωγραφικής και της ζωής, που έχουν πάντα τη δική τους -προσωπική και συλλογική- ιστορία. Πάνω στην οποία στηριζόμαστε για να πορευτούμε στο παρόν και στο μέλλον.
Info
Φωτεινή Στεφανίδη, «Σιωπηρή ευωχία»
Zivasart Gallery, Παντανάσσης 1, Μαρούσι
Διάρκεια έκθεσης: Οκτώβριος 2023-Ιανουάριος 2024
Ωρες λειτουργίας: Καθημερινά 10 π.μ.-9 μ.μ.
