Η ομάδα σύγχρονου χορού Stereo Nero ετοίμασε μια παράσταση που θα παρουσιαστεί στο Οθωμανικό Λουτρό, στο Κάστρο της Χίου. Η Εύη Σούλη, η Μαριλένα Γεωργαντζή και ο Κώστας Θεοδωράκης, που αποτελούν τη δημιουργική ομάδα και βρίσκονται πίσω από τη σύλληψη και την ανάπτυξη του έργου, φιλοδοξούν να συγκεράσουν τις φιλόδοξες ιδέες τους με τα κείμενα του Χρήστου Βακαλόπουλου με τις προσωπικές αναφορές των ντόπιων.
Η ομάδα ακολουθεί τη ζωή των κατοίκων στα Μαστιχοχώρια της Χίου και αναλύει τη σύνδεσή τους με τον κύκλο ζωής «του δέντρου που δακρύζει». Εστιάζοντας στο διαρκώς μεταβαλλόμενο καιρικό σύστημα, το έργο θέτει ερωτήματα για την ευθραυστότητα της συμβίωσης ανθρώπινου και μη ανθρώπινου και την απώλεια της εγγεγραμμένης συλλογικής εμπειρίας. Στην εκπνοή του καλοκαιριού λοιπόν, μια παράσταση φτιαγμένη με όρεξη, με γνώση και με επαγγελματισμό, έρχεται να παρουσιαστεί στους τυχερούς θεατές που θα την απολαύσουν. Η μουσική ανήκει στον Γιαν Βαν Αγγελόπουλο, τα σκηνικά σχεδίασε η Μαριλένα Γεωργαντζή. Στη σκηνή θα εμφανιστούν η Μαρία Βούρου, η Έλσα Σίσκου, η Θέμις Χατζή και ο Μικές Γλύκας. Τέλος, ο γραφιστικός σχεδιασμός ανήκει στον Γιώργο Ζαρταλούδη, ενώ τις φωτογραφίες επιμελήθηκε η Stephie Grape.
Εύη Σούλη, χορογράφος
Μιλήσαμε με την Εύη Σούλη, μία από τις πιο ταλαντούχες χορογράφους της γενιάς της και ιδρυτικό μέλος της ομάδας που δούλεψε για την παράσταση, για να μας διαφωτίσει σχετικά με το έργο.
Πώς γεννήθηκε η ιδέα για «Το δάκρυ» και πώς αναπτύξατε το concept ως ομάδα;
Η ιδέα της παράστασης γεννήθηκε ύστερα από την πρώτη μου επίσκεψη στο νησί της Χίου. Διαπίστωσα ότι ολόκληρη η κοινότητα των Μαστιχοχωρίων είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την καλλιέργεια της μαστίχας και τον κύκλο ζωής του δέντρου. Ύστερα ήρθε η θεματική του υπουργείου Πολιτισμού για την «κλιματική κρίση» στο ανοιχτό κάλεσμα του προγράμματος «Όλη η Ελλάδα ένας πολιτισμός» και αυτό στάθηκε αφορμή για να αναπτύξουμε την κεντρική ιδέα της μαστιχοκαλλιέργειας υπό το συγκεκριμένο πρίσμα.
Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση που αντιμετωπίσατε κατά την προετοιμασία της παραγωγής;
Η μεγαλύτερη πρόκληση ήταν η απόσταση, διότι η έδρα της ομάδας είναι στην Αθήνα. Επομένως, το πρώτο μέρος της έρευνας έγινε από εκεί και στη συνέχεια μεταφερθήκαμε στο νησί για έρευνα πεδίου. Επίσης, ένας προσωπικός μου φόβος ήταν να μην γίνει μια απλή αναπαραγωγή των παραδοσιακών στοιχείων, αλλά να δώσουμε ένα δικό μας αποτύπωμα στην παραγωγή του έργου.
Υπήρχε κάτι που ανακαλύψατε και σας εξέπληξε ή σας ανέτρεψε αυτά που περιμένατε κατά τη διάρκεια της έρευνας σε μαρτυρίες και σε αρχειακό υλικό;
Η συγκεκριμένη παραγωγή της ομάδας θεωρώ ότι ανοίγει έναν καινούργιο δρόμο για τον τρόπο που δουλεύουμε ένα έργο σε επίπεδο έρευνας αλλά και δημιουργίας. Εκτός από τις μαρτυρίες των κατοίκων, έχει γίνει και σύνθεση κειμένων των Βακαλόπουλου, Έλιοτ, Μπάλαρντ και Γκόμπριχ. Αν λοιπόν κάτι με εξέπληξε, ήταν ότι όλα αυτά τα υλικά έδεσαν αρμονικά και εξυπηρέτησαν τη δραματουργία του έργου.
Οι ιδέες του έργου είναι φιλόδοξες - από τη μεταβαλλόμενη οικολογία και τη συλλογική μνήμη μέχρι τα τοπόσημα που ορίζουν την παράδοση και τροφοδοτούν το μέλλον. Πόσο δύσκολο είναι να διατηρηθεί η ισορροπία ανάμεσα στις μεγάλες ιδέες και στην αμεσότητα των ερμηνευτών με τον θεατή;
Η πεποίθησή μου και η ταυτότητα της ομάδας όλα αυτά τα χρόνια είναι πως το καθημερινό και οι άνθρωποι που πατάνε γερά τη γη είναι το καύσιμο υλικό των δημιουργών. Η όλη ατμόσφαιρα του έργου είναι βαθιά υπερβατική και υπαρξιακή. Η ποιητικότητα της εικόνας του δέντρου που «δακρύζει» σε συνδυασμό με τα μοιρολόγια και τις μαρτυρίες βοήθησαν και τους ερμηνευτές για να αποδώσουν με λεπτές ποιότητες όλα αυτά τα στοιχεία. Κάπως έτσι θεωρώ ότι κρατιέται η ισορροπία ανάμεσα σε όλα αυτά
Θα μπορούσε η δράση του έργου να μεταφερθεί σε άλλο μέρος και να διασκευαστεί ανάλογα;
Το κάθε έργο ανάλογα με τον τόπο και τον χρόνο που παρουσιάζεται εκπέμπει και άλλες δονήσεις. Είναι τελείως διαφορετική η αίσθηση του ανοιχτού χώρου, πόσο μάλλον όταν μιλάμε για ένα αρχαιολογικό μνημείο, σε σχέση με μια ιταλική σκηνή, για παράδειγμα. Ωστόσο η μεταφορά του έργου σε κάποιον άλλον τόπο αποτελεί ακόμα μία πρόσκληση.
Τι άλλο μας επιφυλάσσει για το μέλλον η ομάδα Stereo Nero;
Θα μπούμε σύντομα ξανά στη διαδικασία των προβών για την επόμενη παραγωγή της ομάδας, η οποία αφορά ένα τελείως διαφορετικό περιβάλλον, που φλερτάρει με το μιούζικαλ και τον σουρεαλισμό με μια πιο «pop» αισθητική.
