Joni Mitchell
Joni Mitchell at Newport
Η ανακοίνωση της πρώτης ολοκληρωμένης συναυλίας της Joni Mitchell έπειτα από 22 χρόνια αποτέλεσε από μόνη της ένα ιστορικό γεγονός. Όπως ήταν αναμενόμενο, τη στιγμή που η folk ιέρεια εμφανίστηκε στο Νιούπορτ, τον Ιούλιο του 2022, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης κατακλίστηκαν από χιλιάδες κουνημένα βίντεο και θολές φωτογραφίες της. Η Joni Mitchell, στα 78 της χρόνια, έχοντας επιβιώσει από μια ισχυρή πολιομυελίτιδα και από ένα ανεύρυσμα στον εγκέφαλο, εμφανίστηκε στολισμένη και λαμπερή μπροστά στο κοινό, σαν να διασκεδάζει πραγματικά με τις απίθανες τροπές που παίρνει η ζωή. Μερικοί πιστοί της ακόλουθοι που έχουν σπουδάσει τη δισκογραφία της (Brandi Carlile, Blake Mills, Lucius, Allison Russell και Marcus Mumford) ανέλαβαν τα χρέη της μπάντας της, με την ίδια να στηρίζει διακριτικά τα φωνητικά, ενώ αρκετές φορές βγήκε μπροστά στην ερμηνεία. Η φωνή της παραμένει πλούσια και θερμή, σε ένα ηλιόλουστο σετ. Φυσικά, η έντονη παρουσία των φίλων, μαθητών και συνεργατών που πλαισίωναν τη Mitchell επί σκηνής την έκαναν να φαίνεται σαν μια τιμώμενη καλεσμένη στο δικό της πάρτι. Μοναδική παραφωνία, ο υπερβάλλων ζήλος της Carlile, που θαρρείς ότι βρισκόταν εκεί μόνο και μόνο για να αποσπά την προσοχή μας από την ίδια τη Mitchell, ακόμη και για να την παραγκωνίζει σε στιγμές, με μια τρελή επιμονή να ακούγεται σε κάθε κομμάτι. Κρατάμε όμως τη γλύκα του «Both sides now», την τρυφερή ερμηνεία του «Summertime» του Gershwin και το χορωδιακό φινάλε του «The circle game».
Baxter Dury
I thought i was better than you
Ο ανατρεπτικός μουσικός Baxter Dury, που φέτος το καλοκαίρι τον απολαύσαμε στη σκηνή της πλατείας Νερού, με κάθε του δίσκο προσφέρει ένα περιπετειώδες και καθ’ όλα νυχτερινό ταξίδι στο υπογάστριο του Λονδίνου και των αποτυχημένων ποιητών του περιθωρίου. Απόγονος του Ian Dury, μιας ιστορικής μορφής του βρετανικού punk και του new wave της δεκαετίας του 1970, ο Baxter έχει κυκλοφορήσει μερικούς αξιοσημείωτους δίσκους, με κορυφαία του δουλειά το «The night chancers» (2020), το οποίο τον είχε καθιερώσει ως παράξενο crooner με υψηλή αισθητική σε επίπεδο ενορχήστρωσης. Τα νέα του τραγούδια τα εμπνεύστηκε από τις συναισθηματικές απώλειες και τα τραύματα που αφήνουν οι καταχρήσεις. Ο Baxter στην ουσία αφηγείται με μπλαζέ κυνισμό ιστορίες που εξηγούν πώς ο ίδιος ετεροκαθορίστηκε κάτω από τη σκιά του διάσημου πατέρα του. Οι επιρροές του κυμαίνονται τόσο από το post punk και την jazz όσο και από το hip hop και την pop. Εκφραστικά, κάπως διαφαίνεται ένα βάσανο από μια κρίση μέσης ηλικίας στον τρόπο που κραυγάζει τις αγωνίες του ανάμεσα στα γυναικεία φωνητικά που τον πλαισιώνουν. Κι επειδή δεν έχει τη λεπτότητα ενός Leonard Cohen προκειμένου να τα αναδείξει, προκρίνει την αλητεία και το ατημέλητο cool ύφος. Σε κάθε περίπτωση, ο νέος δίσκος του Baxter Dury είναι απολαυστικός και περιέχει στιγμές αληθινής ευφυΐας.
Sonic Youth
Live in Brooklyn 2011
Το θρυλικό post punk συγκρότημα που δόξασε την underground σκηνή της Νέας Υόρκης κυκλοφορεί μια ζωντανή ηχογράφηση που πραγματοποιήθηκε λίγο πριν από τη διάλυσή του. Το «Live in Brooklyn 2011» αποτελεί μια κιθαριστική επίθεση σε 17 τραγούδια. Πρόκειται για ένα κομβικό άλμπουμ, που αποτυπώνει σε ένα απαράμιλλο ζωντανό σετ τη δύναμη ενός συγκροτήματος τη στιγμή που ήξερε ότι οι μέρες του ήταν μετρημένες. Άλλωστε, ο 27χρονος γάμος της Kim Gordon και του Thurston Moore εκείνη την εποχή έπνεε τα λοίσθια. Όσοι παρακολούθησαν αυτή τη συναυλία από πρώτο χέρι, χωρίς να γνωρίζουν το δράμα που εξελισσόταν εκτός σκηνής, έζησαν ένα σπάνιο θέαμα. Το συγκρότημα υπηρέτησε την avant-garde κιθαριστική αρχιτεκτονική που το έκανε τόσο λατρεμένο σε οποιονδήποτε rock ακροατή σέβονταν στον εαυτό του στα τέλη της δεκαετίας του ’80. Το σετ του Μπρούκλιν εγκαταλείπει τα πιο δημοφιλή τραγούδια του συγκροτήματος για να φωτίσει τις πιο σκοτεινές γωνιές της δισκογραφίας τους και να χτίσει γέφυρες μεταξύ τους. Λίγο πριν από τη διάλυσή τους, οι Sonic Youth είχαν προγραμματίσει συναυλίες στη Νότια Αμερική για την προώθηση του τελευταίου τους δίσκου «The eternal» (2009), μια τουρνέ που έμελλε να μείνει κουτσουρεμένη και που η Kim Gordon θα περιέγραφε αργότερα στα απομνημονεύματά της ως μια «ωμή πορνογραφία της έντασης και της απόστασης». Αλλά αν κάποιος έφτιαχνε μια βιογραφική ταινία τύπου «Bohemian Rhapsody» για τους Sonic Youth, τότε αυτή η συναυλία θα ήταν η ένδοξη κορύφωση στο φινάλε για το καταδικασμένο γκρουπ. Η αγάπη ήταν το συστατικό που έκανε βιώσιμη μια αντιεμπορική μπάντα και της επέστρεψε να επιβιώσει τόσα χρόνια και να προσελκύσει χιλιάδες ανθρώπους εκείνη τη νύχτα του Αυγούστου του 2011. Κι όταν χάθηκε ο έρωτας μεταξύ των δύο βασικών μελών του, η ιδέα των Sonic Youth διαλύθηκε ανεπιστρεπτί.
