Κυριαρχεί αυτή την εβδομάδα η νέα «Επικίνδυνη αποστολή», η έβδομη προσθήκη στο χρυσοφόρο όσο και ματαιόδοξο κινηματογραφικό όχημα του Τομ Κρουζ. Δίπλα στον χολιγουντιανό ογκόλιθο βγαίνουν ακόμη δύο κομεντί, η τρυφερή και διασκεδαστική «Ραμόνα» από την Ισπανία και μια συντηρητική και ελαφρώς αναιμική βόλτα στις καλοκαιρινές Κυκλάδες
O Ίθαν Χαντ και η IMF ομάδα του αναλαμβάνουν την πιο επικίνδυνη αποστολή της καριέρας τους
Επικίνδυνη Αποστολή-Θανάσιμη Εκδίκηση, μέρος πρώτο (Mission: Impossible-Dead reckoning, part 1) ***1/5
Σκηνοθεσία: Κρίστοφερ ΜακΚουόρι
Πρωταγωνιστούν: Τομ Κρουζ, Ρεμπέκα Φέργκιουσον, Βανέσα Κίρμπι, Σάιμον Πεγκ
Το θηριώδες εμπορικό όχημα του Τομ Κρουζ έχει ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που το κάνει να ξεχωρίζει από ανάλογα saga: κάθε ταινία της σειράς φέρει το ιδιαίτερο ύφος του σκηνοθέτη της. Από τις ακροβασίες σε μονοπλάνα καταδίωξης του Μπράιαν ντε Πάλμα και τις οπερατικές σεκάνς ακατάπαυστων πυροβολισμών του Τζον Γου μέχρι την καρτουνίστικη δράση του Τζ. Τζ. Εΐμπραμς. Μέχρι που ανέλαβε εργολαβία τη σειρά ο Κρίστοφερ ΜακΚουόρι και η αισθητική παγιώθηκε σε κάτι στέρεο, επαγγελματικό και σύγχρονο. Βέβαια, ας μην γελιόμαστε, ο σκηνοθέτης, σεναριογράφος, παραγωγός (και πνευματικός μοντέρ εδώ που τα λέμε) της ταινίας είναι ο Τομ Κρουζ. Είναι τόσο συγκεντρωτικός μέσα στη μεγαλομανία και στην έπαρσή του ο Κρουζ, σαν να έχει την πεποίθηση ότι τα προϊόντα ψυχαγωγίας που παράγει έχουν ιερό καθήκον να σώσουν το σινεμά - ίσως και τον κόσμο.
Τα πάντα στην «Επικίνδυνη αποστολή» εξυπηρετούν το αφήγημα ότι ο Τομ Κρουζ είναι ο μεγαλύτερος αστέρας της γενιάς του και ότι αυτή είναι η πιο γενναιόδωρη και επιτυχημένη του επένδυση. Βέβαια, το κάνει με αλάνθαστο επαγγελματισμό και μια ακλόνητη εμμονή στη λεπτομέρεια, με αποτέλεσμα να προσφέρει ένα πλήρες υπερθέαμα.
Αν ψάχνει κάποιος με δόλο για ψεγάδια, τρωτά, multiplex ευκολίες στην 7η «Αποστολή», θα βρει πολύ εύκολα. Το συνδικάτο του «κακού» είναι τόσο απρόσωπο, που μοιάζει βγαλμένο από ξεχασμένα κόμικς του ’50 και τα κίνητρα για κυριαρχία στην υφήλιο είναι τόσο αυθαίρετα, που δεν έχει νόημα να διευκρινιστούν. Οι διάλογοι, όταν βρίσκονται πάνω από τέσσερα άτομα στον ίδιο χώρο, είναι τηλεοπτικοί, σχηματικοί και αντιμετωπίζονται ως αναγκαίο εργαλείο για να πάει η δράση συνοπτικά στο επόμενο κεφάλαιο. Όμως είναι τόσο καλή η κατασκευή της δράσης γύρω από τον Ίθαν Χαντ, τον ατρόμητο μισθοφόρο των μυστικών υπηρεσιών που δέχεται τα σύντομα μηνύματα πριν αυτοκαταστραφούν, και είναι τόσο καλός ο ρυθμός, που δεν συντρέχει λόγος να αναδείξεις τα συγκεκριμένα προβλήματα. Ο στόχος των «κακών» είναι η Οντότητα, ένας κακόβουλος ψηφιακός ιός που αυτοτροφοδοτείται και έχει αποκτήσει τη δική του βούληση, και στο παιχνίδι μπαίνει ο Γκάμπριελ, ένας μοχθηρός χαρακτήρας-φάντασμα που ξεγλιστράει από κάθε σύστημα παρακολούθησης και έχει βάλει στο μάτι το όπλο υπερισχύος.
Αυτή η «Επικίνδυνη αποστολή» ξεκινά με μια απίθανη συμπλοκή στην έρημο μέσα σε αμμοθύελλα και στη συνέχεια ακολουθούν τρεις μεγάλες σκηνές σε ισάριθμα γιγαντιαία σκηνικά δράσης: σε αεροδρόμιο, σε αυτοκινητόδρομο και σε ράγες τρένου. Το ανθρωποκυνηγητό στο αεροδρόμιο με έναν αφοπλισμό βόμβας και την εμφάνιση μιας επιδέξιας κλέφτρας που αλλάζει τα δεδομένα μαρτυράει τι θα έκανε ο νεαρός Ντε Πάλμα με γιγαντιαίο προϋπολογισμό. Το κυνηγητό με ένα μικρό Fiat στη Ρώμη είναι δυνατό, αλλά χωρίς να προσφέρει κάτι αξιομνημόνευτο. Όμως η σκηνή του τρένου που πέφτει βαγόνι προς βαγόνι στον γκρεμό είναι πραγματικά καθηλωτική και γίνεται αντιληπτό το γιατί σχεδιαζόταν για μήνες ολόκληρους από μια πολυπληθή ομάδα επαγγελματιών, που μελέτησε την παραμικρή κίνηση και το παραμικρό κασκαντεριλίκι του Τομ Κρουζ στην ταινία. Τρία χρόνια γυριζόταν αυτό το πρώτο επεισόδιο της διπλής περιπέτειας, με καθυστερήσεις λόγω της Covid, κάτω από την επιτήρηση του ακριβοθώρητου και αυταρχικού σταρ, που έχει τελειοποιήσει πλέον την αντι-Μποντ, ασεξουαλική και ημι-μάτσο περσόνα τού αόρατου πράκτορα με συνείδηση, ο οποίος για το καθήκον μπορεί να πηδήξει με τη μηχανή απ’ τον πιο ψηλό γκρεμό με τη βεβαιότητα του μέσου ανθρώπου όταν πηδάει από μια χαμηλή σκάλα στο έδαφος. Η ΙΜΑΧ ελαφριά ψυχαγωγία δεν κατασκευάστηκε ποτέ ξανά στο παρελθόν με τόση τελειομανία.
Η νουβέλ βαγκ ξαναζεί μέσα από μια τρυφερή μαδριλένικη κομεντί
Ραμόνα (Ramona) **1/5
Σκηνοθεσία: Αντρέα Μπάγκνι
Πρωταγωνιστούν: Λουρντ Ερνάντεζ, Μπρούνο Λάστρα, Φρανσέσκο Καπρίλ
Μια γυναίκα έχει μετακομίσει στη Μαδρίτη με σκοπό να γίνει ηθοποιός, να φτιάξει την οικογένειά της και να ζήσει σε μια ωραία γειτονιά. Τα πλάνα της θα ανατραπούν όταν από μια σύμπτωση θα ερωτευτεί έναν μεσήλικα σκηνοθέτη που τη συναντά στην πρώτη της οντισιόν. Η σκηνοθέτρια Άντρεα Μπάγκνι στο ντεμπούτο της χρησιμοποιεί ευθείες αναφορές στο σινεμά του Γούντι Άλεν (η οντισιόν αναφέρεται στον «Νευρικό εραστή») γιατί δεν θέλει να κρύψει την αγάπη της για το σινεμά του Νεοϋορκέζου δασκάλου της αλλά και για τα τεχνικά χαρακτηριστικά των πιο ανάλαφρων κομεντί της νουβέλ βαγκ. Το τρυφερό της φιλμ χωρίζεται σε έξι μέρη και παρακολουθεί τα διλήμματα, τις αντιφάσεις και τις ήπιες νευρώσεις τής ηρωίδας, η οποία συνεχώς διχάζεται ανάμεσα σε ένα απαγορευμένο ρομάντζο και στις αυτοεκπληρούμενες προσδοκίες της. Η Λουρντ Ερνάντεζ ενσαρκώνει με χάρη τον χαρακτήρα που ταλανίζεται ανάμεσα σε φιλοδοξίες, σε μικρές προσδοκίες και στο επίμονο φλερτ, σε μια ήσυχη και χαμηλοβλεπούσα ταινία, που, παρά την αμηχανία στη διασύνδεση των κεφαλαίων, είναι φτιαγμένη με αγάπη.
Τουριστική και άνευρη κομεντί που νομίζει πως μιλάει για τη χειραφέτηση
«Δύο εισιτήρια για Κυκλάδες» (Les Cyclades) *
Σκηνοθεσία: Μαρκ Φιτουσί
Πρωταγωνιστούν: Λορ Καλαμί, Ολίβια Κοτ, Κριστίν Σκοτ-Τόμας, Πάνος Κορώνης
Οταν ήταν πιτσιρίκες, η Μπλαντίν και η Μαγκαλί ήταν αχώριστες φίλες. Καθώς πέρασαν τα χρόνια, οι κολλητές τραβήξαν διαφορετικούς δρόμους και χάθηκαν. Μια μέρα ξανασυναντιούνται, θυμούνται τα παλιά και αποφασίζουν να εκπληρώσουν ένα παλιό τους όνειρο: να ταξιδέψουν παρέα στην Αμοργό, κάτι που είχε υποσχεθεί η μία στην άλλη. Τελικά το ταξίδι προκύπτει επεισοδιακό, καθώς οι δύο παλιές φίλες έχουν εντελώς διαφορετική αντίληψη για τις διακοπές. Η μία είναι συμβιβασμένη και συντηρητική (Ολίβια Κοτ), ενώ η άλλη έχει εξελιχθεί σε παρορμητική γυναίκα με διάθεση για εξωστρέφεια (Λορ Καλαμί). Οι δύο γυναίκες θα χαθούν στα νησιά των Κυκλάδων με προορισμό τον τόπο που είδαν για πρώτη φορά μικρές στο «Απέραντο γαλάζιο».
Αυτή τη γαλλική κομεντί επανασύνδεσης δύο φιλενάδων με τις επιθυμίες τους σκηνοθέτησε ο Μαρκ Φιτουσί (με προϋπηρεσία στο «Call my agent»). Προσπερνώντας τα χιλιοειπωμένα περί διαφήμισης των νησιών μας (από το «Μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι» και το «Mamma mia» μέχρι σήμερα αυτή η συζήτηση δεν έχει εξελιχθεί ιδιαίτερα), αν ενστερνιστούμε την αφελή ματιά του Γάλλου σκηνοθέτη, οι ολιγοήμερες διακοπές σε ένα κυκλαδίτικο νησί δεν αποτελούν επίσκεψη σε έναν τόπο με τους δικούς του κατοίκους και τη δική του ξεχωριστή ομορφιά, αλλά εξωτική περιπέτεια με απρόοπτα από άγριες κατσίκες και ασυνεννόητους ιθαγενείς σε άγονο τοπίο. Από τη μία ο ήλιος και η ξηρασία και από την άλλη η έλλειψη επικοινωνίας με τους ντόπιους που μιλούν ανερμάτιστα. Οι δύο γυναίκες δεν συναντούν και δεν συνδιαλέγονται με άνθρωπο του τόπου που βρίσκονται, παρά μόνο όταν εξυπηρετεί το comic relief στο νευρωτικό δράμα τους. Η μόνη στιγμή που ανοίγουν κανονική κουβέντα με συνάνθρωπο που θεωρούν ισότιμο είναι με μια παρέα Γάλλων σέρφερ, τους περιπετειώδεις τουρίστες. Η ιστορία του «Les Cyclades» αξιοποιεί σίγουρα τη φωτογένεια των νησιών μας. Το κάνει ωστόσο για να αφηγηθεί τα μπλεξίματα των προνομιούχων που επισκέπτονται τη χώρα μας για να πάρουν μαθήματα μέσα από «εξωτικά» παθήματα.
Παγανιστικός τρόμος σε μια θρυλική cult ταινία
Το καταραμένο σκιάχτρο (The wicker man, 1973) ****
Σκηνοθεσία: Ρόμπιν Χάρντι
Πρωταγωνιστούν: Έντουαρντ Γούντγοουρντ, Κρίστοφερ Λι, Μπριτ Έκλαντ
Ο Κρίστοφερ Λι θεωρούσε πως αυτή ήταν η καλύτερη ταινία της καριέρας του. Δεν είχε άδικο. Πενήντα χρόνια ζωής συμπληρώνει φέτος αυτή η θρυλική cult ταινία παγανιστικού τρόμου. Ένας θρησκόληπτος αστυνομικός φτάνει σε ένα απομακρυσμένο νησί της Σκωτίας για να αναζητήσει ένα 13χρονο κορίτσι που αγνοείται. Εκεί θα αντιμετωπίσει τα παράξενα ήθη των παγανιστών κατοίκων που αρνούνται την ύπαρξή της. Το «Καταραμένο σκιάχτρο» είναι ένα αστυνομικό νουάρ που μπλέκει με το ψυχεδελικό μελόδραμα, που θέλει τελικά να γίνει άσκηση μεφιστοφιλικού τρόμου για να καταλήξει σε παρανοϊκό μιούζικαλ, με satanic panic αποχρώσεις, χίπικη ειρωνεία και περιπαικτικό χιούμορ. Είναι εντυπωσιακός ο τρόπος που μπλέκουν όλα αυτά γλυκά σε ένα ανορθόδοξο πείραμα που εξελίσσεται γύρω από μια μυστηριώδη και απειλητική κοινωνία παγανιστών, η οποία κολάζει σεξουαλικά τον φουκαρά πουριτανό λίγο πριν από τους πανηγυρικούς εορτασμούς της Πρωτομαγιάς. Τέλος, ξεχάστε εντελώς το παντελώς ανόητο remake που είχε γυρίσει ο Νιλ Λαμπιούτ με τον Νίκολας Κέιτζ και απολαύστε αυτό το σπάνιο, αρχοντικό φιλμ βρετανικού τρόμου και απόκοσμης απειλής.
