Ενα προσεγμένο δράμα οινογνωσίας ανάμεσα στο Τόκιο και στους αμπελώνες της Γαλλίας, μια ένοχη απόλαυση με αεροπειρατές και ένα ντοκιμαντέρ για την ομοφυλοφιλία στη ναζιστική Γερμανία, αυτή την εβδομάδα στο μικροσκόπιο
Ο,τι ήταν για το σκάκι το «Queen’s Gambit» είναι για το κρασί το «Drops of God»
Drops of God
Διαθέσιμο από το Apple TV
Το «Drops of God» είναι πιθανό να περάσει απαρατήρητο φέτος λόγω του ασυνήθιστου θέματός του. Δεν προσφέρει μυστήριο και δράση, αλλά ένα βραδύκαυστο ταξίδι στην οινοποσία και στα μυστικά του κρασιού. Η δημιουργική ομάδα πίσω από την παραγωγή αντλεί από τον ελιτίστικο κόσμο του εκλεκτού κρασιού και φτιάχνει μια συναρπαστική αναζήτηση σπάνιων κρασιών μέσα από έναν πολιτισμένο ανταγωνισμό.
Η σειρά επικεντρώνεται στην Καμίλ, μια Γαλλίδα συγγραφέα που έχει έντεκα χρόνια να μιλήσει με τον πατέρα της, μια ισχυρή προσωπικότητα στον κόσμο του κρασιού που πέθανε προτού οι δυο τους προλάβουν να επανασυνδεθούν. Η Καμίλ, λοιπόν, αναγκάζεται να ταξιδέψει στο Τόκιο για την κηδεία και εκεί μαθαίνει ότι η κληρονομιά (ένα σπίτι αξίας 7 εκατ. δολαρίων και η συλλογή σπάνιων κρασιών αξίας 148 εκατομμυρίων) έχει μια προϋπόθεση: θα καταλήξει σε αυτόν ή σε αυτήν που θα νικήσει σε τρεις εξαντλητικές δοκιμασίες με θέμα το κρασί. Ο άλλος υποψήφιος για τη μεγαλύτερη ιδιωτική συλλογή του κόσμου είναι ένας Ιάπωνας γευσιγνώστης, τον οποίο ο πατέρας της Καμίλ έβλεπε ως πνευματικό του γιο. Οι δυο τους πρέπει να ανταγωνιστούν, όμως η Καμίλ βρίσκεται σε μειονεκτική θέση επειδή δεν πίνει αλκοόλ. Όταν δοκιμάζει έστω και μία γουλιά, αποπροσανατολίζεται και αιμορραγεί η μύτη της. Την ίδια, βέβαια, δεν την ενδιαφέρει ούτε το κρασί ούτε τα χρήματα. Η οινολογία και ο ακριβός κόσμος του εκλεκτού κρασιού είναι ένας δύσβατος παράδρομος για την κατανόηση των οικογενειακών μυστικών και την αποδοχή.
Το «Drops of God» είναι μια αναζωογονητική σειρά, που παίρνει μια τετριμμένη υπόθεση και φτιάχνει ένα τεταμένο δράμα χαρακτήρων. Επιπλέον, αντιμετωπίζει με σεβασμό δυο διαφορετικές κουλτούρες -το Τόκιο και τους αμπελώνες της Γαλλίας- τόσο σε επίπεδο ύφους όσο και κινηματογράφησης. Ακόμη κι αν υπάρχει ένα στοιχείο γήινης υπερδύναμης όσον αφορά τον γυμνασμένο ουρανίσκο και την ανεπτυγμένη όσφρηση της ηρωίδας, αυτό γίνεται με γούστο και δίνει ένταση στην ανταγωνιστική αναμέτρηση. Ακόμη κι αν οι γνώσεις σας για το κρασί περιορίζονται ουσιαστικά στο να μπορείτε να διακρίνετε οπτικά το κόκκινο από το λευκό, δεν γίνεται να μην εμπνευστείτε από την τεχνογνωσία και το πάθος των οινοποιών όταν θα παρακολουθείτε τα οκτώ επεισόδια της σειράς.
Ο Ίντρις Έλμπα εναντίο αεροπειρατών σε μια ένοχη απόλαυση
Hijack
Διαθέσιμο από το Apple TV
Οι ταινίες καταστροφής με τις απλές ιστορίες, όπου ετερόκλητοι χαρακτήρες εγκλωβίζονται και προσπαθούν να επιβιώσουν, έχουν κάτι διαχρονικά αναζωογονητικό και αποτελούν την πεμπτουσία της αγνής και απροβλημάτιστης ψυχαγωγίας. Το «Hijack» χρησιμοποιεί τα απολύτως απαραίτητα μιας κερδοφόρας συνταγής: μια αεροπειρατεία σε μια εμπορική πτήση που ξεκινάει από το Ντουμπάι με προορισμό το Λονδίνο. Κάπου μέσα στα επεισόδια του «Hijack» βρίσκεται μια ταινία που στη δεκαετία του ’80 ή του ’90 θα γνώριζε μεγάλη επιτυχία. Όμως αυτό το είδος ταινιών τα τελευταία χρόνια έχει αναλάβει εργολαβία ο Λίαμ Νίσον και οι υπόλοιπες παραγωγές δεν είναι σοβαρές. Τουλάχιστον το «Hijack» έχει απόλυτη επίγνωση της τηλεοπτικής του φύσης και μάλιστα έχει για πρωταγωνιστή τον Ίντρις Έλμπα, ο οποίος βρίσκει μετά από χρόνια έναν ρόλο που του πάει γάντι. Το αεροπλάνο καταλαμβάνεται από μια ομάδα ένοπλων που αποκτούν τον έλεγχο του πιλοτηρίου και είναι καλά προετοιμασμένοι, έχοντας σχέδιο που θα αργήσει να αποκαλυφθεί. Ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Έλμπα είναι διαπραγματευτής σε πολύπλοκα πολυεθνικά deal και (όπως θα έκανε ο Τζον Μακλέιν στο «Die hard») αναλαμβάνει τον ρόλο του ήρωα χωρίς δεύτερη σκέψη.
Εχουν περάσει περισσότερα από είκοσι χρόνια από τότε που το «24» προβλήθηκε για πρώτη φορά, γνωρίζοντας επιτυχία χάρη στον τρόπο που διαχειριζόταν το αμείλικτο πέρασμα του πραγματικού χρόνου. Το ίδιο επιχειρείται κι εδώ, με κάθε επεισόδιο να σηματοδοτεί το πέρασμα μιας ώρας μέχρι το Λονδίνο. Βέβαια οι χαρακτήρες των πανικόβλητων επιβατών δεν έχουν καθόλου ενδιαφέρον και αυτό οφείλεις να το φροντίσεις όταν ζητάς από το κοινό να ενστερνιστεί ένα τέτοιο επίπεδο παραλογισμού στο σενάριο. Όμως το σασπένς απελευθερώνεται άψογα, σε βαθμό που μπορούμε να μιλάμε για μια υπέροχα ένοχη απόλαυση.
Ντοκιμαντέρ για το βερολινέζικο κλαμπ που το 1920 ήταν καταφύγιο της queer κοινότητας
Eldorado: Everything that Nazis hate
Διαθέσιμο από το Netflix
Το νυχτερινό κλαμπ στο Βερολίνο που επέτρεπε τα πάντα δίνει το όνομά του σε ένα απρόσμενο ντοκιμαντέρ του Netflix. Το Ελντοράντο ήταν ένα δημοφιλές καταφύγιο του LGBTQ πληθυσμού του Βερολίνου και οποιουδήποτε ήθελε να ξεσαλώνει δημοσίως στα χρόνια της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης στη Γερμανία. Το Ελντοράντο ήταν, επίσης, όπως υπονοεί ο τίτλος, όλα όσα μισούν οι ναζί. Αυτό, βέβαια, δεν εμπόδισε τον έμπιστο του Χίτλερ και επικεφαλής των παραστρατιωτικών ταγμάτων εφόδου, τον ανοιχτά ομοφυλόφιλο Ερνστ Ρεμ, να είναι θαμώνας στο μαγαζί. Η ταινία επισημαίνει ότι τα Ες-Α εξέφραζαν μια απέχθεια για τις γυναίκες και τις θηλυκότητες, καθώς αυτό λειτουργούσε ως ασπίδα και δικαιολογία για την ομοερωτική συμπεριφορά τους.
Το ντοκιμαντέρ εξετάζει την αθέατη πτυχή της ομοφυλοφιλίας στη ναζιστική Γερμανία προτού το καθεστώς τη βάλει στον στόχο. Βλέπουμε τις άγιες νύχτες της δεκαετίας του ’20 και τις απαγορευμένες σχέσεις μέχρι τα εφιαλτικά γεγονότα που ακολούθησαν με την άνοδο του Χίτλερ. Οι σκηνοθέτες Μπέντζαμιν Κάντου και Ματ Λάμπερτ επιχειρούν ενδιαφέρουσες αναπαραστάσεις και ζωντανεύουν τη σκηνή του κακόφημου κλαμπ, αξιοποιώντας το άφθονο αρχειακό υλικό.
