Ο Γουές Άντερσον ζωγραφίζει στην οθόνη, αλλά δεν γράφει στην καρδιά μας, ο ντετέκτιβ Μάρλοου χάνει μια ευκαιρία να αναγεννηθεί κινηματογραφικά, η Τζένιφερ Λόρενς επιτέλους καταλαβαίνει ότι είναι γεννημένη κωμικός και δύο υπέροχες επανεκδόσεις καλούν τον κόσμο στις θερινές αίθουσες
Ακόμα μία καλλιγραφία του Γουές Άντερσον, δέσμια της ομορφιάς της
Asteroid city **1/5
Σκηνοθεσία: Γουές Άντερσον
Πρωταγωνιστούν: Τζέισον Σουόρτσμαν, Σκάρλετ Γιοχάνσον, Τομ Χανκς, Τζέφρι Ράιτ
Εχει καταφέρει να φτιάξει έναν δικό του πανέμορφο κόσμο ο Γουές Άντερσον και κάθε φορά τον εμπλουτίζει με ένα υπέροχα ετερόκλητο καστ, με την ντελικάτη φωτογραφία και τη χαρακτηριστική γεωμετρία των αλάνθαστων πλάνων του. Όμως όσο περνάνε τα χρόνια ο ίδιος μοιάζει να εγκλωβίζεται στις ανάγκες για όλο και περισσότερη ομορφιά, περισσότερη συμμετρία, περισσότερα χρώματα. Και κάπου αμέλησε την ουσία των ιστοριών του και τους χαρακτήρες του, οι οποίοι πλέον έχουν μετατραπεί σε χάρτινα σύμβολα που απλώς υπηρετούν την εμμονή τού σκηνοθέτη με την καλλιγραφία των πλάνων.
Το «Asteroid city» εκτυλίσσεται σε ένα μικρό μέρος στην έρημο, όπου ένας κρατήρας βρίσκεται δίπλα σε έναν οικισμό ενώ οι πυρηνικές δοκιμές έχουν γίνει ρουτίνα. Το στιλιζάρισμα του Άντερσον και το παιχνιδιάρικο μοντάζ ξεδιπλώνουν έναν θίασο από χαρακτήρες που μοιάζουν με σκίτσα που αναπνέουν, όπως τον μηχανικό, την μπλαζέ σταρ, τον ρεσεψιονίστ, τον καουμπόι, τον φουκαρά οικογενειάρχη, τον στρατηγό, τους νεαρούς εφευρέτες και τον... φοβισμένο εξωγήινο. Μικρά ψηφιδωτά μιας καρτουνίστικης στενής επαφής τρίτου τύπου, όπου όλα συμβαίνουν με διακριτική ειρωνεία. Η παραμικρή σύσπαση προσώπου και η οποιαδήποτε κίνηση, μέχρι και η φορά του ανέμου, είναι στην υπηρεσία της καλαισθησίας.
Ο Άντερσον μάλλον ήθελε να επικοινωνήσει τη μελαγχολία της ανθρωπότητας, που νιώθει πως έχει αποτύχει και περιμένει μια επουράνια απάντηση για τη ζωή μετά την πυρηνική καταστροφή. Ωστόσο, ο ίδιος μοιάζει να έχει προσκολληθεί στην τελειότητα του κάδρου και τελικά όλη αυτή η ανεκδοτολογική πλοκή και ο παστέλ παροξυσμός στην έρημο πετυχαίνουν μονάχα μια τέρψη του αμφιβληστροειδούς του θεατή, χωρίς να φτάνουν ποτέ στην καρδιά ή στο μυαλό του - όπως το κατάφερε με την «Οικογένεια Τενενμπάουμ» και άλλες παλιότερες δημιουργίες του.
Χαμένη ευκαιρία στο είδος του νεο-νουάρ
Ντετέκτιβ Μάρλοου (Marlowe) **
Σκηνοθεσία: Νιλ Τζόρνταν
Πρωταγωνιστούν: Λίαμ Νισον, Νταϊάν Κρούγκερ, Τζέσικα Λανγκ
Μια μυστηριώδης γυναίκα προσλαμβάνει τον ντεντέκτιβ Μάρλοου για να βρει τα ίχνη ενός εραστή της. Τον διάσημο ντετέκτιβ που γέννησε η πένα του Ρέιμοντ Τσάντλερ τον έχουμε δει σε σπουδαία φιλμ, όπως το «The long goodbye» (1973) και το «The big sleep» (1946) και με ηθοποιούς όπως ο Ρόμπερτ Μίτσαμ και ο Χάμφρεϊ Μπόγκαρντ. Φέτος ο ήρωας των νουάρ ιστοριών είχε την ευκαιρία να αναβιώσει στα χέρια του Ιρλανδού Νιλ Τζόρνταν, ο οποίος έδωσε τον ρόλο στον συμπατριώτη του Λίαμ Νίσον. Ο βλοσυρός ντετέκτιβ, το πυκνό κουβάρι της πλοκής, η femme fatale, η πλάνη, η διαφθορά, η τζαζ, το Λος Άντζελες, όλα τα στοιχεία των θρυλικών φιλμ νουάρ ήταν στη θέση τους. Όμως ο τόσο έμπειρος σκηνοθέτης, που έχει υπογράψει πάνω από πέντε-έξι αριστουργήματα στην καριέρα του, δεν καταφέρνει να βάλει τίποτα στη θέση του. Είναι παράδοξο, αλλά ακόμη κι ο Λίαμ Νίσον δείχνει χαμένος στον ρόλο του, σαν να μην τον νοιάζει να εκφράσει τον κυνισμό του ήρωα και τον υποδύεται σαν οποιονδήποτε τηλεοπτικό χαρακτήρα σε δευτεροκλασάτη σειρά.
Ο Νιλ Τζόρνταν δεν ενδιαφέρεται να σκηνοθετήσει ένα νουάρ στα πρότυπα του «L.A condfidential» ή του «Devil in a blue dress» (των τελευταίων πραγματικά πετυχημένων νεο-νουάρ), αλλά αντιμετωπίζει διεκπεραιωτικά το υλικό του, λούζοντας στο φως τα πλάνα του. Ο άλλοτε λατρεμένος σκηνοθέτης έχει πια κουραστεί και το «Μάρλοου» είναι μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία.
Κομεντί που αναδεικνύει το ταλέντο της Τζένιφερ Λόρενς
Μαθήματα αποπλάνησης (No hard feelings) **1/5
Σκηνοθεσία: Τζιν Στουπνίτσκι
Πρωταγωνιστούν: Τζένιφερ Λόρενς, Άντριου Φέλντμαν, Μάθιου Μπρόντερικ
Μια νέα γυναίκα, προσπαθώντας να αντεπεξέλθει στα χρέη της για να μην χάσει το σπίτι της, ανταποκρίνεται σε μια απρόσμενη αγγελία όπου ευκατάστατοι γονείς αναζητούν μια κοπέλα για να βγει με τον ντροπαλό τους γιο. Αυτό είναι το νέο κινηματογραφικό στοίχημα της Τζένιφερ Λόρενς, στο οποίο υποδύεται ένα κορίτσι χωρίς οικογένεια, που επιβιώνει χάρη στην αποφασιστικότητά της. Η απόφαση της ηρωίδας να δεχθεί να προσφέρει μια πρώτη εμπειρία στον εσωστρεφή γιο θα την οδηγήσει σε ένα άβολο, μα διασκεδαστικό φλερτ, όπου οι εξομολογήσεις, η ανάγκη για αληθινή συντροφικότητα, οι φοβίες της δέσμευσης και οι συμβάσεις μιας τόσο άνισης επαφής θα αφήσουν γόνιμο χώρο για να αναπτυχθεί το κωμικό ταλέντο της Λόρενς, που για πολλά χρόνια εισπράτταμε περισσότερο στις δημόσιες εμφανίσεις της παρά στην οθόνη.
Τα «Μαθήματα αποπλάνησης» δεν είναι αρκετά εμπρηστικό για το κοινό που αναζητά τις βρόμικες αμερικάνικες σεξοκωμωδίες της γενιάς του Άπατοου και του Σεθ Ρόγκεν, αλλά ούτε και αρκετά ρομαντική για να απευθυνθεί στο κοινό που έχει γαλουχηθεί με τις ιστορίες της Νόρα Έφρον. Παραμένει ωστόσο γοητευτικό και σου χαρίζει και μια-δυο υπέροχες σκηνές που μένουν στη μνήμη.
Στερεοτυπική ιστορία θρησκόληπτης απειλής
Καθαγιασμός (Consecration) *
Σκηνοθεσία: Κρίστοφερ Σμιθ
Πρωταγωνιστούν: Τζένα Μαλόουν, Ντάνι Χιούστον, Τζάνετ Σούζμαν
Μια οφθαλμίατρος αποφασίζει να μεταβεί σε μια απομονωμένη μονή στη Σκωτία για να ερευνήσει τον μυστηριώδη θάνατο του αδελφού της που εκτελούσε χρέη ιερέα. Η επίσημη εκδοχή είναι ότι αυτοκτόνησε, αλλά η ίδια δεν πείθεται. Όσο προχωράει η αναζήτησή της τόσο αφιλόξενες γίνονται οι γυναίκες της μονής και άλλο τόσο αυξάνονται τα οράματα, μαζί με τη συνειδητοποίηση ότι το μοναστήρι μπορεί να ξεκλειδώσει ένα φριχτό μυστικό από το παρελθόν της. Ο Βρετανός σκηνοθέτης Κρίστοφερ Σμιθ εκτελεί δίχως έμπνευση μια ανούσια ιστορία τρόμου και θρησκόληπτης απειλής με τρομακτικές μαναχές, σκοτεινούς διαδρόμους, οράματα αυτοκτονιών σε γκρεμούς και καλόγριες-φαντάσματα. Ο «Καθαγιασμός» δεν έχει τίποτα αξιόλογο να προσθέσει στη μυθολογία του θρησκευτικού τρόμου.
Ανατριχιαστικά επίκαιρο δράμα για την προσφυγική κρίση
Mediterraneo, ο νόμος της θάλασσας (Μediterraneo: The law of the sea) ***
Σκηνοθεσία: Μαρσέλ Μπαρένα
Πρωταγωνιστούν: Έντουαρντ Φερνάντεζ, Ντάνι Ροβίρα, Άννα Καρίγιο, Βασίλης Μπισμπίκης
Δύο ναυαγοσώστες θα ταξιδέψουν το 2015 στη Λέσβο για να ανακαλύψουν ότι χιλιάδες άνθρωποι ρισκάρουν καθημερινά τη ζωή τους, αλλά και τη ζωή των παιδιών τους, για να διασχίσουν τη θάλασσα και να βρουν άσυλο από τον πόλεμο και τα ανελεύθερα καθεστώτα από τα οποία δραπέτευσαν. Βασισμένη στην αληθινή ιστορία του Όσκαρ Καμπς, ιδρυτή της ΜΚΟ Open Arms, η ταινία προσπαθεί να μιλήσει για την προσφυγική κρίση, τον αγώνα διάσωσης και την αδιαφορία των τοπικών Αρχών. Ο Μαρσέλ Μπαρένα μιλάει για τα εντελώς εννοούμενα και τα απολύτως αναμενόμενα με τα άκρως απαραίτητα. Από την άλλη, δεν μπορεί κανείς να βρει κάτι ουσιαστικά κακό σ’ αυτή την τραγικά επίκαιρη συμπαραγωγή της ελληνικής Heretic, που βγαίνει στους κινηματογράφους λίγες μέρες μετά το πολύνεκρο ναυάγιο στα ανοιχτά της Πύλου.
Ενα σαρωτικό δράμα, που δεν έχει χάσει ίχνος από τη δύναμή του
Σκοτεινοί δολοφόνοι (Sweet smell of success) *****
Σκηνοθεσία: Αλεξάντερ ΜακΚέντρικ
Πρωταγωνιστούν: Μπαρτ Λάνκαστερ, Τόνι Κέρτις, Σούζαν Χάρισον
(επανέκδοση)
Ενας πανίσχυρος αρθρογράφος της Νέας Υόρκης, που ανεβάζει και καταστρέφει καριέρες μέσα από τη στήλη του, αποφασίζει να εμποδίσει την αδελφή του να παντρευτεί έναν μουσικό. Προσλαμβάνει λοιπόν έναν ατζέντη που είναι ικανός για τα πάντα προκειμένου να πετύχει τον στόχο του. Ο κόσμος του «Sweet smell of success» είναι σκοτεινός και οι ήρωές του αδίστακτοι, γεννημένοι να κινούνται έξω από τα όρια του νόμου και να συνάπτουν σκιώδεις συμφωνίες. Η απόπειρα απομάκρυνσης του εραστή θα δημιουργήσει ένα παιχνίδι εξουσίας ανάμεσα σε έναν ανήθικο άνδρα με σοβαρή επιρροή και έναν hustler. Η αριστουργηματική ταινία του Αλεξάντερ ΜακΚέντρικ εξερευνά τις δυναμικές πίσω από τις δολοφονίες χαρακτήρων, τις σκοτεινές μεθόδους που καταστρέφουν υπολήψεις και τις εκπτώσεις σε επίπεδο αξιοπρέπειας που απαιτούνται για την άνοδο στην κορυφή. Ο Μπαρτ Λάνκαστερ και ο Τόνι Κέρτις είναι χάρμα οφθαλμών σε τούτη την αδιανόητα ρεαλιστική ματιά στο σκοτεινό παρασκήνιο των ΜΜΕ και στην εξουσιαστική τους δύναμη. Οι κοφτεροί διάλογοι εκτυλίσσονται σε κλειστοφοβικά δωμάτια της μεγαλούπολης, όπου με δυο λόγια εξαγοράζονται συνειδήσεις και οι πιο αδύναμοι λυγίζουν απέναντι σε μια απειλή που δεν αφήνει περιθώρια αντίδρασης.
Ο ιταλικός νεορεαλισμός στα καλύτερά του
Umberto D. Ό,τι μου αρνήθηκαν οι άνθρωποι ****
Σκηνοθεσία: Βιτόριο ντε Σίκα
Πρωταγωνιστούν: Κάρλο Μπατίστι, Μαρία Πία Κασίλιο, Λίνα Τζενάρι, Έλενα Ρέα
(επανέκδοση)
Μετά τον «Λούστρο παπουτσιών» και τον «Κλέφτη ποδηλάτων», ο Βιτόριο ντε Σίκα σκηνοθέτησε ακόμη ένα διαμάντι του ιταλικού νεορεαλισμού, του είδους που στράφηκε στους ανθρώπους της καθημερινής ζωής και είχε σαν γαλόνι στο πέτο την αληθοφάνεια και την ενσυναίσθηση για το δράμα του καταφρονημένου της διπλανής πόρτας.
Το «Umberto D.» είναι η ιστορία ενός ηλικιωμένου, πρώην δημόσιου υπαλλήλου, που σε όλη του τη ζωή υπήρξε τίμιος και συνεπής, αλλά πλέον δεν μπορεί να βγάλει τη μέρα του. Φτωχός και μόνος, με τα χρέη να τον πιέζουν και με μοναδική του συντροφιά το πιστό σκυλάκι του, θα προσπαθήσει να μην χάσει τη θέληση για ζωή. Η γηραιός κύριος έχει ταξική συνείδηση, έχει μάθει να μάχεται για τον εαυτό του και την κοινωνία, αλλά η απειλή της έξωσης θα τον απελπίσει. Ο ήρωας ψάχνει φαγητό για το σκυλάκι του, προσπαθεί να πουλήσει τα υπάρχοντά του για λίγα χρήματα και αναζητά λίγη αισιοδοξία παρά τις θλιβερές συνθήκες που αντιμετωπίζει. Ο Ντε Σίκα δεν εκβιάζει το συναίσθημα, αλλά στέκεται στον περιγραφικό ρεαλισμό μιας μεταπολεμικής Ιταλίας που ήταν γεμάτη αντιξοότητες και με τη φτωχοποίηση του λαού να είναι ορατή στους δρόμους. Το «Umberto D.» έρχεται με τρυφερότητα και στωικότητα να στρέψει το βλέμμα μας στον καθημερινό αγώνα των τίμιων ανθρώπων για επιβίωση.
