Οι επανεκδόσεις στα θερινά σινεμά είναι μια παράδοση που βγάζει κάθε χρόνο ασπροπρόσωπα τα ταμεία και ταυτόχρονα δίνει μια ευκαιρία σε νεότερους θεατές να έρθουν σε επαφή με κλασικές δόξες από το παρελθόν και να απολαύσουν αριστουργήματα στον φυσικό τους χώρο, δηλαδή στη μεγάλη οθόνη. Πολλές επανεκδόσεις καταφέρνουν να είναι πιο εμπορικές από τα πολυδιαφημισμένα φιλμ α΄ προβολής, καθώς το κοινό προτιμά να αναθερμάνει την ιδιαίτερη σχέση του με το καλό σινεμά του παρελθόντος.
Ο Χιτς, οι αδελφοί Κοέν και η θεία Άγκαθα
Η πιο σίγουρη συνταγή επιτυχίας είναι οι επανεκδόσεις του Άλφρεντ Χίτσκοκ. Το πρώτο αριστούργημα της αμερικανικής περιόδου του μετρ, η «Ρεβέκκα» (1940), έρχεται σε λίγες ημέρες και θα είναι τυχεροί όσοι δουν πρώτη φορά αυτό το γοτθικό μελόδραμα. Στα μέσα Ιουλίου έρχεται η αγωνιώδης «Σκιά της αμφιβολίας» (1943) με την αξέχαστη σκηνή φόνου στο φινάλε, ενώ στα τέλη Αυγούστου έρχεται η κλειστοφοβική «Θηλιά» (1948), ένα αψεγάδιαστο whodunit με τον Τζίμι Στιούαρτ, που εκτυλίσσεται σαν μονοπλάνο διαρκείας. Φυσικά, στο είδος του whodunit οι ταινίες που βασίζονται στα βιβλία της Άγκαθα Κρίστι θα έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά των θεατών. Στις 22 Ιουνίου, λοιπόν, θα δώσουμε άλλη μια ευκαιρία στη Μις Μαρπλ και στον παραγνωρισμένο «Σπασμένο καθρέφτη» (1980). Στη συνέχεια τη σκυτάλη παίρνει ο Βέλγος ντετέκτιβ Ηρακλής Πουαρό με δυο κλασικές ταινίες, ώστε να αρχίσει ξανά η κουβέντα για το αν τον υποδύθηκε καλύτερα ο Άλμπερτ Φίνεϊ ή ο Πίτερ Ουστίνοφ (η απάντηση σε αυτό είναι ο τηλεοπτικός Ντέιβιντ Σάτσετ). Στις 20 Ιουλίου θα απολαύσουμε ξανά το «Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές» (1974) του Σίντνεϊ Λιούμετ με το υπέρλαμπρο καστ, στα μέσα Αυγούστου το πετυχημένο «Έγκλημα στον Νείλο» (1978) με τη δολοφονία μιας γοητευτικής κληρονόμου και λίγο μετά τα «Δύο εγκλήματα κάτω από τον ήλιο» (1982).
Αλλη μια αξιόλογη επανέκδοση είναι οι «Διακοπές στη Ρώμη» (1953) του Γουίλιαμ Γουάιλερ, όμως όσοι δεν έχουν δει το «Σκοτεινοί δολοφόνοι» («Sweet smell of success»), που σκηνοθέτησε το 1957 ο Αλεξάντερ Μακέντρικ, θα έχουν την ευκαιρία να απολαύσουν ένα καυστικό δράμα χαρακτήρων που βάζει στο στόχαστρο τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης και τις υπόγειες δυνάμεις της εξουσίας, μέσα από κοφτερούς διαλόγους στο ζοφερό και ανταγωνιστικό αστικό τοπίο. Από νεότερες επανεκδόσεις ξεχωρίζει η φρενήρης κωμωδία των αδελφών Κοέν με τίτλο «Ο Μεγάλος Λεμπόφσκι», που συμπληρώνει φέτος 25 χρόνια ζωής. Ένα μεταμοντέρνο, αναρχικό και πανέξυπνο νουάρ που τροφοδοτεί σταθερά με τις ατάκες και το coolness των ηρώων του (ειδικά του Τζεφ Μπρίτζες και του Τζον Τορτούρο) την ποπ κουλτούρα. Στις 6 Ιουλίου ακολουθεί το πρωτόλειο νουάρ των Κοέν με τίτλο «Μόνο αίμα» (1984), ένα κυνικό θρίλερ όπου ο αμοραλισμός των ηρώων θολώνει την κρίση τους και η καταστροφή είναι προδιαγεγραμμένη. Στις 3 Αυγούστου υπάρχει και το «Fargo», στο οποίο μια βαλίτσα με χρήματα έβαψε με αίμα το χιόνι της αμερικανικής επαρχίας και έστειλε τα τρομερά αδέλφια για πρώτη φορά στα Όσκαρ.
Το Open Air Film Festival
Το θερινό παρακλάδι των Νυχτών Πρεμιέρας με τις δωρεάν υπαίθριες προβολές επιστρέφει για 13η χρονιά και ξεκινάει από την ερχόμενη Παρασκευή (23/6) με την προβολή του «Σινεμά ο Παράδεισος» του Τζουζέπε Τορνατόρε στο θέατρο Κολωνού. Πολλές θα είναι οι προβολές γαλλικών ταινιών στους κήπους της Γαλλικής Σχολής. Συγκεκριμένα, η γοητευτική «Σειρήνα του Μισισιπή» του Φρανσουά Τριφό (27/6), το «Ένας μεγάλος έρωτας» του Ζαν Γκρεμιγιόν (11/7), η αγέραστη «Λόλα Μοντές» (18/7) και η συγκλονιστική «Πεντάμορφη και το Τέρας» (31/08) του Ζαν Κοκτό. Από τις γαλλόφωνες προβολές ξεχωρίζει η «Βασίλισσα Μαργκό» του Πατρίς Σερό στο Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας, που προβάλλεται πρώτη φορά στην Ελλάδα στην πλήρη διάρκειά της. Στο πρόγραμμα του φεστιβάλ ξεχωρίζει η δόση Μπαζ Λούρμαν με το «Romeo + Juliet» και το «Moulin Rouge» στην Ακαδημία Πλάτωνος. Η κορυφαία, ωστόσο, προβολή είναι αυτή του «Αταίριαστου» (1983) καθώς η ασπρόμαυρη, χειροποίητη και ροκ εντ ρολ μέχρι το μεδούλι δημιουργία του Φράνσις Φορντ Κόπολα αξίζει να ανακαλυφθεί από μια νέα γενιά θεατών και εμείς να διαπιστώσουμε ξανά πόσο φρέσκια παραμένει μετά από τέσσερις δεκαετίες. Υπάρχουν ακόμη το πρωτοποριακό γουέστερν «Τζόνι Γκιτάρ» (1954) του Νίκολας Ρέι με την technicolor φωτογραφία και το αξέχαστο ομώνυμο τραγούδι, και η «χιτσκοκική» άσκηση τρόμου του Μπράιαν ντε Πάλμα με τίτλο «Διχασμένο κορμί» (1984) στο Πάρκο Κονίστρας στις 22 Ιουλίου.
Οι auteur του παρελθόντος
Για τους καλά ενημερωμένους θεατές στις 20 Ιουλίου έρχεται στα θερινά η «Περιπέτεια» του Αντονιόνι, ίσως η πιο σημαντική από την «τριλογία της αποξένωσης». Στις 13 Ιουλίου προβάλλεται ξανά το βρετανικό φιλμ «Καταραμένο σκιάχτρο» που συνδύασε τον παγανιστικό τρόμο με το... μιούζικαλ. Στις 3 Αυγούστου θα κυκλοφορήσει και το «A man escaped» του Ρομπέρ Μπρεσόν, η κλασική ταινία απόδρασης ενός φυλακισμένου στη διάρκεια της γερμανικής κατοχής στη Γαλλία.
Ο ιταλικός νεορεαλισμός θα εκπροσωπηθεί με το «Umberto D» (1952) του Βιτόριο ντε Σίκα, που διηγείται τη σπαρακτική ιστορία ενός ηλικιωμένου και του σκυλάκου του που προσπαθούν να επιβιώσουν με αξιοπρέπεια. Τέλος, έρχεται στις οθόνες το «Όλα πάνε καλά» («Tout va bien») που υπέγραψε ο Ζαν Λικ Γκοντάρ το 1972, το οποίο αποτελεί έναν φιλοσοφικό στοχασμό πάνω στις πολιτικές συγκρούσεις, στην αριστερή διανόηση και στην Τέχνη, με την κατάληψη ενός εργοστασίου από τους εργάτες του να είναι η κινητήρια δύναμη της ιστορίας.
