Τις καλύτερες εντυπώσεις άφησε η «Απαγωγή» του 83χρονου Μάρκο Μπελόκιο, μια τολμηρή ματιά στις σκοτεινές σελίδες της Καθολικής Εκκλησίας. Η ιστορία αναφέρεται στην απαγωγή ενός εξάχρονου εβραιόπουλου από τον Πάπα το 1856 και περιγράφει την κατήχηση και την πλύση εγκεφάλου που του έγιναν από το Βατικανό. Την ιστορία της «Απαγωγής» παλαιότερα ήθελε να σκηνοθετήσει ο Στίβεν Σπίλμπεργκ, αλλά η ματιά στην ψυχοσύνθεση των Εβραίων που είχε κατά νου ο Αμερικανός σκηνοθέτης μετατοπίζεται στην άκαμπτη στάση του αρχηγού της καθολικής πίστης και στον άγριο προσηλυτισμό.
Λιγότεροι ήταν αυτοί που εντυπωσιάστηκαν με το «May December» του Τοντ Χέινς, που αφορά την έρευνα μιας παράνομης σχέσης που έγινε πρωτοσέλιδο στον κίτρινο Τύπο. Ωστόσο η ερμηνεία της Τζούλιαν Μουρ απέσπασε τα καλύτερα σχόλια. Ο Άκι Καουρισμάκι κατάφερε να κερδίσει το χειροκρότημα για ακόμη μια μινιμαλιστική μπαλάντα, για ένα ζευγάρι καταραμένων χαρακτήρων που ενώνουν τις μοναξιές τους. Ίσως αυτό να είναι το κύκνειο άσμα του Φινλανδού, τον οποίο συνόδευσε στην προβολή και ο συνοδοιπόρος του Τζιμ Τζάρμους.
Φαβορί για τα βραβεία είναι το δράμα «The pot au feu» του Βιετναμέζου Τραν Αν Χουνγκ για δύο μοιραίους εραστές, που υποδύονται ο Μπενουά Μαζιμέλ και η Ζιλιέτ Μπινός. Ένα κομψό φιλμ γαστρονομίας που βασίζεται στο μυθιστόρημα «Η ζωή και το πάθος του γκουρμέ Ντοντέν-Μπουφάν». Ένα ρομαντικό φιλμ που αναδεικνύει την προετοιμασία του φαγητού και την καλαισθησία της γεύσης μέσα από ένα έργο πηγαίου ρομαντισμού και φινέτσας. Ανάμεικτα είναι τα συναισθήματα που άφησε το «Asteroid City» του Γουές Άντερσον, καθώς όσο ομορφαίνει το σινεμά του, τόσο πιο ρηχό και αδιάφορο δείχνει να γίνεται. Η ταινία εκτυλίσσεται στην αμερικανική έρημο το 1955, σε μια πόλη που κυριαρχείται από έναν αρχαίο κρατήρα.
Ο Βιμ Βέντερς άφησε άριστες εντυπώσεις με το «Perfect days», μια περιπλάνηση στο σύγχρονο Τόκιο με «οδηγό» έναν ταξιτζή που ακούει ροκ τραγούδια σε κασέτες. Τέλος, ο Κουέντιν Ταραντίνο εμφανίστηκε καλεσμένος της Quinzaine des Cinéastes για να δείξει μία αγαπημένη του ταινία και να τη συζητήσει με το κοινό. Αυτή που επέλεξε να παρουσιάσει ήταν το «Rolling Thunder» (1977) του Τζον Φλιν.
