Την ίδια ημέρα κυκλοφόρησαν δύο αριστουργηματικοί δίσκοι, που αν και δεν τέμνονται πουθενά, τόσο σε ύφος όσο και σε αισθητική, θα μας συντροφεύουν για χρόνια. Η ροκ ποίηση των National και ο ντίσκο ηδονισμός της Jessie Ware απευθύνονται σε όσους έχουν απαυδήσει με το χαμηλό επίπεδο της σύγχρονης δισκογραφίας και μπορούν μέχρι και να επανορθώσουν τη σχέση τους με τη μουσική επικαιρότητα.
Μελωδικά ροκ ποιήματα με βιωματικές αγωνίες
The National – «First Two Pages of Frankenstein»
Οσοι ακολουθούν σταθερά την πορεία των National ήταν ανήσυχοι για το επόμενο βήμα των Νεοϋορκέζων. Με τον προηγούμενο, όγδοο δίσκο τους με τίτλο «I Am Easy to Find» (2019) είχαν δείξει σημάδια αποπροσανατολισμού και μια υποψία «εντεχνίλας» είχε ποτίσει τα τραγούδια τους. Το δημιουργικό τους αδιέξοδο ήταν κοινό μυστικό και το καλλιτεχνικό του μέλλον αβέβαιο. Ευτυχώς η νέα τους δουλειά με τίτλο «First Two Pages of Frankenstein» τους επαναφέρει στις σταθερές της ταυτότητάς τους.
Ο τραγουδιστής της μπάντας, ο Matt Berninger, με αυτή την κυκλοφορία επιβεβαιώνει τον ρόλο του αυθεντικού ροκ ποιητή αυτού του αιώνα και πλέον μπορεί να θεωρείται κάτι σαν τον Λέοναρντ Κοέν αυτής της γενιάς καθώς είναι ικανός για συγκλονιστικά μονόστιχα. Ο ίδιος, επικοινωνεί με αμεσότητα, χωρίς να χρειάζεται αφηρημένους «art» δρόμους για να εκφράσει τη μέθεξη των στίχων, οι οποίοι για μια ακόμη φορά είναι βουτηγμένοι στις ενοχές και το υπαρξιακό άγχος. Αυτή τη φορά όμως, αχνοφαίνεται και μια ελπίδα για λύτρωση καθώς οι National είναι σε ανακωχή με τους δαίμονές τους. Οι ακουστικές μελωδίες τους έχουν ιαματικές ιδιότητες και είναι παρηγορητικές.
Οσον αφορά το περιεχόμενο, τραγούδια όπως το αριστουργηματικό «Eykalyptus» καταφέρνουν να χτίσουν γέφυρες με τον ακροατή και λειτουργούν σαν αντίβαρο και σωσίβιό του. Η ημιφωτισμένη ενορχήστρωση του «New Order T-Shirt», η ματαίωση στο «Tropic Morning News», το θάμβος του «Grease In Your Hair» και η δειλή αισιοδοξία του «Send For Me» ξεχωρίζουν σε ένα προσεγμένο σύνολο τραγουδιών τα οποία ακούγονται σαν μελωδικά ποιήματα που αντηχούν αυθεντικές αγωνίες.
Οι National μπορούν να φιλοξενούν μια υπερστάρ σαν την Taylor Swift σε κομμάτι τους και να βγαίνουν σε παγκόσμια περιοδεία γεμίζοντας στάδια, αλλά να μην προδίδουν την αυθεντικότητά τους. Τα τραγούδια και οι βιωματικοί τους στίχοι απευθύνονται εδώ και μια εικοσαετία σε ανθρώπους που νιώθουν ασφάλεια όταν ακούνε μουσική στα ακουστικά τους τη νύχτα. Και αντί να συμβιβαστούν με τις ανάγκες της εμπορικότητας, κάνουν τη σωστή επιλογή και ακολουθούν τον δρόμο της κατανυκτικής ενδοσκόπησης και της κομψότητας.
Ποικιλόμορφη disco pop με υγρές μελωδίες και εμπνευσμένη ενορχήστρωση
Jessie Ware – «That! Feels Good!»
Μετά τον θρίαμβο του «What’s Your Pleasure?» (2020) η Jessie Ware επανέρχεται με τον 5ο δίσκο της για να μας υπενθυμίσει τα αυτονόητα: ότι η χορευτική pop μπορεί και να είναι υψηλή τέχνη και ότι η ποιοτική ντίσκο είναι το μοναδικό είδος που προκρίνει τη σημασία των ηδονικών απολαύσεων και φτιάχνεται για να σε κάνει να νιώθεις υπέροχα. Μαζί με τους παραγωγούς της, η Ware βουτάει στην ντίσκο κληρονομιά (σε διαμάντια του επιπέδου των Chick και όχι στα σκουπίδια που έβγαιναν σωρηδόν) και ηχογραφεί ένα διονυσιακό σύνολο από τραγούδια που ενώ δοξάζουν την παράδοση, στάζουν ολόφρεσκους χυμούς. Τα νέα τραγούδια της παράγουν γνήσια ευδαιμονία που σε κάνει να νιώθεις ότι μπορείς να μοιράζεσαι τον χώρο με τον διπλανό σου στον δρόμο ή στο μετρό χωρίς να νιώθεις ότι απειλείσαι με εκτοπισμό ή να μην αισθάνεσαι πως η αναμονή σε μια ουρά είναι καταστροφικό χάσιμο χρόνου ή κάνει τα πάντα τριγύρω να φαίνονται λίγο πιο υποφερτά – αν όχι γοητευτικά.
Η Jessie Ware, χάρη στην εκφραστική της ευελιξία, τηρεί όλες τις απαραίτητες ισορροπίες, χωρίς κανένα ψυχαναγκασμό για εμπορικότητα, πατώντας σε μια παραγωγή - κέντημα. Αυτή η ανοιχτόκαρδη pop διαθέτει υγρές μελωδίες, υπερβατική ενορχήστρωση και εμπνευσμένα ρεφρέν. Η Ware παίρνει αμπάριζα τα καλύτερα στοιχεία των καλλιτεχνών που την κινητοποιούν (τη σαγήνη της Donna Summer, το μέλι της Sade, τη φινέτσα του Stevie Wonder, την αισθαντικότητα της Minnie Riperton) και μεγαλουργεί φτιάχνοντας διαχρονική, αστική μουσική, φτιαγμένη για να χορευτεί.
Ακούστε τη φωνητική ορμή με την οποία μπαίνει στο «Begin Again», σαν να έχει πάρει τη σκυτάλη της Shirley Bassey με όλο το λούσο και το στολίδι της εποχής, για να εκπέμψει θετικές δονήσεις στο σήμερα. Ακούστε την ακαταμάχητη αυτοπεποίθησή της όταν μας καλεί να απελευθερωθούμε με στο «Free Yourself» ή την ερωτική στόφα της ερμηνείας του «These Lips» με τα πνευστά να απογειώνουν την ατμόσφαιρα.
Η εμπορική pop των τελευταίων ετών μοιάζει με άγονο τοπίο γεμάτο φτηνές παραγωγές που κανείς δεν θυμάται ένα χρόνο μετά τη στιγμή που σάρωσαν τα ερτζιανά, όμως εδώ αποκτά ξανά καλλιτεχνική σοβαρότητα. Το «That! Feels Good!» είναι μια σύζευξη φωνών, οργάνων, διαθέσεων και ενορχήστρωσης και εκπέμπει θετικές δονήσεις που χρειαζόμαστε. Απολαύστε χωρίς καμία προκατάληψη.
