Ενα ισραηλινό δράμα δωματίου για τη γυναικεία χειραφέτηση, ένα ελληνικό αστυνομικό θρίλερ, ένας καταιγισμός υπερηρώων από τη δαπανηρή φάμπρικα της Marvel, ένα φιλοσοφικό δοκίμιο και ένα τρυφερό animation, συμπληρώνουν το μενού των ταινιών της εβδομάδας.
Φεμινιστικό δράμα μέσα σε τέσσερις τοίχους
Η Βαλέρια παντρεύεται (Valeria Mithatenet) ***1/5
Σκηνοθεσία: Μιχάλ Βίνικ
Πρωταγωνιστούν: Λίνα Φράιφελντ, Ντάσα Τβορόνοβιτς, Αβράαμ Σαλόμ Λέβι
Μια νεαρή Ουκρανή, η Βαλέρια, φτάνει στο Ισραήλ για να γνωρίσει τον μέλλοντα σύζυγό της. Ο γάμος της έχει κανονιστεί μέσω Διαδικτύου, όπως είχε συμβεί και με την αδερφή της, την Κριστίνα, η οποία ζει ήδη πολλά χρόνια παντρεμένη στο Ισραήλ. Η ηρωίδα είναι φαινομενικά έτοιμη να συνάψει γάμο με έναν άνδρα που ελάχιστα γνωρίζει εξαιτίας μιας συμφωνίας που κανόνισαν για λογαριασμό της η αδελφή της και ο γαμπρός της. Με τον ερχομό της Βαλέρια, η φαινομενικά ήσυχη ζωή της Κριστίνα θα ανατραπεί εντελώς και μέσα από κάποιες σφοδρές αντιπαραθέσεις των ηρώων θα ανακύψουν οι αντιθέσεις ανάμεσα σε διαφορετικές πολιτισμικές νοοτροπίες.
Η Μιχάλ Βίνικ με τη νέα ταινία της εξερευνά τα λεπτά όρια της πατριαρχίας μέσα από την ιστορία των δύο αδελφών από την Ουκρανία και της θέσης που έχουν αποκτήσει εξαιτίας των κανονισμένων γάμων τους. Μέσα σε μόλις 75 λεπτά αφήγησης, ερχόμαστε αντιμέτωποι με μια σφιχτή ιστορία με στιβαρές ερμηνείες και προσεγμένη γραφή. Το δράμα των χαρακτήρων είναι απλά ένα πανωφόρι για μια ισχυρή πολιτική ταινία που επικεντρώνεται στην ανθρωπιά και στα πνιγηρά αδιέξοδα ηχηρά που προκύπτουν από την κοινωνική υποκρισία.
Ολοι ανυπομονούν να πουν στη Βαλέρια πως αυτή είναι η καλύτερη συμφωνία της ζωής της και ότι η ευτυχία της θα προκύψει σταδιακά εφόσον θα έχει όλα όσα χρειάζεται από τον γενναιόδωρο σύζυγό της. Όμως οι συνεχείς διαβεβαιώσεις δεν μπορούν να σβήσουν τις αναλαμπές δισταγμού στα μάτια της Βαλέρια, ειδικά όταν συναντά τον μέλλοντα σύζυγό της και εκείνος της χαρίζει αμέσως ένα καινούργιο κινητό τηλέφωνο ως δείγμα της αγάπης του. Η ταινία θέτει σοβαρά ερωτήματα, όχι μόνο για τις συμφωνίες γάμων μέσω διαμεσολαβητών του Διαδικτύου, αλλά και για τη φαινομενική αξιοπρέπεια που προσδίδει ο θεσμός του γάμου στις γυναίκες της εργατικής τάξης. Οι σκληρές κοινωνικές συνθήκες είναι αυτές που εξαναγκάζουν τη Βαλέρια να αναζητήσει μια καλύτερη μοίρα ως ξενιτεμένη νύφη σε μια άλλη χώρα. Ο διακριτικός φακός αφουγκράζεται τις αγωνίες που έχουν οι νύφες του Διαδικτύου και ταυτόχρονα παρατηρεί ένα κοινωνικό φαινόμενο που συνεχίζεται ακάθεκτα, κάτω από το ραντάρ του #metoo. Η ματιά της σκηνοθέτριας είναι αμείλικτη στην κριτική της προς τους άνδρες που αντιμετωπίζουν τον γάμο ως πατριαρχική υποχρέωση. Οι ανδρικοί χαρακτήρες παρουσιάζονται κτητικοί, χωρίς να προσπαθούν καν να κρύψουν πως θεωρούν ότι οι γυναίκες είναι ιδιωτική περιουσία που τους ανήκει. Η κύρια αδυναμία του σεναρίου έγκειται στην προσωπικότητα της Βαλέρια, καθώς δεν κατανοούμε πλήρως το ποια είναι η συναισθηματική σύνδεση που αναζητά, με αποτέλεσμα ο χαρακτήρας της να μένει ανολοκλήρωτος και να λειτουργεί μόνο ως σύμβολο για τις χιλιάδες ανώνυμες γυναίκες με ανάλογα προβλήματα. Η ταινία απέσπασε τον Αργυρό Αλέξανδρο στο τμήμα Meet The Neighbors του 63ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.
Εγχώριο αστυνομικό νουάρ, με μπόλικες σφαίρες και βία
Saison Morte **
Σκηνοθεσία: Θανάσης Τότσικας
Πρωταγωνιστούν: Δημήτρης Λάλος, Ορέστης Τζιόβας, Τζένη Θεωνά
Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Θανάση Τόσικα είναι ένα αστυνομικό νουάρ με μπόλικη βία και με πυκνή πλοκή που παραπέμπει σε σύγχρονο θρίλερ. Το φιλμ είναι γυρισμένο στη Μήλο, στη «νεκρή» περίοδο που απουσιάζουν οι τουρίστες από τους δρόμους. Ένας άνδρας, ο Χρήστος, καλεί την αστυνομία σε ένα ξενοδοχείο γιατί έχει συμβεί ένα μικρό μακελειό. Η ιδιοκτήτρια του ξενοδοχείου και ακόμη ένας άνδρας, ο συνάδελφος του Χρήστου, θα βρεθούν νεκροί. Ξεκινά λοιπόν μια έρευνα όπου κανείς δεν είναι αυτό που φαίνεται και η αφήγηση κάνει άλματα στον χρόνο (άλλα επιδέξια και άλλα όχι) για να ξετυλιχθεί η ιστορία.
Ο Δημήτρης Λάλος παίζει για άλλη μια φορά τον αστυνομικό ερευνητή που θα προσπαθήσει να ερμηνεύσει τις ενδείξεις και να εξιχνιάσει το έγκλημα. Μέσα από τη δαιδαλώδη πλοκή και τις απανωτές προδοσίες, θα αποκαλυφθεί μια κομπίνα με έναν διεθνή αρχαιοκάπηλο που δρα στο νησί, που πυροδοτεί μια εξαπάτηση μεταξύ φίλων. Ο Ορέστης Τζιόβας, η Τζένη Θεωνά και η Τόνια Σωτηροπούλου συμπληρώνουν τη διανομή σε ένα υπερβίαιο στόρι με σεναριακές λεπτομέρειες που δεν περιορίζονται στην εγκληματολογική σπαζοκεφαλιά, αλλά προσθέτουν στην εμβάθυνση των χαρακτήρων. Οι ηθοποιοί δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό σε μια ιστορία αμιγώς κινηματογραφική, που δεν εξαντλείται στις ανατροπές, αλλά αναπτύσσει ενδιαφέρουσες ιδέες γύρω από τη φύση του «κακού». Εκεί που η ταινία κερδίζει είναι στον νατουραλιστικό διάλογο, που δεν θυμίζει σε τίποτα την ξύλινη εκφορά λόγου σε ανάλογες τηλεοπτικές δουλειές. Εκεί που χάνει λίγο τις ισορροπίες είναι στην υπερβολική χρήση της ανεξέλεγκτης βαρβαρότητας και στην αχρείαστη βροχή από σφαίρες που αφαιρούν από την φρεσκάδα της πλοκής, πάνω που αρχίζουμε να την αντιλαμβανόμαστε. Ο Δημήτρης Λάλος είναι πειστικός, αλλά μάλλον τυποποιείται σε «μάτσο» ρόλους αγέλαστων εκπροσώπων του νόμου και ίσως να πρέπει να αρχίσει να επιλέγει διαφορετικά σενάρια.
Ακόμα μία χασμωδία της Marvel, αλλά με ωραία τραγούδια
Οι Φύλακες του Γαλαξία 3 (Guardians of the Galaxy vol.3) **
Σκηνοθεσία: Τζέιμς Γκαν
Πρωταγωνιστούν: Κρις Πρατ, Κάρεν Γκίλαν, Ντέιβ Μπαουτίστα, Μπράντλεϊ Κούπερ
Ολοκληρώνεται η πολύπαθη και πολυσυλλεκτική τριλογία αυτής της κολεκτίβας υπερηρώων, με τον Τζέιμς Γκαν στο τιμόνι. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Γκαν είναι ένας από τους πιο ισχυρούς άνδρες του Χόλιγουντ πλέον, καθώς αποχωρεί από τη Marvel για να ηγηθεί της επανεκκίνησης του Superman της DC.
Για όσους ακολουθούν, για οποιονδήποτε λόγο, την πλοκή αυτών των θεαμάτων, ο Πίτερ Κουίλ, ενώ δεν έχει ξεπεράσει την απώλεια της Γκαμόρα, πρέπει να συσπειρώσει την ομάδα του ώστε να υπερασπιστούν το σύμπαν ολάκερο αλλά και να προστατέψουν έναν από τους δικούς τους που κινδυνεύει. Το νέο «Guardians of the Galaxy» ποντάρει αποκλειστικά σε θορυβώδεις, παρατεταμένες σκηνές μάχης για τους νεότερους, όσο και στο κλείσιμο του ματιού σε μεγαλύτερους μέσα από τραγούδια σαν το «No Sleep Till Brooklyn» των Beastie Boys.
Είναι εντυπωσιακό το πώς μια τόσο απλοϊκή αφήγηση καταφέρνει και πνίγεται μέσα σε έναν ποταμό από ειδικά εφέ που δεν εξυπηρετούν κανένα σκοπό, παρά μόνο να απορροφήσουν εκατομμύρια από τον προϋπολογισμό. Ποιος μπορεί να πάρει σοβαρά μια ιστορία για έναν τρελό επιστήμονα που το όνειρό του είναι να δημιουργήσει κάτι που ονομάζεται Αντι-Γη: ένα είδος παγκόσμιας εκδοχής του «Νησιού του Δρος Μορό», με μεταλλαγμένους ανθρώπους-ζώα που μιλούν. Ναι, είναι όλα πολύ ανόητα. Οι σκηνές από το παρελθόν του Rocket, που είναι διάσπαρτες σε όλη την ταινία, είναι το μοναδικό πράγμα που κάνει τους θεατές να ενδιαφερθούν πραγματικά. Επίσης, αυτή η ταινία παίρνει δύο αστεράκια αντί για ένα, επειδή ίσως είναι η πρώτη φορά εδώ και καιρό που μια ταινία της Marvel δεν μοιάζει να έγινε ώστε να προετοιμάσει το κοινό για μελλοντικές ταινίες στο ίδιο σύμπαν και δεν σου θυμίζει διαρκώς ότι είναι απλά ένα γρανάζι μιας μεγαλύτερης μηχανής.
Ενα φιλοσοφικό δοκίμιο για την οπτική, τα οράματα και την τύφλωση
Εμμονές ώρες στον τόπο της πραγματικότητας ***
Σκηνοθεσία: Ρέα Βαλντέν
Αυτή η συρραφή από μονολόγους μοιάζει να μην έχει αφηγηματικό πυρήνα και να υστερεί σε κέντρο βάρους. Όμως μέσα από αυτές τις παραληρηματικές σκέψεις, που συχνά φαντάζουν ανερμάτιστες, προκύπτουν σπαρακτικές σκέψεις και σπουδαία λόγια.
Αυτή είναι η μυστική εξομολόγηση της πρωτοπόρου φεμινίστριας σκηνοθέτριας Αντουανέττας Αγγελίδη προς την κόρη της Ρέα Βαλντέν. Ο θεατής έρχεται αντιμέτωπος με το θολό μα διεισδυτικό της βλέμμα, με την πορεία ζωής της, τα οράματα και τις δημιουργίες της. Η εμπειρία της τύφλωσης είναι μόνο η αρχή για έναν νοηματικό μπούσουλα που κάνει σλάλομ σε θεωρίες, σκόρπιες αναμνήσεις και πνευματικές εξομολογήσεις. Η ταινία επιχειρεί μια βουτιά στο ασυνείδητο και όσοι θεατές οπλιστούν με λίγη υπομονή θα ανταμειφθούν με ένα ταξίδι από καρδιάς, με πλούσια οράματα που με τη γενναιοδωρία τους σε κάνουν λίγο πιο σοφό.
Μια ιστορία για το καθήκον της γενναιότητας σε κινούμενα σχέδια
Απλώς υπέροχη (Just Super) **
Σκηνοθεσία: Ράσμους Α. Σίβερτσεν
Το Σούπερ Λιοντάρι καταφέρνει να σώσει την πόλη από το κακό! Κανείς δεν γνωρίζει ποιος κρύβεται πίσω από τη μάσκα του γενναίου λέοντα, εκτός από την εντεκάχρονη Χέντβιχ. Άλλωστε το Σούπερ Λιοντάρι είναι ο πατέρας της και μια μέρα θα πάρει εκείνη τη θέση του για να συνεχίσει το έργο του. Από τη Νορβηγία έρχεται αυτό το animation, που με ένα γοητευτικό στιλ καταφέρνει και αποδομεί, έστω διδακτικά, την ηθική του ηρωισμού. Η ταινία υπηρετεί με συνέπεια τους κανόνες και τα ήθη της παιδικής ψυχαγωγίας.
