Αφορμή η "εικόνα". Στην τέχνη ισχύουν νομίζω τρεις συνθήκες, η αρχική πρόθεση, το ασυνείδητο και το τυχαίο. Η αιτία είναι η ίδια η ζωγραφική και η γλώσσα της, η εικαστική πράξη αυτή καθαυτή. Καταστροφή και αναγέννηση. Στο διάβα του χρόνου η μνήμη, οι εσωτερικές διεργασίες και η πραγματικότητα τα αναπλάθουν σε εικόνες και κάποια στιγμή γίνονται χρώματα, φόρμες, γραμμές, τότε το έργο ορίζει τον δικό του δρόμο, εγώ απλά το ακολουθώ. Επιδιώκω μια γέφυρα ανάμεσα στο χάσμα της «καθαρής» αφαίρεσης και της παραστατικότητας. Αντίθετα ό,τι συνήθως πιστεύουν οι πιο πολλοί, ο καλλιτέχνης ελπίζει να αντιδράσει σωστά μπροστά στα διλήμματα που θέτει το έργο κατά την εξέλιξή του. Αυτή η προσδοκία γεννά το πάθος για τη ζωγραφική.
Θέλω να παρεισφρύω και να κλέβω τη στιγμή, να κάνω συμμέτοχο τον θεατή σε έναν κόσμο στον οποίο δεν έχει πρόσβαση. Μ' ενδιαφέρει να έχει το έργο πολλαπλές αναγνώσεις, να γεννά όνειρα και προσδοκίες μιας άλλης πραγματικότητας, να γίνεται κοινός τόπος συνεύρεσης. Η τέχνη, κάθε μορφή τέχνης λειτουργεί σαν καθρέπτης, συλλογικός και προσωπικός, που μας αποκαλύπτει το ίδιο μας το πρόσωπο. Λειτουργεί σε ένα τρίγωνο δημιουργός -έργο- θεατής. Έτσι γίνεται ο κοινός μας καθρέφτης. Είναι αυτή η σχέση μεταξύ ζωής και θανάτου... ο έρωτας. Η τέχνη φέρνει στον κόσμο πάντα δίδυμα.
Ο δημιουργός είναι σημαντικό να εκφράζει την εποχή του, να βιώνει τα τεκταινόμενα σ' αυτήν και να τα μετουσιώνει σε δημιουργία. Απ' τη στάχτη γεννιέται το νέο, κάθε γέννα έχει πόνο και στη ζωή και στο είδωλό της την τέχνη. Είναι η δυνατότητα του ονείρου και η προσδοκία για συνέχεια.
Πάνος Κόκκαλης
