Παναγιώτης Κουβελάκης, Με θέα τον ακάλυπτο, Γαβριηλίδης 2012, σελ. 229
Ήδη από τον τίτλο του καινούργιου του βιβλίου, ο Π. Κουβελάκης ορίζει και τον χώρο του: ένα «δυαράκι. Εκεί που η Τοσίτσα συναντιέται με την Ερεσσού. Εδώ μέσα έχω μαζέψει όλο το βιός μου: το γραφείο [...] κόλλες γραψίματος, bic, μολύβια σταχτοδοχεία, καμινέτα, μπρίκια και τ' απαραίτητα βιβλία». Ήρωας της ιστορίας του, μιας πρωτοπρόσωπης αφήγησης «εσωτερικού χώρου», ο ίδιος ο αφηγητής-συγγραφέας και η πράξη της συγγραφής, η οποία είναι διαρκώς παρούσα στην ανέλιξη της πλοκής, υπονομεύοντας με τον τρόπο αυτό τη λογοτεχνική σύμβαση («Στη σελίδα 56 παρουσίασα την Κατερίνα Παπαδοπούλου ως ανθοφόρα φύση», γράφει, εισάγοντας έναν διάλογο που θα ακολουθήσει με το αναφερόμενο πρόσωπο).
Έτσι, μέσα από τις σελίδες του, πραγματικός πρωταγωνιστής αναδεικνύεται η ίδια η γραφή και η γλώσσα, μια γλώσσα που αρδεύεται από όλα τα στρώματα της ελληνικής, λόγια και ιδιωματική, σε μια ισορροπημένη και γι' αυτό λειτουργική παρουσία.
Αν ο κλειστός χώρος του διαμερίσματος αποτελεί την κατάληξη των περιπλανήσεων στους εξίσου στενούς δρόμους του αθηναϊκού κέντρου, η «θέα στον ακάλυπτο» είναι η έσχατη καταφυγή του αφηγητή. Όμως από εκεί δεν παρατηρεί τις «ζωές των άλλων», όπως ο ήρωας του Χίτσκοκ στον αριστουργηματικό Σιωπηλό μάρτυρα, αλλά διαθέτει μια ευρύτερη θέαση στη ζωή, μέσα από τη λογοτεχνία, τα βιβλία, τους λογοτεχνικούς ήρωες: αυτά αποτελούν τον έσχατο (τον μοναδικό;) κώδικα επικοινωνίας των ηρώων του Π. Κουβελάκη. Μέσα από τη λογοτεχνία το «δυαράκι» και τα στενά του όρια διευρύνονται, όπως και η «θέα στον ακάλυπτο», που ξανοίγεται έτσι σε καθολικότερη θέαση, σε ένα «παράθυρο στον κόσμο»...
