Ο Στέλιος Τσουκιάς επιστρέφει στον Σταυρό του Νότου, λίγο πριν την κυκλοφορία του νέου του album, δημιουργικά και κοινωνικά ανήσυχος, με ανανεωμένη εικόνα και με νέο, δυναμικό ήχο. Εμείς τον συναντήσαμε και κάναμε μια μεγάλη κουβέντα λίγο πριν πατήσει στην σκηνή την Τετάρτη 08 Φεβρουαρίου στο Σταυρό του Νότου Club. Αυτός είναι ο Στέλιος Τσουκιάς.
Θέλω να ξεκινήσουμε από το Live στο Σταυρό του Νότου. Τι θα δούμε εκεί και κυρίως τι θα ακούσουμε;
Νέα μπάντα, νέος ήχος! Θα είμαστε επτά μουσικοί πάνω στη σκηνή παντρεύοντας τη ροκ, τη μπλουζ, την country, με την ελληνική παράδοση. Θέλουμε να ταρακουνήσουμε και να ταρακουνηθούμε, να στείλουμε τις σκοτούρες μας στο καλό για δύο ώρες. Θα παίξουμε τραγούδια από τον πρώτο μου δίσκο, ορισμένα από τον δεύτερο δίσκο που κυκλοφορεί στις 17 Φεβρουαρίου και αγαπημένες διασκευές τραγουδοποιών που με καθόρισαν, όπως ο Σιδηρόπουλος και ο Αγγελάκας.
Δεν είσαι όμως μόνος πάνω στη σκηνή. Θες να μας πεις για αυτή τη μουσική παρέα;
Όταν ήρθε η ώρα να ετοιμάσω την καινούρια μπάντα, σκέφτηκα αρκετά τους μουσικούς που θα ήθελα να με πλαισιώσουν σε αυτή τη νέα εποχή. Έχω να παίξω σχεδόν ένα χρόνο full band και είχα χρόνο να κυκλοφορήσω στην πόλη και να βρεθώ σε πολλά lives, σε μπαράκια, μουσικές σκηνές και πιο underground χώρους. Κάπως έτσι γνωρίστηκα με τους περισσότερους. Ο Tom Yosi στην ηλεκτρική κιθάρα είναι λες και τηλεμεταφέρθηκε απ ’τα μπλουζ του 60’ και ήρθε να μας φέρει αυτή την ενέργεια. Η Λόλα Γιαννοπούλου στην φωνή, θυμίζει κάτι από Παρίσι (έχει μείνει χρόνια εκεί), έχει βελούδινο χρώμα και τραγουδάει πραγματικά τα πάντα με τον δικό της ξεχωριστό τρόπο. Είναι και εξαιρετική πιανίστρια και δισκογραφημένη καλλιτέχνης. Η Κατερίνα Λιάκη στα πλήκτρα, ήταν ακριβώς αυτό που έψαχνα στην ατμόσφαιρα του ήχου, μιας και τα τραγούδια τόσο απ ’τον πρώτο δίσκο όσο και απ΄τον δεύτερο δεν έχουν μόνο φυσικά όργανα αλλά και ηλεκτρονικές πινελιές. Ο Στέφανος Χαμαλίδης στην τρομπέτα, «φυσάει» παραδοσιακά. Δεν θα μπορούσε να λείπει το παραδοσιακό στοιχείο απ ‘τον ήχο μου. Όσο για τον Πέτρο Σταμέλο στο μπάσο και τον Γιώργο Μπαρμπέρη στα τύμπανα, πέρα απ΄το γεγονός ότι παίζουν αρκετά χρόνια μαζί -πράγμα πολύ σημαντικό για τα θεμέλια της μπάντας- «γκρουβάρουν», που λέμε, σε funk ρυθμούς. Είμαι πολύ χαρούμενος που είναι όλοι δίπλα μου και ανυπομονώ να ανέβουμε στη σκηνή.
Έρχεται και νέος δίσκος. Θα έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε κάποια τραγούδια πριν κυκλοφορήσουν επίσημα;
Σίγουρα θα ακούσουμε αυτά που ήδη έχουν κυκλοφορήσει, «Ένας λύκος αισθηματίας», «Το Φρικιό», «Κοιτάζω Έξω» και τη διασκευή στον «γέρο Μαθιό» του Παύλου Σιδηρόπουλου, αλλά και δύο από αυτά που θα έρθουν στις 17 Φεβρουαρίου, με τίτλο «Χαίρε Χρόνε» και «Μές στα αίματα».
Θα ήθελα ξεχωριστά να μου μιλήσεις για «Το φρικιό». Πατάει πάνω σε ένα γεγονός. Σωστά;
Είναι εμπνευσμένο από την ιστορία του Ζακ αλλά αγγίζει όλα τα θέματα που μας έχουν απασχολήσει καιρό τώρα σχετικά με τη βία και τον ρατσισμό απέναντι στη ομοφυλοφιλία, την κακοποίηση και την ανελευθερία γενικότερα. Όλοι μας έχουμε μέσα μας μία σκοτεινή πλευρά που πρέπει να παραμερίζουμε και να κατευνάζουμε. Η κοινωνία, μας έχει κάνει αρπακτικά και κατακτητές. Θέλουμε να ψοφάει η κατσικά του διπλανού. Στο τέλος δεν θα μείνει τίποτα, ούτε η φύση δεν θα μας δίνει σημασία. Πρόσφατα διάβασα τα καλά νέα για τη δίκη του Ζακ και πραγματικά χάρηκα πολύ. Έχουμε ανάγκη να νιώσουμε ότι υπάρχει δικαιοσύνη και ότι οι κόποι των αγώνων κάποια στιγμή καρποφορούν.
Σε ενδιαφέρει το πολιτικό τραγούδι;
Πολύ. Αν και έχω καταπιαστεί περισσότερο με υπαρξιακά θέματα στο στίχο μου, ανέκαθεν με προβλημάτιζε η πολιτική ζωή του τόπου. Το ένιωσα και στο Λονδίνο όταν έμενα πριν λίγα χρόνια. Εκεί έγραψα και τον Άγιο Ψεύτη. Για το τραγούδι αυτό είχε σταθεί αφορμή μία συνέντευξη που είχα ακούσει ενός πολιτικάντη. Μέσα σε δέκα λεπτά είχα γράψει πηγαία τους στίχους. Το ίδιο βράδυ τους μελοποίησα.
Ποια ήταν η διαδικασία για να γίνει ο δίσκος; Πώς μαζεύεις το υλικό σου;
Δεν υπάρχει μία συγκεκριμένη διαδικασία. Γράφω στίχους παντού, στην καφετέρια, στον δρόμο που περπατάω, σε ένα ταξίδι, στις διακοπές, σε ένα μπαρ. Κυρίως φράσεις που μετά από καιρό τις διαβάζω και ολοκληρώνω την σπερματική ιδέα που λέμε. Το ίδιο και με την μουσική. Έχω τόσες ηχογραφήσεις στο κινητό που και τώρα να με ρωτήσεις δεν έχω ιδέα τι υπάρχει εκεί μέσα. Είναι και αυτό μέρος της δουλειάς. Να αφιερώνω χρόνο στο «ξεσκαρτάρισμα». Κάποιες φορές γράφω τη μουσική και το στίχο μαζί. Αφήνομαι στην διαδικασία χωρίς να σκέφτομαι. Τα τραγούδια του δίσκου που έρχεται τα έγραψα μέσα στην καραντίνα. Μου πήρε περίπου ενάμιση χρόνο να ολοκληρώσω της ηχογραφήσεις. Όλα κυλούσαν κάπως αργά. Τώρα έχω ήδη ιδέες και demo ηχογραφήσεις για τον τρίτο δίσκο. Έχω πάρει φόρα.
Μπορεί να ζήσει κάποιος από τη δουλειά αυτή σήμερα;
Απ ’τη μουσική είναι δύσκολο. Θέλει πολύ υπομονή να έχεις ένα σταθερό εισόδημα για επιβίωση και κάπου εκεί έρχονται και οι καλλιτεχνικές εκπτώσεις. Λόγω των σπουδών μου στα μαθηματικά και τα οικονομικά, βιοπορίζομαι από την πρωινή μου δουλειά ως data scientist. Είναι κουραστικό αλλά απ ’την άλλη έχω κρατήσει τη μουσική ατόφια, όπως την φαντάζομαι.
Πώς αισθάνεσαι με το Προεδρικό Διάταγμα που εξισώνει τα πτυχία των καλλιτεχνικών σχολών με απολυτήριο λυκείου;
Ακόμα και τώρα που απαντώ δεν μπορώ να σκεφτώ τι μπορεί να έχουν στο κεφάλι τους οι άνθρωποι που αποφασίζουν και διατάζουν. Τεχνοκράτες συντηρητικοί που προσπαθούν να κάνουν τι; Να πολεμήσουν την τέχνη; Μόνο η τέχνη και οι γραφές μένουν. Αυτοί θα ξεχαστούν και δεν το έχουν καταλάβει. Λυπάμαι πολύ. Η μουσική και οποιαδήποτε μορφή τέχνης δεν έρχεται απ’ τον ουρανό. Για να μάθεις ένα μουσικό όργανο ή την τέχνη της υποκριτικής χρειάζονται ώρες και χρόνια απ’τη ζωή σου, κόπο και πόνο. Ε δεν γίνεται να εξισώνεται αυτό με το απολυτήριο λυκείου. Πόση κοροϊδία πια; Εύχομαι οι αγώνες να πιάσουν τόπο και γρήγορα να ανακαλέσουν αυτή την αστοχία.
Είσαι μόλις στο δεύτερό σου δίσκο. Ήταν όλα εύκολα μέχρι τώρα;
Καθόλου εύκολα. Όταν αποφάσισα να δισκογραφήσω τα πρώτα μου τραγούδια ήμουν ακόμα στο Λονδίνο και εργαζόμουν σε γραφεία. Άλλαξα όλη τη ζωή μου. Ο χρόνος ήταν ελάχιστος μέσα στη μέρα για να τα φέρω όλα βόλτα. Έγινε όμως. Όλα γίνονται με πείσμα, αγάπη και υπομονή.
Αν μπορούσες με μια ευχή να πραγματοποιηθεί ένα όνειρό σου, τι θα ήθελες να σου συμβεί καλλιτεχνικά ιδανικά;
Θέλω κάποια στιγμή να τραγουδήσω σε ένα γεμάτο ανοιχτό θέατρο και να με φυσάει το καλοκαιρινό αεράκι. Είμαι παιδί της ζέστης και του καλοκαιριού. Όλα έρχονται με σκληρή δουλειά και θετική ενέργεια.
