Σε ένα κέντρο διασκέδασης στην Ελευσίνα, μέσα στα απομεινάρια του γλεντιού της προηγούμενης νύχτας, οι χαρακτήρες του έργου βρίσκονται μπροστά σε μια μεγάλη έκπληξη. Η άφιξη του Σοφοκλή, όχι μόνο θα αναταράξει τις ισορροπίες στο μικρόκοσμο του μπουζουκτσίδικου, αλλά θα φέρει μυστικά και αποκαλύψεις στο φως και θα εξωθήσει τον Μίμη, τον Στέλιο, τη Μαρία και τον Μάκη σε ακραίες συγκρούσεις. Αυτή είναι πάνω κάτω η ιστορία του Κωλόκαιρου του του Αντώνη Τσιοτσιόπουλου σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη, που παίζεται κάθε Δευτέρα στις 21:00 στο Θέατρο Τζένη Καρέζη. Εμείς συναντήσαμε το Στέλιο Δημόπουλο και μας μίλησε για την παράσταση και όχι μόνο. Αυτός είναι ο Στέλιος Δημόπουλος.
Παίζεις στον «Κωλόκαιρο». Μίλησε μας για το έργο αυτό.
Ο κωλόκαιρος είναι ένα έργο που πραγματεύεται τα σκοτάδια της ψυχής και το έρεβος της εποχής που ζούμε. Ομοφοβία, ξενοφοβία, φασισμός, πατριαρχία είναι μόνο μερικά από τα σύγχρονα φαινόμενα που δημιουργούν ένα πλαίσιο εφιαλτικής πραγματικότητας μιας χώρας που σκοτώνει τα παιδιά της και κανιβαλίζει οτιδήποτε διαφορετικό. Δυστυχώς τη σήμερον ημέρα, ο καιρός γαρ εγγύς ΔΕΝ είναι. Ο καιρός είναι κωλόκαιρος.
Η νύχτα τελικά είναι πιο αποκαλυπτική;
Όταν τα φώτα σβήνουν και το αλκοόλ ρέει, το έδαφος για αποκαλύψεις γίνεται αυτομάτως πιο πρόσφορο.
Γιατί θα έλεγες σε κάποιον να έρθει να δει την παράσταση;
Για να κατανοήσει πόσο απέχει η αγάπη από τον κανιβαλισμό. Για να νιώσει πώς είναι να ζεις στο περιθώριο απλά προσπαθώντας να είσαι ο εαυτός σου. Για να δει πως η έλλειψη παιδείας, ο πουριτανισμός και ο μικρονοϊσμός, ΣΚΟΤΩΝΟΥΝ.
Είναι ένα έργο Έλληνα συγγραφέα. Πιστεύεις ότι είμαστε πίσω στη θεατρική συγγραφή ή υπάρχουν έργα νεοελληνικά που δεν βρίσκουν το δρόμο τους στη σκηνή;
Πιστεύω ότι υπάρχει άμεση ανάγκη να γραφτούν και να ανέβουν σύγχρονα ελληνικά έργα. Η χώρα μας φλέγεται από ανομία, κοινωνική αδικία, οικονομική ανισσοροπία και πάσης φύσεως σκάνδαλα. Όλα αυτά στον απόηχο ενός πλανήτη που οικολογικά καταστρέφεται, ενώ η τρομοκρατία και ο φασισμός κάνουν πάρτυ. Είναι η ώρα να μιλήσουμε για ζητήματα που καίνε και απαιτούν επίλυση και ίαση.
Είναι δύσκολο να είσαι ηθοποιός σήμερα;
Εξαιρετικά δύσκολο. Είμαστε ένας απολύτως υποτιμημένος κλάδος που κάνουμε διπλές και τριπλές δουλειές για να επιβιώσουμε. Πέραν τούτου, η τέχνη του ηθοποιού εκ φύσεως είναι απαιτητική και σκληρή. Διαρκής ανάγκη επαναπροσδιορισμού, χιλιάδες εργατοώρες προβών, αναμέτρηση με τα προσωπικά σου κόμπλεξ και άπειρη μελέτη γύρω από το πλαίσιο του έργου και του χαρακτήρα που πρέπει να ενσαρκώσεις. Το να είσαι ηθοποιός είναι ευθύνη, αποστολή και πόλεμος με το σύστημα.
