Τα φεστιβάλ θεάτρου που απευθύνονται στα παιδιά και στους εφήβους γνωρίζουν άνθηση και ιδιαίτερα μεγάλη απήχηση σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Εφιστώ την προσοχή: φεστιβάλ ειδικά για το θέατρο και όχι οι συνήθεις ποικίλες εκδηλώσεις, οι οποίες περιλαμβάνουν κάποιες παραστάσεις, θεατρικό παιχνίδι, μουσικά σχήματα, λίγη γυμναστική και ανατολικές τέχνες, οργάνωση παιχνιδιών περιπέτειας κ.ο.κ. Ο λόγος εδώ γίνεται για φεστιβαλικές διοργανώσεις που εστιάζουν στην ουσία, στο «ψαχνό», και προσανατολίζονται σε διάφορα είδη θεάτρου για παιδιά και εφήβους.
Το Music Theatre International (MTI ) - Broadway Junior, για παράδειγμα, είναι ένα φεστιβάλ που εστιάζει στο μουσικό θέατρο και ειδικά στο μιούζικαλ. Διοργανώνεται στη Νέα Υόρκη, στην Αυστραλία και στην Ευρώπη με έδρα το Λονδίνο (τόπος φετινής διεξαγωγής το Μπέρμιγχαμ). Ειδικά σχεδιασμένες φόρμες μουσικού θεάτρου διάρκειας 30 λεπτών με θεματολογία από μιούζικαλ του Broadway είναι το πεδίο προετοιμασίας για τον διαγωνισμό των ομάδων, που μπορεί να αποτελούνται από μαθητές σχολείων ή και αυτόνομες ομάδες νέων μέχρι 18 ετών.
Οι σχολικές ομάδες μπορούν να προετοιμαστούν στα μιούζικαλ, που έχουν ειδικά οργανωθεί για την εκμάθηση και παράσταση του συγκεκριμένου είδους από το ΜΤΙ - Broadway Junior. Στο φεστιβάλ γίνονται δεκάλεπτες παρουσιάσεις των δρώμενων και η κριτική επιτροπή αποφασίζει για τα βραβεία και τις παραστάσεις που θα ανέβουν στη σκηνή. Τα βραβεία που δίνονται αφορούν την υποκριτική, τον χορό, τη μουσική εκτέλεση, τη συνολική και ατομική παράσταση. Το ΜΤΙ δεν έχει μόνο το διαγωνιστικό σκέλος, αλλά συμπληρώνεται με workshops για τους νέους συμμετέχοντες και τους εκπαιδευτές τους.
Η ελληνική παρουσία θα μπορούσε να είναι διεθνώς πιο δυναμική. Η χώρα μας έχει όλες τις δυνατότητες να φιλοξενεί και να διοργανώνει σε ετήσια βάση και με συστηματικό τρόπο φεστιβάλ θεάτρου ειδικά για παιδιά και εφήβους και τα οποία να αφορούν τόσο επαγγελματικές ομάδες όσο και το σχολικό θέατρο. Προσπάθειες γίνονται, τα ζητούμενα όμως είναι η συνέχεια, η συνέπεια και η εξωστρέφεια.
Κυψέλη δημιουργίας
Το σχολικό θέατρο ειδικότερα θα μπορούσε να είναι κυψέλη δημιουργίας για τους μαθητές καθώς και για το φυτώριο νέων καλλιτεχνών. Προς τούτο, όμως, χρειάζονται στιβαρή πολιτική βούληση και οργανωμένη πολιτική τόσο για τον σύγχρονο πολιτισμό όσο και για την τέχνη στην εκπαίδευση. Μπορεί να γίνει; Ρίχνοντας μια ματιά στο μάθημα της Θεατρικής Αγωγής στα Δημοτικά, ο ορίζοντας είναι ακαθόριστος. Ελάχιστοι διορισμοί, απουσία οργανικών θέσεων, αιώνιοι αναπληρωτές, διαχρονικά άτολμες πολιτικές.
Πώς θα ανθήσει το θέατρο στο σχολείο αν δεν ενδυναμωθεί με τους κατάλληλους πτυχιούχους παιδαγωγούς Θεατρικής Αγωγής; Να θυμίσω ότι το μάθημα της Θεατρικής Αγωγής διδάσκεται μόνο μέχρι τη Δ΄ Δημοτικού (sic!), ενώ απουσιάζει παντελώς στο Γυμνάσιο και στο Λύκειο (ας μην κάνω λόγο για τον θεσμό των Καλλιτεχνικών και Μουσικών Σχολείων που επίσης είναι υποστελεχωμένα ως προς τις απαραίτητες ειδικότητες). Το θέατρο είναι ο φτωχός συγγενής; Κι όμως, παρ’ όλες τις δυσκολίες υπάρχουν κόμβοι θεατρικής δράσης στα σχολεία.
Κι όμως, τα τελευταία 20 χρόνια ακούμε συνεχώς για τον πολιτισμό ως τη «βαριά βιομηχανία» της χώρας μας…
