Ιδαίον project. Τρεις μουσικοί με διαφορετικές ρίζες. Μαθημένοι σε έναν διαφορετικό σκοπό, όπου σκοπός σημαίνει ρυθμός. Τρεις μουσικοί, η παρουσίαση των οποίων θα θυμίσει την εισαγωγή σε κάποιο αστείο, όμως στην πραγματικότητα προδίδει ένα ξεχωριστό πάντρεμα.
Ένας Έλληνας λαουτιέρης με πιο παραδοσιακότροπες καταβολές και δεύτερη, πια, πατρίδα την Κύπρο, ο Βαγγέλης Γέττος, ένας Μεξικανός ντράμερ που προέρχεται από το metal, ο Hugo Enrique Olivos και ένας Αθηναίος κοντραμπασίστας με αρκετά πολύμορφη εμπειρία στην κλασική μουσική, τη μουσική της Κάτω Ιταλίας, στο funk και το ρεμπέτικο, ο Μίμης Σανδαλής, ένωσαν τις δυνάμεις τους κι από τη Λευκωσία όπου εδρεύουν έρχονται να παίξουν live στα μουσικά stages της Ελλάδας σε Ηράκλειο Κρήτης (31.5), Κάνδανο Χανίων (1.6), Ανώγεια (2.6) και Αθήνα (4.6).
Θα βρεθούν σε μια ανοιχτή πρόκληση επί σκηνής την οποία θα συνοδεύει η λέξη «πείραμα», συνδυάζοντας την κρητική μουσική με ετερόκλητα μουσικά ιδιώματα.
Για το εγχείρημα μίλησε στην ΑΥΓΗ της Κυριακής ο Βαγγέλης Γέττος βοηθώντας μας να καταδυθούμε στο σπήλαιο της δημιουργίας τους και να πάρουμε μια γεύση όσων πρόκειται να ακούσουμε χάρη σε λέξεις που έχουν κάτι να πουν.
Τι είναι εκείνο που σας συνδέει; Ποιο είναι το νήμα που ενώνει τις ιστορίες στα τραγούδια σας από το ολοκαύτωμα της Κανδάνου μέχρι τους τους 57 Κύπριους εθελοντές των Διεθνών Ταξιαρχιών στον Ισπανικό Εμφύλιο; Τι θέλει να φέρει στο μουσικό προσκήνιο το Ιδαίον project και ποιες κουβέντες θα ήθελε να ανοίξουν μετά τις συναυλίες του και το άκουσμα του πρώτου του δίσκου;
Πέρα από τα «πραγματικά περιστατικά» της μουσικής μας συμπαιγνίας (οι δύο ζούμε στην Κύπρο και ο τρίτος έχει στενή επαφή με το νησί και είναι πολύ παλιός μου φίλος), μας ενώνει μια ασίγαστη ανάγκη να εξερευνούμε ο ένας τον κόσμο του άλλου. Αυτό μπορεί να ακούγεται υψιπετές, αλλά είναι αλήθεια. Δεν θα γινόταν, άλλωστε, αλλιώς στο πλαίσιο μιας τόσο ετερόκλητης συνάντησης. Το νήμα που συνδέει το υλικό μας είναι η καλλιτεχνική -πάει να πει πολιτική- αντίσταση στην κατρακύλα της κοινωνικής ζωής στο μίσος και το σκοτάδι - πάει να πει στον φασισμό. Η μουσική μας δεν είναι μανιφέστο, αλλά μια εξελισσόμενη προσπάθεια να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι μέσα από μια δημιουργική «διαμάχη» με την παράδοση. Όσο για τον δίσκο, έρχεται μέσα στο καλοκαίρι. Δεν μπορώ να υποβάλλω τις συζητήσεις. Ξέρω πάντως ότι θέλω να γίνουν από κοντά, όπως πριν την πανδημία: με τη γλυκιά κούραση ενός ολοκληρωμένου live και με μια κρύα μπίρα στο χέρι.
Ανησυχείς μήπως το πάντρεμα των τόσων διαφορετικών μουσικών ιδιωμάτων που προαναγγέλλετε, από τη μία η κρητική μουσική κι από την άλλη το stoner, το power metal, το flamenco, η grunge, το prog rock αλλά και η παραδοσιακή κυπριακή μουσική, οδηγήσει σε ένα αποτέλεσμα-θόρυβο;
Αν σου έλεγα ότι δεν ανησυχώ καθόλου, θα ήμουν στην καλύτερη περίπτωση αφελής. Είναι, όντως, κάπως ριψοκίνδυνο κάθε τέτοιο εγχείρημα. Ο οδηγός σ’ αυτές τις καταστάσεις είναι, νομίζω, η απλότητα. Όλα τα είδη που προανέφερες και των οποίων ίχνη τους εντοπίζονται στα κομμάτια μας έχουν την απλότητα στον πυρήνα τους. Σε εμάς δεν λειτουργούν τόσο τα μεγαλεπήβολα και άκαμπτα σχέδια όσο ο συνεχής πειραματισμός, που ωστόσο δεν καταλήγει χαοτικός, αλλά αποκρυσταλλώνεται σε κάποια βασικά μουσικά συμπεράσματα. Αυτές οι αποκρυσταλλώσεις είμαστε. Η αρμονία θα κριθεί στη σκηνή και στα ακουστικά.
Πέρα από την ένωση διαφορετικών μουσικών ιδιωμάτων, φαίνεται πως κεντρική θέση έχει εκείνο της κρητικής μουσικής. Μελετώντας και άλλα σου εγχειρήματα, τη βλέπουμε επίσης παρούσα. Τι είναι εκείνο που βρίσκεις σταθερά γοητευτικό στην επαφή μαζί της;
Δεν έχω καταγωγή από την Κρήτη, αλλά οργώνοντάς τη τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, έχοντας ρουφήξει βιώματα και εικόνες, έχει γίνει ακόμα μία πατρίδα μου. Θυμάμαι ότι από μικρός εντυπωσιαζόμουν από αυτή την ταυτόχρονα απόμακρη αλλά και τόσο οικεία μουσική κουλτούρα. Όταν πήρα το πρώτο μου λαούτο, βασανίστηκα πολύ μέχρι να εξοικειωθώ με τη λογική της. Γιατί άλλο να ακούς τον Φουσταλιέρη, τον Μπαξεβάνη και τον Ψαρογιώργη και να γουστάρεις κι άλλο να επιχειρείς να μάθεις κομμάτια τους. Όταν, πια, βυθίστηκα σ’ αυτό το σύμπαν και παικτικά, κατάλαβα ότι υπάρχει μια διαλεκτική σύγκρουση ανάμεσα σε δύο βασικά στοιχεία: από τη μία, την αρχετυπική αυτάρκεια και τη σιγουριά του απέριττου ρυθμού και, από την άλλη, μια έξαρση και μια ανάγκη να ξεπεραστούν τα γνωστά όρια μέσω της υπερβολής. Τώρα που το συζητάμε, σκέφτομαι ότι ίσως να είμαι κι εγώ τέτοιος χαρακτήρας…
Τι να περιμένει ο κόσμος στα live σας; Στόχος είναι να τον σηκώσετε από την καρέκλα ή να μπει βαθύτερα στο νόημα ενός αγαπημένου σας στίχου όπως έχετε δηλώσει: «όποιος τσι μεγαλότητες ζητά τουνού του κόσμου/και δεν γνωρίζει πως επά διαβάτης είν’ του δρόμου».
Ο καιρός που η μουσική λειτουργούσε εργαλειακά -ευτυχώς- έχει παρέλθει. Εκτός αν ανήκεις σε κάποια σέχτα. Κανείς δεν ξεβολεύτηκε ποτέ επειδή άκουσε μόνο ένα συγκρότημα ή διάβασε μόνο ένα βιβλίο. Αν μπορέσουμε να αποτελέσουμε μία από τις εκατομμύρια σπίθες που μπορούν να προκαλέσουν μια πυρκαγιά στον νου και στην ψυχή ενός ακροατή ή μιας ακροάτριας, αυτό είναι ήδη αρκετό.
