“Η υποκρισία είναι αμαρτία της μόδας και όπως όλες οι αμαρτίες της μόδας, θεωρείται προσόν”.
Μολιέρος (Jean - Baptiste Poquelin, 1622-1673)
Φέτος συμπληρώνονται τετρακόσια χρόνια από τη γέννηση του Μολιέρου, του Γάλλου θεατρικού συγγραφέα και ηθοποιού που αποτελεί μια από τις πλέον επιδραστικές προσωπικότητες στον χώρο του ευρωπαϊκού θεάτρου. Ο Μολιέρος χρησιμοποιεί τους συγγραφικούς κανόνες της εποχής του με τρόπο αυθάδη, ενώ η ενασχόλησή του με τα πάθη των αστών και της βασιλικής αυλής ξεσκεπάζει κάθε λογής χαρακτήρα, που φροντίζει (κατά το μολιερικό απόφθεγμα) «πάντα να δείχνει την μπροστινή πλευρά του στους ανθρώπους».
Ο Μολιέρος γράφει τον "Ταρτούφο" το 1664, επί βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΔ΄. Ο βασιλιάς λέγεται ότι προειδοποίησε τον συγγραφέα - ηθοποιό με τη φράση: «μην μπλέκεις με τους θρησκόληπτους, θα σε φάνε». Ο "Ταρτούφος", ένας επιφανειακά θρησκευόμενος, ένας απατεώνας, διψασμένος για εξουσία και πλούτη, εκμεταλλεύεται την ευπιστία των ανθρώπων. Ο αστός Οργκόν φιλοξενεί τον "Ταρτούφο", τον εμπιστεύεται, αποφασίζει να τον καταστήσει μοναδικό κληρονόμο του και μόνο ένα γερό ταρακούνημα μπορεί να τον σώσει...
Ο "Ταρτούφος", σε σκηνοθεσία - διασκευή της Ελένης Βλάχου και με την πρωτότυπη μουσική του Ηλία Βαμβακούση, που ανεβαίνει στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο, είναι μια μουσική παράσταση που καταφέρνει να αποστάξει όλη την ουσία του πεντάπρακτου έργου σε εβδομήντα λεπτά. Με φρέσκια γλώσσα, κατανοητή και χωρίς την παραμικρή έκπτωση στο μολιερικό ύφος, η Βλάχου σκηνοθετεί μια παράσταση νευρώδη, με ζυγισμένες δόσεις χιούμορ και σοβαρότητας. Το κοινό ανακαλύπτει τον "Ταρτούφο" και την οικογένεια του Οργκόν με σασπένς. Τα ημιτόνια της ανθρώπινης υποκρισίας, της πονηριάς, της εξυπνάδας, της ευπιστίας αποκαλύπτονται αβίαστα.
Σε αστικό σαλόνι
Η παράσταση εκτυλίσσεται στο αστικό σαλόνι του Οργκόν. Τα σκηνικά, σε γκάμες του κόκκινου και του πράσινου (σκηνικά: Θάλεια Μέλισσα), μεταξύ ροκοκό μινιμαλισμού και αστικού σπιτιού της δεκαετίας του ΄70, είναι εναρμονισμένα με τις ανάγκες της παράστασης. Στην ίδια λογική, τα κοστούμια της Βασιλικής Σύρμα ακροβατούν μεταξύ της εποχής του Μολιέρου και της δικής μας, σε χρωματική σύμπτωση και φιλοσοφία. Οι ηθοποιοί μοιάζουν σαν να «ξεκολλούν» από την ταπετσαρία του γαλλικού σαλονιού και να αποκτούν πραγματική υπόσταση. Τούτο, σε συνδυασμό με την ελλειπτική κίνηση (κινησιολογία: Βρισηίδα Σολωμού) και την πειθαρχημένη εκφορά του λόγου, οδηγεί στο ζητούμενο ισοζύγιο ψυχαγωγίας και περίσκεψης.
Οι ηθοποιοί είναι δουλεμένη ομάδα, με φωνητικές ικανότητες και υποκριτική αυτοπεποίθηση. Υποδειγματικός στον ρόλο του Οργκόν ο Δημήτρης Μηλιώτης. Ο Κωνσταντίνος Δαλαμάγκας έχει συλλάβει απολύτως τα «ταρτουφικά ημιτόνια». Η Χαρά Τζόκα προσεγγίζει τον ρόλο της πανούργας Ντορίν αποφασιστικά, ενώ το ερωτευμένο ζεύγος της Μαριάννας και του Βαλέριου ενσαρκώνεται με περισσή δόση χιούμορ και ευαισθησίας από τη Μελισσάνθη Ρεγκούκου και τον Φώτη Κουτρουβίδη. Ο Αλέξανδρος Σιάτρας και ο Γιώργος Ματζιάρης στους ρόλους του Κλεάνθη και Δάμη - Δίκαιου λειτουργούν εξισορροπιστικά, «δένοντας» με την Ελμίρα της Αργυρώς Ανανιάδου σε μια κωμική και σπιρτόζα τριάδα.
Η υποκρισία του "Ταρτούφου" παρουσιάζεται με τη μορφή ενός υποδειγματικού μαθήματος υποκριτικής σε μια παράσταση από τις καλύτερες της χρονιάς και όχι μόνο.
Info
"Ταρτούφος", σε σκηνοθεσία - διασκευή της Ελένης Βλάχου και πρωτότυπη μουσική του Ηλία Βαμβακούση, στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο
