Ο δίσκος που ετοιμάζουμε με τη Λένα Πλάτωνος... Η μεγαλύτερη έκπληξη που μου έχει συμβεί καλλιτεχνικά στα 25 περίπου χρόνια που είμαι στον χώρο του τραγουδιού.
Κάποια στιγμή μιλούσαμε στο τηλέφωνο για μια συμμετοχή της -τραγουδιστικά- σε ένα τραγούδι και μου λέει: «Στείλε μου έναν στίχο, θέλω να σου κάνω ένα δώρο». Τι δώρο να μου κάνει η Πλάτωνος; Να μελοποιήσει έναν στίχο μου, ναι, αλλά ποιον; Ήμουν σε τέτοιο πανικό, που δεν ήξερα τι να της στείλω. Έστειλα λοιπόν 5-6 στιχάκια, να διαλέξει. Με παίρνει στο τηλέφωνο: «Μου πάνε πολύ οι στίχοι σου. Δεν θα τελειώσουμε στο ένα τραγούδι. Θα κάνουμε ολόκληρο δίσκο».
Έτσι αρχίζει να υλοποιείται ένα όνειρο που δεν θα μπορούσα ούτε να το έχω ονειρευτεί. Γιατί, ναι μεν τα όνειρά μου τα κυνηγάω όλα αυτά τα χρόνια, και επιμένω, και αρκετά τα πετυχαίνω, όμως αυτό το όνειρο είναι κάτι πέρα από τα όνειρα.
Κι έτσι, αυτή η ιέρεια των άφατων δρόμων και των νεφών άρχισε να μελοποιεί στίχους μου. Κι εγώ να τη «φορτώνω» και με άλλους, και να βγαίνουν τραγούδια παράξενα, και τραγούδια «τραγουδένια», και τραγούδια-μονόλογοι, και τραγούδια-καπνοί, και τραγούδια-ψίθυροι. Δεν θέλω να ορίσω τι είναι αυτή η δουλειά που ετοιμάζουμε. Έχει σύνορα που τα σπάει η ίδια στην πορεία της. Και καλούπια από τα οποία ξεχειλίζει. Και κέντρο βάρους έχει, αλλά για να ασταθεί.
Ένα βράδυ η Λένα σήκωσε το τηλέφωνο και άρχισε να τηλεφωνεί στους τραγουδιστές που φανταζόμασταν να λένε αυτά τα τραγούδια. Όλοι (πλην ενός) απάντησαν ναι πριν καν ακούσουν. Η αντίδρασή τους, σαν να δέχονταν κάποιο μεγάλο δώρο. Δεν το έχω ξανασυναντήσει αυτό.
Θα έρθουν πολύ σπουδαίες φωνές. Ακόμα δεν έχουν αρχίσει οι ηχογραφήσεις και δεν είναι σωστό να πω ονόματα. Όμως θα μοιραστώ τον τίτλο του δίσκου, που τον διάλεξε η Λένα. Κάποια στιγμή, στα καλά καθούμενα, λέει: «Ο δίσκος μας θα λέγεται '9 στο φως'». Δεν ενθουσιάστηκα, σκέφτηκα καλά, θα δούμε μέχρι τότε. Και όσο προχωρούσε η διαδικασία, συνειδητοποιούσα ότι αυτός ο δίσκος είναι ακριβώς αυτό: «9 στο φως». Έχει και κλειδωμένα δωμάτια, και σκοτάδι, και υπόγειες διαδρομές, αλλά με έναν ανεξήγητο τρόπο όλα τα τραγούδια βγάζουν σε ξέφωτο.
Την αγαπούσα τη Λένα. Τις μουσικές της, την πρωτοπορία της, τον μύθο της. Τώρα απλά λέω κανείς μη με ξυπνήσει. Περπατώ σε ένα όνειρο που δεν τολμούσα καν να ονειρευτώ.
* Ο Νίκος Μωραΐτης είναι στιχουργός
Ένα τραγούδι μας
«Η διαφορά»
Ένα πρωί θα ξεκινήσω μόνη
και μες στη διαδρομή μου θα σε βρω
να είσαι καθισμένος στο μετρό
και πάνω σου να στέκει όλη η πόλη
R:
Η διαφορά δεν είναι
που είσαι καθιστός
και γύρω από σένανε
οι άλλοι όρθιοι μένουν
Η διαφορά είναι, μάτια μου,
που είσαι χρωματιστός
κι οι άλλοι όλοι ασπρόμαυροι
μια στάση περιμένουν
Ενα απ’ τα χρώματά σου είναι αναμμένο
θαρρώ στα χείλη σου το βυσσινί
που τα τοπία γύρω σου κινεί
κι αφήνει ακίνητο αυτό το τρένο.
