Επτά ηθοποιοί και ένας κύκλος φωτός. Ακούγεται σχεδόν μυστικιστικό. πτά ηθοποιοί που δεν ξέρουν ή δεν θυμούνται αν είναι ηθοποιοί, νιώθουν ότι βρίσκονται κλεισμένοι σε ένα «εντός», ενώ συζητούν για το «εκτός», για το «έξω» με δέος, ίσως και με λίγο τρόμο, αλλά οπωσδήποτε με περιέργεια, ίσως και προσμονή. Εξερευνητές του παιχνιδιού ανάμεσα στο αληθινό και το φανταστικό. Στην παράσταση «Ο Μαγικός κύκλος ή η ωραιότερη ιστορία του κόσμου και άλλα τέτοια παραμύθια», την οποία σκηνοθετεί ο Θωμάς Μοσχόπουλος στο Θέατρο Πόρτα, τα δίπολα έχουν την τιμητική τους. Ή, ακριβέστερα, τίθενται σε επίμονη και ανατρεπτική δοκιμασία. Τα εμπόδια μετατρέπονται σε ευκαιρίες και η λύση δεν είναι μονοσήμαντη.
Ένας γυμνός μηχανισμός
Αλήθεια, σε μια παράσταση για παιδιά πόσο εύκολα μπορεί κανείς να μιλήσει για την πολυπλοκότητα της ζωής, τα αδιέξοδα και τις προκλήσεις; Στο θέατρο η ζωή δεν είναι το ίδιο πολύπλοκη, κινδυνώδης, γοητευτική; Στον «Μαγικό κύκλο» ο Μοσχόπουλος επιχειρεί κάτι ριψοκίνδυνο: πηγαίνει κόντρα στους παραδοσιακούς κανόνες μιας καλοστημένης παράστασης για παιδιά και επιλέγει να δείξει τον μηχανισμό του θεάτρου γυμνό. Η ομάδα των ηθοποιών (Ελένη Δαφνή, Σπύρος Μαραγκουδάκης, Μαρία Μοσχούρη, Άλκης Μπακογιάννης, Γιώργος Μπουφίδης, Παύλος Παυλίδης, Πολύκαρπος Φιλιππίδης) αναλαμβάνει να παρουσιάσει τόσο τη διαρκή πάλη μεταξύ του πραγματικού και του εν δυνάμει όσο και την εξιστόρηση δύο διηγηματικών πυρήνων: τον μύθο του Περσέα και την ιστορία του Κυανοπώγωνα. Οι ηθοποιοί παίζουν σε δύο επίπεδα: στο ένα βρίσκεται μια παρέα φίλων που εν μέσω μιας απροσδιόριστης περιπέτειας προσπαθούν να ανταπεξέλθουν όλοι μαζί συμφωνώντας, διαφωνώντας, αστειευόμενοι ή και θυμώνοντας. Στο άλλο βρίσκεται ο ρόλος μέσα στον ρόλο, όπου ο κάθε ηθοποιός αναλαμβάνει να παίξει και κάποιο πρόσωπο από τις ιστορίες που αφηγούνται προκειμένου εντέλει να βρουν λύση στην αρχική τους αγωνία: πού βρισκόμαστε κι αν το «εδώ μέσα» είναι καλύτερο από το «εκεί έξω».
Κίνηση και λόγος
Με τον άδειο χώρο της σκηνής να μπορεί να μετατραπεί σε ό,τι φαντάζονται οι ήρωες, η κίνηση (επιμέλεια: Σοφία Πάσχου, Αυγουστίνος Κούμουλος) και ο λόγος αναδεικνύονται σε βασικούς επιτελεστικούς άξονες. Οι ηθοποιοί αναλαμβάνουν με ορμή το δραματικό σκέλος, που μοιάζει σαν ζωντανός διάλογος με το κοινό. Λόγος κατανοητός, παιγνιώδης, χιουμοριστικός και ενίοτε συγκινητικός σωματοποιείται μέσα από την υποκριτική και χωρικοποιείται από τους λιτούς, σημειακούς φωτισμούς (φωτισμοί: Νίκος Bλασόπουλος) παρ’ όλο που το εισαγωγικό, διαλογικό μέρος είναι κάπως μακρόσυρτο και ως εκ τούτου διακινδυνεύει τη δέσμευση του θεατή. Για άλλη μια φορά η τεχνική του θεάτρου μέσα στο θέατρο παρουσιάζεται εκλεπτυσμένα, με σύγχρονη ματιά. Τα κοστούμια υπακούν στη λογική του παράδοξου (κοστούμια: Βασίλης Παπατσαρούχας) και δεν δίνουν από επιλογή συγκεκριμένη ταυτότητα σε κάθε ρόλο.
Ο «Μαγικός κύκλος» εστιάζει με πειραματική διάθεση στην παραδοξότητα του θεάτρου καταδεικνύοντας την ορμητική δύναμή της. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το «αλλού» βρίσκεται πάντα στο «εδώ».
