Πέθανε τη Δευτέρα ο εκτελεστής, συνθέτης και ενορχηστρωτής Νίκος Αντύπας. Ο Νίκος Αντύπας ξεκίνησε ως ντράμερ και εξελίχθηκε σε έναν από τους καλύτερους της γενιάς του. Μετά από δύο άσημα γκρουπ, τα Ιωνάθαν και Sunset, αντικατέστησε τον Γιώργο Τρανταλίδη στο σημαντικότερο ελληνικό rock συγκρότημα της δεκαετίας του 1970, τους Socrates. Μαζί με το ιδρυτικό δίδυμο των Γιάννη Σπάθα και Αντώνη Τουρκογιώργη κυκλοφόρησαν τους τρεις τελευταίους δίσκους του γκρουπ, τον τελευταίο έχοντας μετονομαστεί σε Plaza.
Λίγο μετά την προσχώρησή του στους Socrates, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο Νίκος Αντύπας για αρκετά χρόνια μαζί με τον συνεργάτη του στο γκρουπ, τον αείμνηστο κιθαρίστα Γιάννη Σπάθα, ως δίδυμο επαγγελματιών μουσικών, καθώς και οι δύο ήταν βιρτουόζοι στα όργανα τους, άρχισαν να συμμετέχουν σε πολλές ηχογραφήσεις αλλά και ζωντανές εμφανίσεις σημαντικών συνθετών αλλά και ερμηνευτών/τριών. Η περίπτωση του πρώτου άλμπουμ των εντελώς άγνωστων τότ αδελφών Χάρη και Πάνου Κατσιμίχα δεν ήταν μία από αυτές και ίσως γι' αυτό ζητήθηκε από τον Νίκο Αντύπα να κάνει, μαζί με τον Γιάννη Σπάθα, τις ενορχηστρώσεις. Το «Ζεστά ποτά» του 1985 γνώρισε βέβαια τεράστια επιτυχία καταξιώνοντας τους αδελφούς Κατσιμίχα, αλλά και η ενορχήστρωση του Νίκου Αντύπα, βασισμένη στα ηλεκτρικά αλλά και τα ηλεκτρονικά (synthesizers) όργανα, δημιούργησε αμέσως σχολή την οποία ακολούθησαν πολλοί άλλοι στη συνέχεια.
Από τον Γιάννη Σπάθα...
Ήταν το ξεκίνημα μιας λαμπρής διαδρομής, αρχικά ως ενορχηστρωτής και στη συνέχεια και ως συνθέτης. Είναι πολύ ενδιαφέρουσα μάλιστα η σύγκριση με τον φίλο, συνεργάτη και μουσικό συνοδοιπόρο του μέχρι κάποια στιγμή Γιάννη Σπάθα, καθώς, ενώ ήταν εκείνος που έπαιζε ένα κατεξοχήν μελωδικό όργανο όπως η κιθάρα, ήταν ο ντράμερ Νίκος Αντύπας που εκδήλωσε πολύ νωρίτερα το ταλέντο του ως συνθέτης και ενορχηστρωτής. Το δεύτερο άλλωστε ο Γ. Σπάθας το διέθετε ελάχιστα, απόδειξη το ότι του εμπιστεύτηκε την ενορχήστρωση του πρώτου προσωπικού δίσκου του. Παράλληλα με όλα αυτά βέβαια συνέχισε μέχρι και τις αρχές της δεκαετίας του 1990 τη δραστηριότητά του ως ντράμερ έχοντας παίξει με ένα μεγάλο εύρος γνωστών ονομάτων, από την εμπορική Άννα Βίσση μέχρι τον Γιώργο Νταλάρα και τη Χαρούλα Αλεξίου.
...στον Θάνο Μικρούτσικο
Η πρώτη φορά που το ταλέντο του ως ενορχηστρωτή αναγνωρίστηκε και από το κοινό ήταν με τον δίσκο του Θάνου Μικρούτσικου με ερμηνευτή τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου «Όλα από χέρι καμένα» το 1988, αλλά η πρώτη πολύ μεγάλη ενορχηστρωτική στιγμή του αναμφίβολα ήρθε με το «Μένω εκτός» της Ελευθερίας Αρβανιτάκη το 1991. Έναν χρόνο αργότερα άρχισε η διαδρομή του και ως συνθέτη πλέον με το «Δι’ ευχών» της Χαρούλας Αλεξίου, έναν από τους ελάχιστους ελληνικούς δίσκους που γνώρισαν τόσο μεγάλη επιτυχία στο εξωτερικό, ακόμα και σε χώρες όπως η Ιαπωνία. Κυριότεροι δισκογραφικοί σταθμοί της δημιουργικής διαδρομής του -και κάνοντας βέβαια πάντα ο ίδιος και τις ενορχηστρώσεις- τα «Έι» της Χαρούλας Αλεξίου το 1994, «Σαν ηφαίστειο που ξυπνά» της Άλκηστης Πρωτοψάλτη το 1997, «Υδρόγειες σφαίρες», επίσης της Άλκηστης Πρωτοψάλτη, το 2000, «Άμμος ήτανε...» της Μαρινέλλας το 2004, «Τι θα πει έτσι είναι» του Γιώργου Νταλάρα το 2012 και αυτή που έμελλε να ήταν η τελευταία συνεργασία του με την Άλκηστη Πρωτοψάλτη, το «Θέα Παραδείσου» το 2014.
Υπέγραψε όμως ολόκληρους δίσκους ή μεμονωμένα τραγούδια για αρκετούς/ές ακόμα, όπως οι Ελευθερία Αρβανιτάκη, Δημήτρης Μπάσης, Καίτη Γαρμπή, Ελεωνόρα Ζουγανέλη και Νίνα Λοτσάρη. Περισσότερο από όποιον/α άλλον/η στιχουργό συνεργάστηκε με τη Λίνα Νικολακοπούλου. Ανάμεσα σε όλα αυτά βρήκε τον χρόνο να κυκλοφορήσει το ένα και μοναδικό προσωπικό άλμπουμ του, το «Θεατής» του 1998, που όμως πέρασε σχεδόν απαρατήρητο, ενώ ήταν ενεργός μέχρι πολύ πρόσφατα με το τελευταίο τραγούδι που έγραψε και ενορχήστρωσε να έχει κυκλοφορήσει το 2019.
Αποχαιρετισμοί από καλλιτέχνες και πολιτικούς
Μουσικός και άνθρωπος με σεμνότητα και ήθος, ο Νίκος Αντύπας ήταν ιδιαίτερα αγαπητός στους και στις ομοτέχνους του. Η συγκινητική ανάρτηση της αγαπημένης φίλης του Άλκηστης Πρωτοψάλτη στο Instagram, που ήταν η πρώτη η οποία ανήγγειλε τον θάνατό του, είναι απολύτως ενδεικτική και βαθιά ανθρώπινη. Μπορεί, δυστυχώς, θέματα υγείας να έκοψαν το νήμα της ζωής του πολύ πρόωρα, αλλά όντως φεύγει «Δι' ευχών» - όπως έλεγε και ένα εμβληματικό τραγούδι του.
"Οι δημιουργίες του Νίκου Αντύπα όχι μόνο άντεξαν στον χρόνο, αλλά θα προσφέρονται συνεχώς για νέες ανακαλύψεις" σημειώνει ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. στο συλλυπητήριο μήνυμά του, υπογραμμίζοντας ότι ο "σημαντικός συνθέτης άφησε την ξεχωριστή δική του σφραγίδα στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι".
Η τομεάρχης Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ. Σία Αναγνωστοπούλου υπογραμμίζει ότι "ήταν μέρος της μουσικής μας αφύπνισης, γι’ αυτό και η απώλειά του έχει ένα ειδικό προσωπικό βάρος, σχετίζεται με τη μουσική ενηλικίωση μιας ολόκληρης γενιάς. Το ξεκίνημα, η έμπνευση, το παίξιμο σε μικρά μαγαζιά της Αθήνας κατά τη διάρκεια της επταετίας, σε μια περίοδο που ακόμα και οι λέξεις τζαζ, μπλουζ, ροκ ήταν στο όριο της απαγόρευσης, εξελίχθηκε στη συνέχεια σε μια ολοκληρωμένη και σπουδαία καλλιτεχνική δημιουργία".
Τα συλλυπητήριά τους εξέφρασαν επίσης η υπουργός Πολιτισμού, η "Αυτοδιαχείριση" κ.ά.
