Τις εφιαλτικές στιγμές που βίωσε από τον πρώην καλλιτεχνικό διευθυντή του Εθνικού Θεάτρου Δημήτρη Λιγνάδη που δικάζεται για σεξουαλική κακοποίηση και το βιασμό ανηλίκων περιέγραψε ο τρίτος κατά σειρά καταγγέλλων την Πέμπτη κατά την ακροαματική διαδικασία στο Μικτό Ορκωτό Εφετείο της Αθήνας.
«Ήρθα να πω εδώ αυτό που έχω βιώσει και αυτά που έχω κάνει. Τίποτα άλλο. Μετά τους ψυχολόγους και τις συνεδρίες έρχομαι εδώ για να δικαιωθώ για το δικό μου κομμάτι, γιατί έχω μερίδιο ευθύνης για αυτό. Ήταν άδικο να πάρεις ένα 17χρονο με προβλήματα να τον εκμεταλλευτείς έτσι. Μου έχει στερήσει σχέσεις, επαφές, δυσκολία να επικοινωνήσω με τον κόσμο… γνώρισα το φόβο και τώρα το παλεύω με τον ψυχολόγο μου».
Ο 29χρονος σήμερα μάρτυρας, ανέφερε πώς οι οικογενειακές δυσκολίες και ο αλκοολισμός των γονιών του τον ανάγκασαν να εγκατασταθεί στην οικία του κατηγορουμένου.
Όπως είπε η πρώτη επαφή έγινε μέσω social media. Ακολούθησαν μη συναινετικές σεξουαλικές πράξεις μέχρι το 2016, χρονιά κατά την οποία επέστρεψε στην πατρική του εστία.
Όσον αφορά στην κακοποίηση που υπέστη, ο 29χρονος δήλωσε: «Συνέχισα να μένω στο σπίτι του κατηγορούμενου. Έθαψα το κομμάτι μέσα μου και προσπάθησα να μην έχω πολύ επικοινωνία μαζί του. Το άφησα και ταυτόχρονα για να αποφύγω άλλη αντίστοιχη κίνηση, του έκανα αναφορά ότι μου αρέσει άλλος για να αποκλείσω ότι θα με πλησίαζε με αυτό τον τρόπο ξανά. Ήθελα να λάβει το μήνυμα ότι δεν μου αρέσει».
Παρ’ όλα αυτά, όπως κατέθεσε, ο κατηγορούμενος τον βίασε ένα βράδυ στο σπίτι του κι ενώ στο διαμέρισμα του υπήρχαν και άλλοι άνθρωποι επίσης νεαρής ηλικίας. Όπως είπε, βρισκόταν στο κρεβάτι ξαπλωμένος με ένα φίλο του για τον οποίο έτρεφε συναισθήματα και μιλούσαν, όταν εμφανίστηκε ο κατηγορούμενος και τον κακοποίησε.
«Προσπαθούσα να αντιδράσω και δεν είχα τη δυνατότητα. Όλα έγιναν χωρίς καμιά προειδοποίηση. Προσπαθώ να καταλάβω τί συμβαίνει. Όταν βγαίνω πια από το μπάνιο και προσπαθώ να καταλάβω τι είχε συμβεί. Βγαίνω και βλέπω να μιλά με τους άλλους και να γελάνε και κανείς δεν αντιδρούσε. Θολωμένος κάθισα και έμεινα εκτεθειμένος…»
Πρόεδρος: Δεν κατάλαβαν οι άλλοι;
Μάρτυρας: Δεν ξέρω ποια ήταν η αντίδρασή τους αν κατάλαβαν ή τί κατάλαβαν… δεν μπορούσαν να δουν, αλλά δεν ξέρω αν άκουσαν όλο αυτό γιατί είχε και μουσική. Όλοι έπιναν αλκοόλ που μας πρόσφερε ο κατηγορούμενος. (…) Δεν ήξερα, δεν καταλάβαινα πώς ήμουν. Αν ήταν αντιληπτό ή όχι ότι έκλαιγα. Απομονώθηκα και δεν μίλησα. Ένιωσα σαν να ήταν αποδεκτό από τους άλλους.
Πρόεδρος: Μετά από αυτό;
Μάρτυρας: Έμεινα εκεί γιατί δεν είχα πού να πάω. Μετά ο κατηγορούμενος δεν έδωσε σημασία. Έκατσε, είδε τηλεόραση και πήγε στο δωμάτιο.
Πρόεδρος: Ξαναγίνονταν τέτοια;
Μάρτυρας: Μετά από αυτό παρέμεινα μέχρι τον Οκτώβρη. Κάποια σκηνικά ξαναέγιναν αλλά όχι σαν αυτά. Για εμένα ήταν κακοποιητικές συμπεριφορές. (…) Έφυγα από το σπίτι γιατί άρχισε η μητέρα μου να με καλεί και να μου λέει ότι οι συνθήκες ήταν καλύτερες.
Εισαγγελέας: Εξακολουθούσατε να μένετε στο σπίτι του όμως…
Μάρτυρας: Δεν υπήρχε άλλη επιλογή να μένω κάπου αλλού.
Σύμφωνα με μάρτυρα, δεν είχε άλλη επιλογή από το να μείνει. «Εμένα εκεί από ανάγκη. Δεν έτρεφα κανένα συναίσθημα για εκείνον. Δεν είχα υποστηρικτικό περιβάλλον. Όταν έφυγα από το σπίτι του δεν ήμουν θυμωμένος. Ένιωθα ότι έχω μερίδιο ευθύνης, ένιωθα ενοχές και δεν είπα κάτι».
Πρόεδρος: Σκεφτήκατε να το καταγγείλετε;
Μάρτυρας: Ήμουν ανήλικος. Όταν ενηλικιώθηκα, ήμουν παράνομος. Δεν είχα διαβατήριο, νόμιμα έγγραφα. Επίσης, η σχέση των γονιών μου που ερχόταν η αστυνομία τόσο συχνά, μου προκαλούσαν μόνο φόβο για το τι μπορεί να συμβεί.
