Ως αξιοπρέπεια ορίζεται η συναίσθηση της προσωπικής μας αξίας και η εξασφάλισή της με έντιμες πράξεις και συμπεριφορές που ταιριάζουν στην αξία μας.
Τι από αυτά αντανακλάται στη συμπεριφορά και τις πράξεις σημαντικής μερίδας στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ που είχαν αποθέσει την προσδοκία να είναι Βουλευτές, μέλη κεντρικών οργάνων κλπ, στην προσωπική τους σχέση (φιλική ή αντιπαραθετική) με τον Τσίπρα και ξέχασαν τόσο τη λειτουργία του συλλογικού, όσο και την άμεση σχέση τους με την κοινωνία;
Με όσα συμβαίνουν σε αυτό το Κόμμα από την παραίτηση του Τσίπρα αρχικά από πρόεδρος του, μέχρι και σήμερα, ελάχιστα!
Το κακό βέβαια ξεκίνησε απο το συνέδριο του ‘16 που η λειτουργία του Κόμματος, υποτάχθηκε στις επιδιώξεις των Βουλευτών (υποψηφίων και εκλεγμένων). Η Επιτροπή Δεοντολογίας που συγκροτήθηκε μετά το Συνέδριο αγνοήθηκε μέχρι τελικής πτώσης (ουδέποτε αξιολογήθηκε θετικά ή αρνητικά), ίσως γιατί τα πορίσματα της για πράξεις και παραλείψεις κεντρικών στελεχών διαταράσσαν ισορροπίες.
Διογκώθηκε όταν το ‘18 ο Τσίπρας αποφάσισε δυο φορές, ότι ο εκλεγμένος Γραμματέας της ΚΕ πρέπει να αντικατασταθεί (Ρήγας με Σκουρλέτη και Σκουρλέτης με Τζανακόπουλο). Οχι μέσα από μια διαδικασία αξιολόγησης απερχόμενου και προαχθέντα, αλλά σύμφωνα με την βούληση του Προέδρου! Οι όποιες αντιδράσεις ή αντιρρήσεις στελεχών «διευθετήθηκαν» με θέσεις στην Πολιτική και Εκτελεστική Γραμματεία και με αγνόηση της ύπαρξης όσων επέμεναν κριτικά, σύμφωνα με τις επιθυμίες του Προέδρου.
Στις εκλογές του ‘19 οι παραβιάσεις του Κώδικα Δεοντολογίας που συνυπέγραψαν υποψήφιες και υποψήφιοι, από σποραδικές το ‘15 έγιναν σχεδόν κανόνας και δεν «έσταξε μύτη».
Το ‘23 βέβαια δεν υπήρχε κάτι που να δεσμεύει τους υποψήφιους/υποψήφιες σε έντιμες πράξεις και συμπεριφορές. Μετά τις εκλογές του ‘23, τα προβλήματα που οδήγησαν στην κατάρρευση αξιοπιστίας και επιρροής του Κόμματος, «διευθετήθηκαν» με την παραίτηση Τσίπρα και την κατάργηση κάθε έννοιας συλλογικού, μετατρέποντας τις συνεδριακές διαδικασίες και τα κεντρικά όργανα, από κορυφαίες συλλογικές διαδικασίες, σε συνάξεις πασαρέλας υποψηφίων Προέδρων ή επιβεβαίωσης των επιλογών του Προέδρου.
Βέβαια ο παραιτηθείς, ουδόλως συνέβαλε στην ομαλή μετάβαση του Κόμματος στη νέα περίοδο. Από τη θέση για ενδελεχή ανάλυση και εξαγωγή συμπερασμάτων για τα αιτία της ήττας στα συλλογικά όργανα (25/6), μετακινήθηκε στην παραίτηση και στην άμεση προκήρυξη εκλογών για νέο/νέα Πρόεδρο με συνοπτικές διαδικασίες (29/6). Στην ίδια τη διαδικασία μετάβασης παρενέβαινε είτε με συγγενικά πρόσωπα (στήριξη υποψηφιότητας Κασσελάκη) είτε με παρατρεχάμενους του. Τα δε κεντρικά στελέχη και οι βουλευτές, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, διαγκωνίζονταν για μια θέση κοντά στον Πρόεδρο ή διασπούσανε το Κόμμα, κουβαλώντας μαζί τους τη βουλευτική καρέκλα.
Τότε λοιπόν το 17,83% οδήγησε σε παραίτηση του Τσίπρα, με τα περισσότερα κεντρικά στελέχη να συνηγορούν και τον ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ σε κατάσταση διάλυσης. Σήμερα με τη δημιουργία του νέου Κόμματος Τσίπρα το δημοσκοπικό 15% είναι προάγγελος νίκης και τα κεντρικά στελέχη που τότε διαγκωνίζονταν για την θέση του Προέδρου, τώρα αγωνίζονται για την επιβεβαίωση διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ και συνωστίζονται στην «είσοδο» του Κόμματος αυτού με το βουλευτικό ή στελεχικό τους αξίωμα που ορισμένοι αναγκάζονται να απεκδυθούν μπροστά στο σκληρό face control προσδοκώντας στην ανάκτηση του μετά τον έλεγχο της εισόδου.
Τα πολιτικά στελέχη και οι βουλευτές που έχουν αναφορά στην πρόσφατη ιστορία του ΣΥΡΙΖΑ ΠΣ βρίσκονται μπροστά στο δίλημμα: ή θα επιλέξουν πράξεις και συμπεριφορές που θα εξασφαλίζουν την αξιοπρέπεια τους ή θα την πετάξουν στα σκουπίδια επιλέγοντας υποταγή και δουλοπρέπεια!
*Ο Νίκος Παυλίδης είναι παλιό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, μέλος της πρώτης Επιτροπής Δεοντολογίας από το ‘17 έως το συνέδριο του ‘22
