Ο διάσημος κιθαρίστας της τζαζ σκηνής της Φιλαδέλφειας ήταν γνωστός σε όλο τον κόσμο για την ταχύτητά του και τη μεγάλη ακρίβεια του άψογου παιξίματός του. Από το 2018, μετά το τέλος μιας περιοδείας του στην Ιταλία, ο Martino ανέπνεε με τη βοήθεια οξυγόνου και δεν μπορούσε να παίξει κιθάρα.
Ο κόσμος της τζαζ θρήνησε τον θάνατο του Pat Martino. Ο κιθαρίστας της τζαζ από τη Φιλαδέλφεια Kevin Eubanks τον αποκάλεσε «μεγάλη έμπνευση». «Σας ευχαριστώ για όλη την ομορφιά που μοιραστήκατε μαζί μας» έγραψε.
«Ήμουν στην πόλη, νομίζοντας ότι είχα κατακτήσει τη Νέα Υόρκη», θυμάται ο George Benson. «Είδα αυτό το νεαρό παιδί τη δεκαετία του 1960 στο Small's Paradise -ένα κλαμπ της Νέας Υόρκης- και αυτή η κιθάρα ήταν σαν να πήδηξε από το πουθενά. Έπαιζε κάποιες από τις πλέον απίθανες αυτοσχεδιαστικές γραμμές που είχα ακούσει ποτέ. Εξαιρετικός ο τόνος του και η άρθρωσή του, και το πλήθος -ένα κατάμαυρο κοινό- ξετρελάθηκε. Τότε είπα στον εαυτό μου ότι αν αυτό είναι ένα δείγμα τού τι είναι η Νέα Υόρκη, θα φύγω από εδώ!».
Ανακαλύπτοντας τον εαυτό του
Ο Pat Martino γεννήθηκε στις 25 Αυγούστου του 1944. Από παιδί μυήθηκε στα μυστικά της τζαζ κιθάρας και γρήγορα συμπορεύτηκε με σημαντικούς πρωτοπόρους της τζαζ. Γεννήθηκε με μια σοβαρή αρτηριοφλεβική δυσπλασία -μια ανωμαλία των αιμοφόρων αγγείων του εγκεφάλου- και υπέφερε από πολύ συχνές επιληπτικές κρίσεις και παραλίγο να πεθάνει από ανεύρυσμα το 1980, στην Καλιφόρνια όπου δίδασκε. Η χειρουργική επέμβαση του έσωσε τη ζωή, αν και έχασε μεγάλο μέρος της μνήμης του και της ικανότητάς του να παίζει κιθάρα.
Την έμαθε ξανά, μετά από μακρόχρονη επίπονη διαδικασία, ακούγοντας τους δίσκους του και προσπαθώντας να τους αντιγράψει. Στην αυτοβιογραφία του («Here and Now», 2011) έγραφε ότι το σπουδαιότερο πράγμα που του συνέβη ποτέ ήταν αυτό το ανεύρυσμα. «Μετά το χειρουργείο, δεν θυμόμουν τίποτα».
Πίσω στον χρόνο
Το παίξιμο του Martino είχε αρχίσει να τραβά την προσοχή όταν ήταν ακόμη έφηβος. Έγινε επαγγελματίας μουσικός, εντάχθηκε στο μεγάλη ορχήστρα του τραγουδιστή Lloyd Price και, στη συνέχεια, στο combo του σαξοφωνίστα Willis Jackson.
Το 1967, στα 23, κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ, το «El Hombre», στην Prestige. Ακολούθησε μια σειρά από πολύ καλούς δίσκους. Στην αρχή της καριέρας του συχνά συγκρινόταν με παλαιότερους κιθαρίστες της τζαζ όπως ο Wes Montgomery, αλλά μέχρι τη δεκαετία του 1970 έφτιαξε τον δικό του ήχο, «σπάζοντας τα εμπόδια ανάμεσα στο ροκ και την τζαζ» - έγραφε το 1975 ο San Francisco Examiner.
Σε μια περιοδεία για την υποστήριξη των δύο πρώτων του άλμπουμ για την Warner Bros, το "Starbright" (1976) και το "Joyous Lake" (1977), ο Martino άρχισε να αντιμετωπίζει συχνούς πονοκεφάλους και επιληπτικές κρίσεις, κάτι που αντιμετώπιζε περιστασιακά από την παιδική του ηλικία. Μια κρίση ήρθε, το 1976, ενώ βρισκόταν πάνω στη σκηνή στη Γαλλία.
«Σταμάτησα να παίζω και έμεινα εκεί για περίπου 30 δευτερόλεπτα» έγραψε στην αυτοβιογραφία του. «Κατά τη διάρκεια αυτών των στιγμών νιώθεις σαν να πέφτεις μέσα από μια μαύρη τρύπα. Αυτή η στιγμή είναι σαν να φεύγουν όλα!» έλεγε ο Pat Martino, τον οποίο γνωρίσαμε μετά από μια συναυλία του στο «Αθηνά - Live», στο Ωδείο του Γιώργου Φακανά.
