«Η Ραφαέλα μας άφησε, μας άφησε. Πήγε σε έναν καλύτερο κόσμο, που η ανθρωπιά της, το μοναδικό χαμόγελό της και το εξαιρετικό ταλέντο της θα λάμπουν για πάντα» τόνισε ο Σέρτζιο Γιαπίνο, ο πρώην σύζυγός της, ανακοινώνοντας την απώλεια της 78χρονης Καρά.
Η Ραφαέλα Μαρία Ρομπέρτα Πελόνι, η γνωστή Ραφαέλα Καρά, γεννήθηκε στην Μπολόνια, αλλά από 10 χρόνων έζησε στη Ρώμη, όπου παρακολούθησε μαθήματα κλασικού χορού. Σε όλη της ζωή κράτησε πάντα ψηλά τις σημαίες του ιδιαίτερου φεμινισμού της, της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των ΛΟΑΚΤΙ και ασφαλώς της Αριστεράς, από τότε που προκαλούσε τις Ιταλίδες να πάρουν την πρωτοβουλία να ξεκινήσουν αυτές να κάνουν έρωτα για τη δική τους ικανοποίηση (A far l’amore comincia tu) ή όταν δήλωνε στο Interviu το 1977 ότι «πάντα ψηφίζω κομμουνιστές», το Ιταλικό Κ.Κ. του Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, τη στιγμή που η Ιταλία συγκλονιζόταν από πολιτικούς και κοινωνικούς αγώνες με εξαιρετικά βίαιες παρεκτροπές.
Η Καρά μέσα από τα τραγούδια της προκάλεσε πραγματικό σεισμό στην ιταλική και όχι μόνο κοινωνία, που μετά το ’68 ανακάλυπτε ότι οι γυναίκες διεκδικούσαν μια νέα θέση σε όλους τους τομείς της κοινωνίας και ότι θα είναι αυτές που θα πρέπει να επιλέγουν τους έρωτές τους και τη θέση τους στον κόσμο, που καταδίκασε ανοιχτά με τα τραγούδια της την καταδίκη της μοιχείας.
Ήταν το 1971 που στην εκπομπή «Canzonissima», πέρα από τους στίχους του «Tuca, Tuca» («Πιάσε, Πιάσε»), «σε θέλω, μου αρέσεις, όταν σε κοιτώ ξέρεις τι θέλω», προκάλεσε ακόμα ένα σκάνδαλο με τα εφαρμοστά κοστούμια της, που άφησαν να φανεί για πρώτη φορά ο αφαλός μιας γυναίκας. Η λογοκρισία ήταν άμεση, όπως όταν είχαν πετάξει κακήν κακώς από την «Canzonissima» τον Ντάριο Φο και τη Φράνκα Ράμε το 1963.
Το 1975 η Καρά προκάλεσε νέο σκάνδαλο τραγουδώντας το «53-53-456», από τον αριθμό τηλεφώνου της γυναίκας που καλεί τον αγαπημένο της και αυνανίζεται όταν αυτός δεν απαντά. Ο τίτλος του τραγουδιού άλλαξε σε «03-03-456» μετά τις διαμαρτυρίες του συνδρομητή του συγκεκριμένου τηλεφωνικού αριθμού…
Η λογοκρισία της RAI ξαναχτύπησε την Καρά το 1978 για το τραγούδι της «Λούκα», που αναφέρεται στην αγάπη της προς έναν ομοφυλόφιλο, θέμα ταμπού για τη δημόσια τηλεόραση, τη Χριστιανική Δημοκρατία και το Βατικανό, που φρόντισε να λογοκριθεί ξανά όταν ντύθηκε μοναχή επιδεικνύοντας τις γάμπες της πάνω σε ένα μήλο με ημίγυμνους χορευτές δίπλα της, ενώ στο μεγάλο LP της υπήρχαν ακόμη δύο τραγούδια που αναφέρονταν στην ομοφυλοφιλία. Κανείς δεν έμαθε ποτέ τι σκεφτόταν η Μητέρα Τερέζα της Καλκούτα όταν η Καρά τής πήρε συνέντευξη φορώντας ένα διάφανο πουκάμισο με κρύσταλλα Swarovski, προκαλώντας την οργή του καθολικού κόσμου.
H Καρά ξεκίνησε το 1976 μια δεύτερη μεγάλη καριέρα στην ισπανική τηλεόραση με την εκπομπή «Η ώρα της Ραφαέλα Καρά», όταν ήταν πια γνωστή στην Ιταλία, τη Λατινική Αμερική και ασφαλώς την Ισπανία, έχοντας στις πλάτες της 21 δίσκους στα ιταλικά και τα ισπανικά, είχε γυρίσει δέκα ταινίες και είχε παρουσιάσει προγράμματα με τεράστια επιτυχία στην Ιταλία, μεταξύ των οποίων το «Εμπρός, Ραφαέλα;» και το «Ραφαέλα Καρά Σόου». Θα επιστρέψει στη δημόσια ισπανική τηλεόραση το 1992 μέχρι το 1994 με την εκπομπή «Γεια σου, Ραφαέλα!» για να καταγράψει μία από τις μεγαλύτερες έως σήμερα επιτυχίες ανάμεσα στα ψυχαγωγικά προγράμματα της ισπανικής τηλεόρασης.
«Ποτέ δεν με ενδιέφεραν τα χρήματα. Αλλά όταν έμαθα πόσα έπαιρναν οι άνδρες συνάδελφοί μου, υπέγραψα ένα χρυσό συμβόλαιο. Όταν είδα το ποσό αναφώνησα ‘Mamma mia!’. Και αγόρασα ένα θαυμάσιο σπίτι με θέα στη θάλασσα... Όταν κέρδιζα χρήματα, δεν πήγαινα να αγοράσω μια Ferrari» είχε δηλώσει η Καρά, αναφερόμενη προφανώς στο συμβόλαιο που την έφερε σε ρήξη με τον Μπετίνο Κράξι.
Τo 1984 η δημόσια ιταλική ραδιοτηλεόραση της έδωσε 6 δισ. λιρέτες, πάνω από 300 εκατ. δραχμές της εποχής πριν τις δύο υποτιμήσεις του Ανδρέα Παπαδρέου, για να μην πάει για πέντε χρόνια στο Canale 5 του Σίλβιο Μπερλουσκόνι. «Κόψτε το συμβόλαιο της Καρά» απείλησε ανεπιτυχώς ο πρώην σοσιαλιστής και πιο διεφθαρμένος πρωθυπουργός της Ιταλίας, που πέθανε φυγόδικος στη Χαμαμέτ της Τυνησίας. Στην ουσία ο Κράξι προσπαθούσε ακόμα μια φορά να προστατεύσει τον φίλο του και σοσιαλιστή τότε Σίλβιο Μπερλουσκόνι, που θα αναγκαζόταν να αυξήσει και αυτός τις αμοιβές των παρουσιαστών του.
Την ίδια χρονιά η Καρά κάλεσε στην εκπομπή της «Εμπρός, Ραφαέλα!» την πρόεδρο της ιταλικής Βουλής Νίλντε Γιίοτι, την πρώην σύντροφο του Παλμίτο Τολιάτι και ηγετικό στέλεχος του Ιταλικού Κ.Κ., ενώ δύο χρόνια αργότερα είχε καλέσει στην εκπομπή της τον τότε γραμματέα του Ιταλικού Κ.Κ. Αλεσάντρο Νάτα προκαλώντας εκ νέου αντιδράσεις.
Η Καρά, όπως η μεγάλη Μίνα που έφυγε πριν από λίγο καιρό, δεν άλλαξε ποτέ σημαία, ιδέες και συμπεριφορά για να ανέβει στο κάρο του νικητή. Το PCI είχε σταματήσει να υπάρχει προ πολλού, αλλά η Καρά συνέχισε μέχρι το τέλος να παραμένει στη σωστή πλευρά της Ιστορίας, στις προκλήσεις της εποχής και στο πλευρό των αδυνάτων.
Η γυναίκα που είχε γυρίσει τη Λατινική Αμερική και είχε γνωρίσει τον πόνο των Ιταλών μεταναστών αποστόμωσε πολλές φορές όσους προσπαθούσαν να της αποσπάσουν ρατσιστικές και μισαλλόδοξες δηλώσεις εναντίον των μεταναστών αναφερόμενη στα στερεότυπα που χρησιμοποιούσαν εναντίον των Ιταλών μεταναστών από τη μία έως την άλλη άκρη της Αμερικής, που δεν διαφέρουν σε τίποτα από αυτά που χρησιμοποιούνται και σήμερα στην Ευρώπη κατά των μεταναστών.
Όταν επέστρεψε στη RAI3 στο ντεμπούτο της εκπομπής, παράφραση από παλιό τραγούδι της, «Ξεκίνα να διηγείσαι εσύ!», η Καρά αναφέρθηκε στους Ιταλούς μετανάστες που οι μεγάλοι τσιφλικάδες της Χιλής τους έβαζαν να καλλιεργούν τη γη με τα χέρια, χωρίς κανένα εργαλείο, για να τους σπάσουν το ηθικό και να τους εκμηδενίσουν σαν ανθρώπους. «Κι αυτοί το έκαναν, όργωσαν με τα χέρια. Είναι πράγματα που έχουν μείνει μέσα μου. Δεν ξέρω εάν κατάφερα να τα μεταδώσω σε όλους, αλλά σίγουρα για τις οικογένειες που είχαν παππούδες ή πατεράδες που έζησαν τις εποχές εκείνες αυτά αποτελούν ανεξίτηλα καυτά σημάδια» τόνισε η Καρά. Μερικά χρόνια αργότερα, μιλώντας για την πενταετή εκπομπή της «Καράμπα», η Καρά θα υπενθυμίσει σε όλους ότι διηγήθηκε την Ιταλία της μετανάστευσης, «αυτής που ξεκίνησε από την περιφέρεια της Βενετίας και τη νότια Ιταλία για να βρει δουλειά στην Αργεντινή, τη Βενεζουέλα, σε όλη τη Λατινική Αμερική».
«Ναι, ξεκάθαρα, καμιά φορά σκέφτομαι τον θάνατο. Δεν θέλω όμως να υποφέρω. Αυτό είναι πολύ δύσκολο, γιατί στον κόσμο υπάρχει πολύς πόνος, τον βλέπουμε κάθε μέρα, με παρά πολλά προσφυγόπουλα να κλαίνε, τις βάρκες με τους μετανάστες, τους πολέμους, τους σεισμούς... Πολλές φορές σκέφτομαι ‘τι θα μπορούσα να κάνω;’» αναρωτιόταν η Καρά μπροστά στο αναπόφευκτο του θανάτου.
Η Καρά πάντως φοβόταν και τον Τραμπ. «Τον φοβάμαι. Έχει την παραίσθηση ότι μπορεί να χτίσει έναν τοίχο. Αυτός ο άνθρωπος δεν ξέρει ότι όταν ο κόσμος πεινά μπορεί να σκαρφαλώσει πάνω από τοίχους και βουνά; Μου φαίνεται απίστευτο ότι συνεχίζει να πουλά όπλα στη Σαουδική Αραβία και από την άλλη πλευρά να κόβει την Υγεία στους πιο φτωχούς. Στο Μαϊάμι είδα μια φορά μια γυναίκα να πέφτει κάτω από τους πόνους κοντά στο νοσοκομείο και να μην την πηγαίνουν γιατί δεν είχε Κάρτα Υγείας. Μπορούμε να επιτρέπουμε αυτά τα πράγματα; Αυτού του είδους τα πράγματα με εμποδίζουν να πιστεύω εκατό τοις εκατό στην πολιτική. Όπως όταν στην Ευρώπη δεν καταλαβαίνουμε τους ανθρώπους που υποφέρουν από την κρίση, τον κόσμο που δεν καταφέρνει να φτάσει στο τέλος του μήνα. Δεν κατανοούμε τον πόνο του. Λοιπόν είναι αυτό φυσιολογικό; Γιατί πριν από δέκα χρόνια αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν αυτά τα προβλήματα;» τόνισε η Καρά σε συνέντευξή της το 2017.
Όταν την ίδια χρονιά οι διοργανωτές του World Pride της Μαδρίτης αποφάσισαν να την ανακηρύξουν «βασίλισσα της χρονιάς» για τη μεγάλη συμβολή της στην υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ΛΟΑΤΚΙ, η 75χρονη Καρά έδωσε το δικό της μήνυμα: «Όταν δέχτηκα τον τίτλο, είπα ‘ζήσε αυτή την εβδομάδα με χαρά’. Αλλά οι αγώνες δεν τελείωσαν. Πρέπει ακόμη να κάνουμε μεγάλη φασαρία για να σπάσουμε τις προκαταλήψεις. Μου φαίνεται απίστευτο ότι μέχρι σήμερα πρέπει να αγωνιζόμαστε γι’ αυτά τα δικαιώματα. Θα τα καταφέρουμε και θα πετύχουμε. Η αγαπημένη μου φράση είναι ‘μπορείς να κόψεις όλα τα λουλούδια, αλλά δεν μπορείς να σταματήσεις την άνοιξη’».
