«Φωτιά στη θάλασσα» (Fuocoammare)
Σκηνοθεσία: Τζιανφράνκο Ρόζι
Βραβευμένος με Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία το 2013 για το ντοκιμαντέρ του «Sacro GRA», για τις «κρυφές» όψεις του αυτοκινητοδρόμου γύρω από τη Ρώμη, ο 51χρονος Ρόζι έφτασε πριν από ενάμιση χρόνο στη Λαμπεντούζα. Αρχικά σχεδίαζε να γυρίσει απλώς ένα δεκάλεπτο φιλμ για τους θαλασσοπνιγμένους πρόσφυγες, αλλά, όταν έφτασε στο νησί και συνειδητοποίησε τι συμβαίνει, αποφάσισε να αφιερώσει έναν χρόνο παραμονής και δουλειάς, που οδήγησε σε μια ταινία δύο ωρών. Η Λαμπεντούζα, με έξι χιλιάδες κατοίκους, απέχει μόλις εβδομήντα μίλια από την Αφρική, από την Τυνησία, και σχεδόν 130 από το Ακριτζέντο της Σικελίας. Σχεδόν στο κέντρο της Μεσογείου, είναι το νότιο σύνορο της Ευρώπης, περίπου με τον ίδιο τρόπο που η Χίος και η Λέσβος είναι τα ανατολικά σύνορα της Ευρώπης. Με μια σημαντική διαφορά ωστόσο: η μεγάλη θαλάσσια διαδρομή από την Αφρική φέρνει στα παράλια της Λαμπεντούζα σκάφη που κουβαλάνε εξαντλημένα, αφυδατωμένα κορμιά ή πτώματα, ειδικά στα αμπάρια, στην "τρίτη θέση", όπως λένε μεταξύ τους οι πρόσφυγες... Η Λαμπεντούζα υποδέχθηκε κάπου 350.000 ψυχές τα τελευταία δύο χρόνια, χωρίς να λογαριάζουμε όσους έφτασαν εκεί νεκροί.
Κεντρικό πρόσωπο στην ταινία είναι ο μικρός Σαμουέλε, γιος ψαρά του νησιού... Κάποια στιγμή ο τοπικός γιατρός εξετάζει τον μικρό και καταλήγει στη διάγνωση ότι το ένα του μάτι είναι «τεμπέλικο», υπολειτουργεί. Είναι σαν το μάτι ολόκληρης της Ευρώπης, που αρνείται να κοιτάξει αυτό που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια της...
«Μέχρι να βρεθώ στη Λαμπεντούζα, είχα στο μυαλό μου μονάχα εκείνο το μείγμα αποσπασματικών εικόνων που βγαίνει από τα τηλεοπτικά δελτία ειδήσεων" λέει ο Ρόζι. "Όμως, όταν έφτασα εκεί, ανακάλυψα ότι η αλήθεια βρίσκεται πέρα από όλα αυτά. Συνειδητοποίησα ότι δεν μπορούσα να συμπυκνώσω τα όσα συνέβαιναν στη Λαμπεντούζα σε λίγα λεπτά κι αποφάσισα να μείνω στο νησί για μεγαλύτερο διάστημα - τελικά έμεινα πάνω από ένα χρόνο". Έχει σημασία το γεγονός ότι σε εκείνο το διάστημα το ιταλικό Πολεμικό Ναυτικό ουσιαστικά μετατόπισε τα σύνορα της Ευρώπης στη θάλασσα, άλλαξε δηλαδή το σημείο "υποδοχής" των προσφύγων. Κατά συνέπεια δεν βλέπουμε στην ταινία τους ντόπιους να έρχονταν σε άμεση επαφή με τους ξένους και ο Ρόζι φαίνεται να κινηματογραφεί δύο «παράλληλους κόσμους». Όπως λέει ο ίδιος, αισθάνθηκε ότι έκλεισε ο κύκλος του στη Λαμπεντούζα, άγγιξε τα ανθρώπινα όριά του, όταν κατέβηκε στο αμπάρι ενός πλοίου γεμάτο πτώματα, με πρόσφυγες που "δεν τα κατάφεραν"... «Ήταν σαν να σου ζητούσαν να μπεις στους θαλάμους αερίων των ναζιστικών στρατοπέδων»... Η ταινία απέσπασε τη Χρυσή Αρκτο στο πρόσφατο Φεστιβάλ Βερολίνου.
«Ματωμένος γάμος» (La novia)
Σκηνοθεσία: Πάουλα Ορτίθ
Ερμηνεία: Ίνμα Κουέστα, Άλεξ Γκαρθία, Ασιέρ Ετσεαντία, Λετίθια Ντολέρα, Λουίσα Γκαβάσα, Κάρλος Άλβαρεθ
«Τόλμησε» η Ισπανίδα δημιουργός Πάουλα Ορτίθ να αναμετρηθεί με το αριστούργημα του Λόρκα, στρέφοντας το βλέμμα της στη «Νύφη», όπως είναι και ο πρωτότυπος τίτλος, και τα κατάφερε. Εκείνη έχει το προμήνυμα της επερχόμενης τραγωδίας, εκείνη δεν μπορεί να βάλει όρια στο πάθος.
Η ταινία απέσπασε 12 υποψηφιότητες στα κινηματογραφικά βραβεία Γκόγια της Ισπανίας και κέρδισε δύο διακρίσεις (δεύτερου γυναικείου ρόλου για τη Λουίσα Γκαβάσα και καλύτερης φωτογραφίας). Ο Λόρκα έγραψε τον «Ματωμένο γάμο» το 1932 και η παράσταση ανέβηκε σε θέατρο της Μαδρίτης το 1933. Είναι μια τραγική ιστορία αγάπης με κυρίαρχο το «σκληρό» ισπανικό τοπίο: Μια νεαρή κοπέλα ετοιμάζεται για τον γάμο της, όμως δεν μπορεί να ξεχάσει τον πρώην αρραβωνιαστικό της...
Η μουσική της ταινίας έχει γραφτεί από τον Ιάπωνα συνθέτη Σιγκέρου Ουμεμπαγιάσι. Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν στην Καππαδοκία της Τουρκίας, όπου τα σπίτια είναι λαξευμένα στους βράχους, καθώς και στις άνυδρες εκτάσεις της Αραγωνίας.
Οι ελληνικοί υπότιτλοι έχουν βασιστεί στη μετάφραση του έργου από τον Νίκο Γκάτσο.
«Η δεύτερη μάνα» (Que Horas Ela Volta?)
Σκηνοθεσία: Άννα Μουιλαέρτ
Ερμηνεία: Ρεγκίνα Κασέ
Βραζιλιάνικη παραγωγή, με την ηρωίδα, τη Βαλ, να εργάζεται ως εσωτερική σε μια πλούσια οικογένεια του Σάο Πάολο. Ταυτόχρονα φροντίζει και τον 17χρονο Φαμπίνιο, καθώς η μητέρα του δεν βρίσκει ποτέ χρόνο να ασχοληθεί μαζί του. Η Βαλ έχει αφήσει πίσω στον τόπο καταγωγής της την κόρη της, Τζέσικα, και δεν την έχει δει εδώ και δέκα χρόνια. Η κόρη θα εμφανιστεί ξαφνικά και πλέον είναι μια κοπέλα γεμάτη αυτοπεποίθηση, που σκοπεύει να σπουδάσει αρχιτεκτονική στο Σάο Πάολο. Το κυριότερο, δεν δέχεται κανόνες που διαχωρίζουν μια υπηρέτρια από τα αφεντικά της. Αντί να μείνει στο ταπεινό δωμάτιο της μητέρας της, μετακομίζει στον πολυτελή ξενώνα, κάνει παρέα με τους φίλους του Φαμπίνιο στην πισίνα... Καλές ερμηνείες από τους ηθοποιούς και με στοιχεία κοινωνικής κριτικής. Επίσημη πρόταση της Βραζιλίας για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας 2015.
«Criminal»
Σκηνοθεσία: Άριελ Βρόμεν
Ερμηνεία: Κέβιν Κόστνερ, Γκάρι Όλντμαν, Γκαλ Γκαντότ, Τόμι Λι Τζόουνς, Μάικλ Πιτ, Ράιαν Ρέινολντς
Θρίλερ, όπου οι μνήμες ενός νεκρού πράκτορα της CIA, μαζί με τις ικανότητές του, εμφυτεύονται σε έναν απρόβλεπτο κατάδικο με την ελπίδα ότι είναι ο μόνος που μπορεί να αναλάβει μια δύσκολη αποστολή.
«Ουτοπία 1961»
Σκηνοθεσία: Κώστας Φιλιούσης
«Στρατευμένη» ταινία που προσπαθεί να σκιαγραφήσει τους εργατικούς αγώνες στα μεταλλεία του Λαυρίου το 1961. Το σενάριο βασίζεται στο βιβλίο του Κωνσταντίνου Πόγκα, ενός από τους πρωτεργάτες της απεργίας που έγινε τότε.
Η παραγωγή της ταινίας έγινε με τη βοήθεια του Εργατικού Κέντρου Λαυρίου και της θεατρικής ομάδας «Εξόρυξη» που εδρεύει στο Λαύριο.
«Άτακτος παππούς» (Dirty Grandpa)
Σκηνοθεσία: Νταν Μέιζερ
Ερμηνεία: Ρόμπερτ ντε Νίρο, Ζακ Έφρον, Τζούλιαν Χιου, Όμπρι Πλάζα, Ντέρμοτ Μαλρόνι, Άνταμ Πέιλι, Τζέισον Μαντζούκας, Μο Κόλινς, Ζόι Ντόιτς
Κωμωδία. Λίγο προτού παντρευτεί την κόρη του αφεντικού του, για να γίνει συνεταίρος στη δικηγορική εταιρεία όπου εργάζεται, ο Τζέισον (Ζακ Εφρον) δέχεται να ταξιδέψει με τον... αντισυμβατικό παππού του Ντικ (Ρόμπερτ ντε Νίρο) στη Φλόριντα, χωρίς να έχει συνειδητοποιήσει τι τον περιμένει...
Βραβεύτηκε η «Γλυκιά απόδραση»
Η ταινία «Γλυκιά απόδραση» του Μπρούνο Πονταλιντές απέσπασε χθες βράδυ το μεγάλο βραβείο του 17ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, στην τελετή που πραγματοποιήθηκε στον κινηματογράφο «Δαναός». Το βραβείο κοινού κέρδισε η ταινία «Ο βασιλιάς μου» της Maïwenn. Μετά την απονομή των βραβείων, ακολούθησε η προβολή σε παγκόσμια πρεμιέρα της ταινίας «Μαμά, γύρισα!» του Ερίκ Λαβέν.
