ΚΡΙΤΙΚΕΣ

THE ARCS

YOURS, DREAMILY

Nonesuch Records Inc.

Όσοι αγάπησαν το Turn Blue, έχουν την ευκαιρία μιας extra δόσης με τον πρώτο δίσκο του side-project του Dan Auerbach, στο οποίο συμπράττει με τους Leon Michels, Richard Swift, Homer Steinweiss, Nick Movshon, Kenny Vaughan και Mariachi Flor de Toloache. Με το «Stay In My Corner» πήραμε μια πρώτη γεύση του pop-rock αυτού project τον Ιούνιο και 4 Σεπτεμβρίου κυκλοφόρησε το πολυαναμενόμενο πρώτο album με 14 νέα κομμάτια. Άθελά του ή εσκεμμένα, ο δίσκος αυτός κουβαλά το όνομα και τον ήχο των Black Keys και όσοι περίμεναν κάτι διαφορετικό, δύσκολα θα το εντοπίσουν. Κομμάτια σαν το «Outta my mind» θα σας ξεσηκώσουν από την καρέκλα σας και κομμάτια σαν το «Nature's Child» θα σας συντροφεύσουν σε νυχτερινές αποδράσεις και ονειροπολήσεις.

ΠΕΝΝΥ ΓΕΡΟΥ

RON CARTER

MY PERSONNAL SONGBOOK

A&N

Ο Ron Carter έρχεται από μια εποχή όπου οι αξίες, μικρές ή μεγάλες, γνώριζαν την αναγνώριση που τους αναλογούσε. Όταν λοιπόν περιγράφεται ως ο μεγαλύτερος εν ζωή jazz κοντραμπασίστας, δεν τίθεται θέμα συζητήσεως, από σοβαρούς ανθρώπους τουλάχιστον. Θα είχε περισσότερο νόημα να απαριθμήσουμε τους κορυφαίους με τους οποίους... δεν έχει συνεργαστεί, παρά το αντίθετο. Στο My Personal Songbook, το focus πέφτει στην, όχι ευκαταφρόνητη, συνθετική συγκομιδή του Ron Carter όλα αυτά τα χρόνια. Ορχήστρα είναι η WDR Big Band με διευθυντή τον Richard De Rossa [Gerry Mulligan, Mel Lewis Jazz Orchestra, Lincoln Centre Jazz Orchesrta...]. Υποδειγματικό groove, ήχος που καθηλώνει, άλλοτε στα μονοπάτια της post-Ellington / Basie, κινηματογραφικών αποχρώσεων ορχηστρικής παράδοσης των '70s και άλλοτε σ' εκείνα που άνοιγαν ο Miles και o Gil Evans στα τέλη των '50s με άλμπουμ όπως το Sketches Of Spain.

Ακούγεται με τα μπάσα στο φουλ και... συνοδεύεται από dvd για όσους προτιμούν την οπτικοακουστική εμπειρία.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ

THE CHEMICAL BROTHERS

BORN IN THE ECHOES

Universal

Όγδοο άλμπουμ για τους πάλαι ποτέ πρωτοπόρους της βρετανικής big beat σκηνής, με απόσταση πέντε χρόνων απ' το προηγούμενο, Further, το Born In Echoes εντρυφεί ξανά στην IDM ή, αν θέλετε, μια παραλλαγή της όπου οι μετρονομικοί ρυθμοί υπονομεύονται από τις ηλεκτρονικές παρεμβάσεις του ντουέτου Tom Rowlands / Ed Simons, ενώ μερικοί συνάδελφοί τους καταπιάνονται με τα φωνητικά: ο Q- Tip, η Annie Clark (St. Vincent) - Cate Le Bon και ο πολύς Beck, για να ονομάσουμε μερικούς. Ο τρόπος που δουλεύουν τους ρυθμούς, οι οξείες γωνίες που ατακάρουν στη μουσική –επιρροές, βεβαίως, από ύστερους Kraftwerk–, τα ροκ beats και η ενίοτε ψυχεδελική προσέγγιση αλλά, πολύ περισσότερο, η παρουσία ερμηνευτών είναι που διαφοροποιεί τους CB από το μεγάλο πλήθος των όποιων επιγόνων.

ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΦΡΑΓΚΟΣ

ELIANE ELIAS

MADE IN BRAZIL

Concord jazz

Αυτό είναι το πρώτο άλμπουμ που η πιανίστα-ερμηνεύτρια-συνθέτις ηχογραφεί στην πατρίδα της, τη Βραζιλία, από τότε που την εγκατέλειψε, στα 1981, για τις ΗΠΑ. Πρόκειται για μια επιστροφή μεστή αισθήματος. Η Eliane παρουσιάζει 6 δικές της συνθέσεις, ολοκληρώνοντας την προσφορά με κάποια κλασικά: δυο του Ary Barroso [«Brasil (Aquarela Do Brasil)», «No Tabulero Da Baiana»], δυο του Roberto Menescal [«Voce», «Rio»] και δύο του Jobim [«Aquas De Marco» και μια μίξη των «Este Seu Olhar» και «Promessas»]. Το αποτέλεσμα δεν απέχει από αυτό που θα ονομάζαμε «σαγηνευτικό». Καίριο ρόλο έχουν παίξει τα έγχορδα του Rob Mathes που, ηχογραφημένα στα Abbey Road Studios, έρχονται σαν δροσερή καλοκαιρινή αύρα να αποκαλύψουν μυστικές και ανεπαίσθητες αρμονικές πτυχώσεις. Ρομαντισμός, λεπτοφυΐα και ονειρική νωχέλεια που, ακόμα και στις συνθήκες που διανύουμε, καταφέρνουν να μη δίνουν ποτέ την αίσθηση του «εκτός τόπου».

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ

DAVID GILMOUR

RATTLE THAT LOCK

Feelgood

Η εισαγωγή με τον ήχο της κιθάρας εισάγει στο μέτα-φλοϋδικό σύμπαν του Dave Gilmour και το τέταρτό του άλμπουμ δεν αλλάζει αυτήν την αίσθηση. Περισσότερο ροκ από τον τελευταίο δίσκο των Floyd, περιέχει δέκα κομμάτια όπου πέρα από ροκ παραλλαγές υπάρχουν τζαζέ αυτοσχεδιαστικά και χαλαρά άμπιεντ οργανικά περάσματα. Συμπαραγωγός ο Phil Manzanera και σύντομες συνεργασίες με επώνυμους –David Crosby, Graham Nash, Jools Holland, Robert Wyatt Zbigniew Preisner– πέραν των session μουσικών. Είναι αρκετά κομμάτια που οι συγκρίσεις με τους ύστερους PF είναι αναπόφευκτες –«Faces Of Stone», «Dancing Right In Front Of Me», «Today»–, και είναι υπέρ του Gilmour. Οι στίχοι –της γυναίκας τού Polly Samson– αφορούν στη ζωή ενός σύγχρονου μεσήλικα που συμφιλιώνεται με τα συναισθήματα της απώλειας και της θνητότητας...

ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΦΡΑΓΚΟΣ

HeCTA

THE DIET

City Slang / Rockarolla

Απίστευτο, αλλά το άλμπουμ αυτό έχει γεννηθεί από τα χέρια τριών μελών ενός ακραιφνούς γκρουπ της americana, των Lambchop. Κι όμως, η αισθητική του The Diet είναι καθαρά χορευτική, με την ηλεκτρονική οργανική εκτέλεση και ρυθμολογία να κυριαρχούν. Κι όσο παράδοξο κι αν ακούγεται να ακούς τη φωνή του Kurt Wagner να τραγουδάει επάνω από ένα techno beat, δεν μπορείς παρά να συμμεριστείς την άποψη του τελευταίου ότι αγαπάει την ηλεκτρονική μουσική. Πιστεύει ότι έχουν κυκλοφορήσει ορισμένα φοβερά πράγματα στον χώρο αυτό και η δική του προσπάθεια είναι να συνεισφέρει κάποιες μελωδίες στον αυστηρά μετρονομικό του χαρακτήρα. Το σίγουρο είναι ότι ο δίσκος θα ξενίσει και τις δυο πλευρές. Και μάλιστα όχι τόσο εκείνη των οπαδών του ηλεκτρονικού ήχου όσο των σταθερών φίλων του γκρουπ.

ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ

JULIA HOLTER

HAVE YOU IN MY WILDΕRNESS

Domino / EMI

Δεν άργησε να φανεί το εξαιρετικό ταλέντο της νεαρής Αμερικανίδας από το πρώτο της κιόλας άλμπουμ, με το όνομα Tragedy. Φτάνοντας πια στο τέταρτο κατά σειρά, σε μεγαλύτερη ανεξάρτητη ετικέτα, το επιβεβαιώνει με ένα εμπνευσμένο και γεμάτο δυνατές μελωδικές στιγμές έργο και τραγούδια που το καθένα τους συνοψίζει το καλλιτεχνικό της όραμα: έχοντας το ποπ αισθητήριο στην καρδιά τους, ξεφεύγουν έχοντας μεγαλύτερους στόχους και πραγματώνοντάς τους με ταπεινές ενορχηστρώσεις που αγγίζουν τα όρια του έντεχνου μα δεν διολισθαίνουν άτσαλα σ' αυτό. Ξέρει να εντυπωσιάζει χωρίς να γίνεται δραματική, παρ' ότι η ένταση στην πλοκή της μουσικής της δεν απουσιάζει. Στο «How Long?» ηχεί σαν ερμηνεύτρια σε γερμανικό καμπαρέ, η γενικότερη αίσθηση πάντως είναι μιας ζεστής ερμηνεύτριας που αν μπει ποτέ στα charts, θα είναι από την πίσω πόρτα...

ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ

THE KHURY PROJECT

REVELATION

A&N

Οι Ιρακινοί Khury Project εκφράζονται σε ένα γλωσσικό υβρίδιο με καταβολές σε εκδοχές της ενιαίας μεσογειακής παράδοσης, αλλά και της ινδικής, της κέλτικης, του φλαμένκο. Η αρμονία που διέπει ελάχιστες, ευτυχώς, απ' τις συνθέσεις είναι pop κατευθύνσεων, ενώ η κυρίαρχη τάση αφορά ένα fusion παραδοσιακό, περιεκτικό και περιπετειώδες – ακούστε το διαρκείας 13' «A Walk In The Old City», κεντρικό κομμάτι του άλμπουμ. Ο αυτοσχεδιασμός είναι θεμέλιος λίθος του Revelation, μεταβάλλοντάς το κάποτε («Gypsy Trance») σε διαφυλετικό πανηγύρι. Ο ήχος συντίθεται από βιολί, ούτι, κανονάκι, κοντραμπάσο, κρουστά. Άπαντες οι μουσικοί είναι βιρτουόζοι, με αστέρι της ηχογράφησης τον Osama Khury (κανονάκι), ένα από τα τρία αδέλφια που δίνουν το όνομά τους στο project. Basil, ο βιολιστής και Elia, ο ουτίστας, οι άλλοι δυο.

Ο τίτλος του άλμπουμ πάντως αναμένεται να επιρρωθεί, πιθανώς, στο... επόμενο.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ

MOTORHEAD

BAD MAGIC

UDR

Υπάρχει κάποιος λόγος που η παρέα του Lemmy έχει τον σεβασμό των απανταχού μεταλλάδων, πάνκηδων, στοουνεράδων και άλλων ροκ φυλών του πλανήτη.

Ο λόγος αναβλύζει από το Bad Magic. Γιατί μπορεί οι Motorhead να έφτασαν στον 22ο δίσκο τους, ο Lemmy να είναι 69 (!) χρονών και να μην μπορεί πλέον να αντεπεξέλθει στα live, αλλά την ενέργεια και τη rock 'n' roll attitude που εκπέμπει το Bad Magic τις ζηλεύουν ήδη πολλοί νεότεροί τους. Ακούγοντάς το καταλαβαίνεις για μια ακόμη φορά τι ξεχωρίζει μια αληθινή μπάντα από τις χιλιάδες που παίζουν σκληρά και γιατί η διεθνής και εγχώρια stoner σκηνή τρώει από αυτούς εδώ και χρόνια. Ανόθευτο, ιδρωμένο, σκληρό ροκ 'ν' ρολ που σου αλλάζει τα φώτα, όπως λέει και περισσότερο κάνει το «Shoot out all of your lights», λόγου χάρη. Ναι, το Bad Magic δεν κομίζει κανένα νεωτερισμό και καμιά εξέλιξη στη ροκ μουσική. Αλίμονο αν το περιμέναμε αυτό από τους Motorhead, «απλώς» δείχνει τι σημαίνει να αγαπάς αυτό που κάνεις. Ο λύκος κι αν εγέρασε...

ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΜΑΚΑΡΙΟΣ

NEFELI WALKING UNDERCOVER

TWELVE

Ανεξάρτητη παραγωγή

Η Nefeli Walking Undercover είναι η Νεφέλη Λιούτα και γεννήθηκε τον Οκτώβρη του '89 στην Αθήνα. Ζει ακόμα εκεί με το ίδιο όνομα ή... περπατώντας υπό κάλυψη. Έτσι τουλάχιστον αναφέρει η ίδια στο βιογραφικό της και το υποστηρίζει στο έπακρο, καθώς εμφανίζεται μόνο όταν έχει κάτι να πει. Αφού κυκλοφορούσε για κάμποσο καιρό στο πάλαι ποτέ κραταιό myspace και αργότερα στο fb παρουσιάζοντας τα πρώτα δείγματα δουλειάς της, κυκλοφόρησε σε ιδιωτική παραγωγή τα Μολύβια Κομάντος το 2011, ένα άλμπουμ που κυκλοφόρησε κανονικά από την Κόκκινη Καρφίτσα πριν από ένα χρόνο. Εδώ επιστρέφει δισκογραφικά –χωρίς τη στέγη κάποιου label– με μια καινούργια δουλειά που κρατάει τα experimental / folk χαρακτηριστικά της τραγουδοποιού, μετατρέποντας το άλμπουμ σε μια ωδή για τους μήνες του χρόνου. Και εγένετο Τwelve.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ

NINA REVISITED: A TRIBUTE TO NINA SIMONE

Feelgood

Με τρία ντοκιμαντέρ φιλμ για τη Nina Simone μέσα στο '15, δεν προκαλεί εντύπωση η κυκλοφορία αυτού εδώ του φόρου τιμής στη μεγάλη ερμηνεύτρια και αγωνίστρια. Ψυχή του εγχειρήματος η Lauryn Hill, η οποία δείχνει το ανεξάντλητο ενδιαφέρον της για τη μαύρη κουλτούρα. Δεκαέξι τραγούδια –έξι ερμηνεύει η Hill– θεωρούνται ενδεικτικά της φοβερής άνεσης της Simone να οικειοποιείται οποιοδήποτε μουσικό είδος. Οι Mary J. Blige, Common, Usher, Jazmine Sullivan, Lisa Simone (κόρη της)- η καινούργια Grace- επίσης, οι Alice Smith, Lalah Hathaway και ο Gregory Porter μαζί με τον συμπαραγωγό Robert Glasper, δουλεύουν σωστά αλλά είναι αυτά της Hill, μαζί με τα «My Baby Just Cares For Me» ( Blige), «Sinnerman» ( Porter) και «Ι Put A Spell On You» ( Smith) που ξεχωρίζουν.

ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΦΡΑΓΚΟΣ

PIL

WHAT THE WORLD NEEDS NOW

PIL Official Ltd.

Πολλές υποσχέσεις αφήνει ο τίτλος του δέκατου δίσκου των Public Image Limited: δείχνει σαν να έχει όλες τις απαντήσεις, χωρίς καν να έχουν τεθεί οι ερωτήσεις... Αλλά πάντοτε έτσι δεν ήταν ο Johnny Lydon; Όταν άκουγε στο όνομα Rotten, δεν ήξερε τι ήθελε, μα ήξερε πώς να το πάρει, και σήμερα, που το punk φτάνει στα τεσσαρακοστά του γενέθλια, έχει όλη την κατασταλαγμένη γνώση να καταθέσει ένα ακόμη ώριμο έργο. Είχε δείξει από το προηγούμενο άλμπουμ - επιστροφή ότι βρίσκεται σε μεγάλη φόρμα, έχει μοντάρει και μια σπουδαία μπάντα να τον συνοδεύει, και πλήρης κεφιού και κάποτε οργής (που ενίοτε δεν πείθει) παραδίδει έναν δίσκο αξιοπρεπή με ολίγες ήπιες κορυφώσεις. Ας αρκεστούμε σ' αυτά προς το παρόν.

ΜΑΝΟΣ ΜΠΟΥΡΑΣ

POP EYE

IS IT REAL?

The Sound Of Everything

Με ένα κομμάτι-αερικό, με τίτλο «Is it real?», ανοίγουν τον ομώνυμο –τρίτο κατά σειράν– δίσκο τους οι Pop Eye, το electro-pop συγκρότημα που φέρνει τα '80s κομμένα και ραμμένα στα μέτρα τού σήμερα. Πριν δυο χρόνια, το single-προπομπός «What is true?» έλαβε ευρεία ραδιοφωνική κάλυψη και αποδοχή από το ελληνικό κοινό, συνιστώντας μια δυνατή υπόσχεση για το τι θα ακολουθήσει. Από τον Ιούλιο οι Pop Eye είναι «Back in town» μετά από σχεδόν τρία χρόνια, με εννιά ολοκαίνουργια κομμάτια που φλερτάρουν κυρίως με την ηλεκτρονική μουσική, με dance και indie προσεγγίσεις, όπως στα κομμάτια «Have Some Fun» και «Yooho» αντίστοιχα. Το «Warm You», από την άλλη, με ανάλαφρο tempo και όμορφο στίχο, ξεγλιστρά αβίαστα στην playlist των ημερών.

ΠΕΝΝΥ ΓΕΡΟΥ

THE ROLLING STONES

STICKY FINGERS

Universal

Η επανέκδοση μιας σειράς οκτώ άλμπουμ των Stones –πλην του Exile On Main Street–, αρχής γενομένης από το εμβληματικό Sticky Fingers του '71 μέχρι το αμφιλεγόμενο Undercover του '83, σηματοδότησε τη δημιουργία της δικής τους δισκογραφικής, καθώς σκιαγραφεί το πέρασμα του θρυλικού κουϊντέτου από την αληθινή δημιουργία στη διευθέτηση, κυρίως, διαφόρων μουσικών κλισέ. Το Sticky Fingers, με την παρουσία του κιθαρίστα Mick Taylor, μπορεί να είναι γνωστό από το «Brown Sugar», το «Wild Horses» ή το «Sister Morphine», είναι όμως κομμάτια όπως το 7λεπτο «Can't You Hear Me Knocking», το «I Got The Blues» και το «Sway» που δείχνουν πως η νέα τους, τότε, ροκ - μπλουζ κατεύθυνση ήταν εξαιρετικά δουλεμένη.

ΑΝΤΩΝΗΣ Ν. ΦΡΑΓΚΟΣ

JACKY TERRASSON

TAKE THIS

Impulse

H αδυναμία του Νεοϋορκέζου πιανίστα - συνθέτη σε αφερέγγυα χιτ της ποπ [εδώ το «Maladie D' Amour» από τα '70s] γίνεται κάποτε κουραστική. Αυτό που δεν μπορείς να παραβλέψεις είναι η μουσικότητα, η δεξιοτεχνία και το θετικό πνεύμα που αναβλύζει από τις νότες του.

Η έμφαση εδώ δίνεται στους αφρο-κουβανέζικους ρυθμούς, με καταλυτικές τις παρουσίες των Lukmil Perez (ντραμς) και Adama Diara (κρουστά), όπως και σε hip-hop στοιχεία, βλ. το beat boxing στο οποίο επιδίδονται ο ίδιος αλλά και ο guest vocalist Sly Johnson.

Το υλικό αποτελείται από original συνθέσεις και διασκευές. Ξεχωρίζουν από τις πρώτες το «Kiff», πολύ πιο ενδιαφέρον απ' ό,τι αφήνει να φανεί αρχικά o παιγνιώδης χαρακτήρας του, και η φρενιτιώδης απόδοση του «Un Poco Loco» (Bud Powel), με τα δάχτυλα του JT να πετούν από το πιάνο στο «Fender Rhodes».

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ

ΚΑΚΟ ΣΥΝΑΠΑΝΤΗΜΑ

BABYLON / REGGAE AGAINST THE MACHINE

Ανεξάρτητη παραγωγή

Έντεκα χρόνια συνεχούς παρουσίας στα μουσικά πράγματα συμπληρώνει φέτος το συγκρότημα Κακό Συναπάντημα, το οποίο χαρακτηρίζεται για τις πρωτότυπες και καινούργιες ιδέες τόσο στο συνθετικό κομμάτι όσο και στο στιχουργικό. Γρήγορα εξελίχθηκε σε 9-μελή reggae-dub μπάντα. Βασικό στοιχείο τους ο κοινωνικός - ελληνικός στίχος, φυσική συνέχεια της δεκαπενταετούς πορείας των ιδρυτικών μελών του (Ste & Northical), καθώς και ο αγγλικός στίχος με τον οποίο πειραματίζονται από το 2004. O ήχος των '80s , το hip hop, οι dub τεχνικές, η μοντέρνα και παλαιική roots reggae συνθέτουν τη μουσική ταυτότητα μιας μπάντας που μαγειρεύει εδώ ιδιαίτερα συστατικά στη χύτρα της ενορχήστρωσης. Εδώ επιστρέφουν με μια ακόμα δουλειά που μένει πιστή στο ύφος τους, εξελίσσοντας όμως τα δημιουργικά τους στοιχεία.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ

ΚΥΡΙΟΣ Κ.

40 ΜΕΡΕΣ

Just Gazing Records

Rock, χύμα και ταυτόχρονα ρομαντικός, με το δικό του τρόπο, επιστρέφει ο Κύριος Κ. με τον τρίτο δίσκο. 40 Μέρες ο τίτλος του, και ένα από τα πιο ευχάριστα νέα του καλοκαιριού που μας πέρασε η κυκλοφορία του. Φανερά ανανεωμένος και εξελιγμένος όσον αφορά στον ήχο του, ο Κύριος Κ. επιστρατεύει το σθένος και τη δυναμικότητά του, όπως στο κομμάτι «Ελατήρια» που ακούγεται αυστηρά στη διαπασών, τον ρομαντισμό και την αθωότητά του, όπως στην «Αστάρτη», τα πιο tripping beats του, όπως στο «Fruit Punch & Coca Cola», αλλά και τα πιο δυνατά drums του, όπως στο ομώνυμο κομμάτι του δίσκου, και, επιμένοντας στον ελληνικό στίχο, συνθέτει την τρίτη αυτή δισκογραφική δουλειά, ίσως την καλύτερη που έχει παρουσιάσει μέχρι σήμερα.

ΠΕΝΝΥ ΓΕΡΟΥ

ΛΑΜΔΑ

Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ

Ανεξάρτητη παραγωγή

Ανάλογη μουσικά αλλά και από πλευράς νοοτροπίας περίπτωση με τους Τεφλόν (βλ. παρακάτω), μόνο που εδώ έχουμε τον δεύτερο ήδη δίσκο τους, ο οποίος κυκλοφόρησε στις αρχές της χρονιάς, μετά το ομότιτλο ντεμπούτο τους του '12. Κουιντέτο επίσης όπως οι Τεφλόν –με τη διαφορά ότι ο τραγουδιστής των Λάμδα παίζει επίσης κιθάρες και μαντολίνο– και αρκούντως συγγενικής κατεύθυνσης με τους τελευταίους, αν και δίνουν πολύ μεγαλύτερη έμφαση στην τραγουδοποιητική πλευρά της μουσικής τους. Οι συγκρίσεις λοιπόν είναι αναπόφευκτες και, όσο και αν οι Λάμδα είναι εξαιρετικοί, βρίσκονται ένα βήμα πίσω από τους Τεφλόν καθώς προς το παρόν δεν έχουν κατακτήσει την ενορχηστρωτική, εκτελεστική αλλά και συνθετική αρτιότητα μα και φαντασία εκείνων.

ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΕΝΤΖΟΣ

Ο ΓΥΡΟΣ ΤΟΥ ΘΡΙΑΜΒΟΥ

Μετρονόμος

Ένα διπλό CD που αποτελεί κατά κάποιο τρόπο ένα «πορτρέτο», μια συγκέντρωση δηλαδή ενός μεγάλου μέρους τού μέχρι τώρα έργου τού πελοποννησιακής –από την Ηλεία, συγκεκριμένα– καταγωγής στιχουργού Δημήτρη Λέντζου. Μια σειρά τραγουδιών (συνθέσεις των Μανώλη Ανδρουλιδάκη, Θανάση Γκαϊφύλλια, Στάθη Γκότση, Παντελή Θαλασσινού, Πάνου Μπούσαλη, Μιχάλη Νικολούδη, Νεοκλή Νεοφυτίδη, Αντώνη Παπαγγελή, Μίλτου Πασχαλίδη, Φίλιππου Πλακιά, Νίκου Πλατύραχου, Γιώργου Σχοινά, Μιχάλη Τερζή και Χρήστου Λεοντή σε ερμηνείες των Νίκου Ανδρουλάκη, Ρίτας Αντωνοπούλου, Φωτεινής Βελεσιώτου, Παντελή Θαλασσινού, Βίκυς Καρατζόγλου, Ζαχαρία Καρούνη, Βασίλη Λέκκα, Πάνου Μπούσαλη, Ζωής Παπαδοπούλου, Σοφίας Παπάζογλου, Μίλτου Πασχαλίδη, Φίλιππου Πλακιά, Ηρούς Σαΐα, Ελένης Τσαγκαράκη, Ιωάννας Φόρτη και Μπέττυς Χαρλαύτη) που παρουσιάζει την πορεία μιας όλο και πιο ώριμης και ιδιαίτερα ανθρώπινης στιχουργίας, η οποία καταγράφει προσωπικά βιώματα, παρατηρεί προσεχτικά την καθημερινότητα, ψηλαφεί τη συλλογικότητα, άρα αναπόφευκτα και την πολιτική, και, εντέλει, αποτολμά και να στοχαστεί επάνω στην ύπαρξη.

ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΑΓΚΟΠΟΥΛΟΣ

ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΛΙΛΙΠΟΥΠΟΛΗΣ

Minos EMI

Από την τριάδα των συνθετών της θρυλικής ραδιοφωνικής Λιλιπούπολης του Τρίτου Προγράμματος του Μάνου Χατζιδάκι –που συναπάρτιζε μαζί με τους Λένα Πλάτωνος και Νίκο Κυπουργό– απέμεινε πλέον μόνον ο Δημήτρης Μαραγκόπουλος για να επενδύσει μουσικά την περυσινή θεατρική παράσταση Το Αστέρι Της Λιλιπούπολης, η οποία αποτελούσε κατά κάποιο τρόπο τη συνέχειά της. Σε στίχους όχι πλέον της Μαριανίνας Κριεζή, αλλά της δημιουργού του όλου concept της Λιλιπούπολης Ρεγγίνας Καπετανάκη και του Βασίλη Ρίσβα, ο Δ. Μαραγκόπουλος, λαβαίνοντας και με το παραπάνω υπόψη τις σχεδόν τέσσερις δεκαετίες που έχουν περάσει, προσέθεσε στο τότε μουσικό ύφος της Λιλιπούπολης πάρα πολλά σύγχρονα στοιχεία (όπως ηλεκτρονικά) και ακόμα περισσότερα ιδιώματα, από latin μέχρι και...ραπ (!) για να γράψει μια σειρά τραγούδια που ερμήνευσαν υποδειγματικά οι ηθοποιοί του θιάσου του Εθνικού Θεάτρου. Και η θριαμβευτική πορεία της παράστασης απέδειξε ότι, όπως ακριβώς συνέβαινε και με την αυθεντική Λιλιπούπολη, είναι ιδανικά παιδικά τραγούδια, ίσως ακριβώς γιατί έχουν να πουν πολλά και στους ενήλικες!

ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ

ΠΑΝΔΑΙΜΟΝΙΑ

ΠΑΝΔΑΙΜΟΝΙΑ

Ανεξάρτητη παραγωγή

Έχοντας ως δημιουργική βάση όργανα και επιρροές προερχόμενες από το ρεμπέτικο και την ελληνική παράδοση, μπολιασμένες με ετερόκλητα συνθετικά και ενορχηστρωτικά στοιχεία, οι Θωμάς (έγχορδα & κρουστά, φωνή) & Ραφαήλ Μελετέας (βιολί & πνευστά) δημιουργούν το 2014 την Πανδαιμονία, ένα μουσικό project που γεφυρώνει το σύγχρονο με το αναχρονιστικό, την Ανατολή με τη Δύση, τον αυτοσχεδιασμό με τη συμμετρία. Και πραγματικά λογίζεται ως τέτοιο, μιας και τα πάντα μοιάζουν να είναι ανοιχτά σε ιδέες, σκέψεις, τάσεις, ηχοχρώματα. Μια δουλειά που το πρώτο δείγμα γραφής της δείχνει ελπιδοφόρο και ας μοιάζει να βρίσκεται ακόμα σε εμβρυακή μορφή. Αυτό ακριβώς είναι και το στοίχημα για τα δυο αδέλφια, που, χωρίς μιμητισμούς, παραδίδουν εδώ έξι καινούργιες συνθέσεις που μπορείτε να τις προμηθευτείτε δωρεάν.

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΥ

ΤΕΦΛΟΝ

ΤΕΦΛΟΝ

Ανεξάρτητη παραγωγή

Μια μεγάλη έκπληξη από τα σπλάγχνα του αθηναϊκού DIY underground, ένα συγκρότημα που πέρυσι παρουσίασε το αποτέλεσμα της σκληρής δουλειάς επτά χρόνων σε ένα CD δικής του παραγωγής και με χειροποίητο εξώφυλλο, το οποίο δεν αναφέρει καν τα ονόματα των μελών! Το κουιντέτο (φωνή, κιθάρα, keyboards, μπάσο και ντραμς) εκκινεί από τον χώρο του πάλαι ποτέ post rock και μετέρχεται πολλά στοιχεία της κινηματογραφικής αλλά και της κλασικής μουσικής –τις οποίες επίσης γνωρίζει καλά– για να καταλήξει σε μεγάλα σε διάρκεια τραγούδια με ευρηματικά, «χορταστικά» οργανικά περάσματα και αναλόγως «εσωτερικούς» στίχους. Το επίπεδο αυτής της πρώτης δουλειάς τους δεν μπορεί παρά να με κάνει να περιμένω ανυπόμονα την ήδη έτοιμη και προφανώς πιο ώριμη δεύτερη, η οποία θα κυκλοφορήσει μέσα στο '16.

ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ

Άλμπουμ αναφοράς

KEITH JARRETT

THE KOLN CONCERT

ECM

Πριν και μετά το Koln Concert, o Keith Jarrett είχε ένα πλήθος συνεργασιών. Και η μουσική που έχει παραγάγει όλα αυτά τα χρόνια, στο πλαίσιο αυτών, αλλά και των μεταγενέστερων σόλο άλμπουμ του, τον τοποθετεί στη θέση ενός από τους σημαντικότερους μουσικούς του πλανήτη. Η πορεία του όμως προς την αποθέωση ξεκινά από αυτό εδώ το διπλό LP, ηχογραφημένο ζωντανά στην Κολωνία 40 χρόνια πριν (1975).

Δεν είναι ίσως τυχαίο ότι η πρώτη έκρηξη της jazz, στη δεκαετία του '20, είχε έρθει ταυτόχρονα με τη διάδοση της κουλτούρας του ηχογραφήματος.

Γιατί το «νέο» στην jazz δεν αφορούσε μόνο σε νότες και ήχους, αλλά και στον αυτοσχεδιασμό, εκ των ων ουκ άνευ χαρακτηριστικό της. Και ήταν η δυνατότητα της τεχνολογίας της ηχογράφησης να «αιχμαλωτίσει» ένα πλήθος μουσικών στιγμών που εξασφάλισε στη μουσική της εποχής μια θέση στην αιωνιότητα.

Το Koln Concert σηματοδοτεί το πέρασμα σε επόμενη φάση, με τη μορφή μιας μουσικής που προκύπτει από το μηδέν, που ξεπηδά από τη σιωπή [motto της ECM, εταιρείας με την οποία ταυτίσθηκε ο KJ ήταν: «the best sound next to silence»], εξελίσσεται και ολοκληρώνεται, ως αυθόρμητα δημιουργημένη σύνθεση – ένας τρόπος λειτουργίας που οι καταβολές του μας πηγαίνουν στον Ντεμπισί και τις ιμπρεσιονιστικές του φόρμες. Τα ιλιγγιώδη ξεπετάγματα ενός από τους μεγαλύτερους σολίστες στην ιστορία της jazz, το κύρος του κλασικού βιρτουόζου, αλλά και η δροσερή ποπ αύρα που διαπερνά το Koln Concert, καθώς ο πιανίστας περνάει με άνεση από τη σοφιστικέ θεματολογία σε μελωδικές ευκολίες και ξεσηκωτικά επαναληπτικά μοτίβα, όλα αυτά γεφυρώνουν χάσματα, δημιουργώντας το «απόλυτο» crossover. Ταυτόχρονα, η περίπου τελετουργική ατμόσφαιρα, απόλυτης συγκέντρωσης, που καλλιεργεί ο ίδιος στα κονσέρτα του, θα συντείνει έτι περαιτέρω στον προσωπικό μύθο του Jarrett και στο ανέβασμα του εμβληματικού Koln Concert στη θέση του πιο πετυχημένου εμπορικά σόλο άλμπουμ της jazz, αλλά και του πιο πετυχημένου άλμπουμ πιάνο σόλο για οποιοδήποτε είδος.

ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΠΑΠΑΧΑΤΖΗΣ