Η Αριστερά μπορεί να απελευθερώσει τη δημιουργικότητα και την ηθική δύναμη πλατιών κοινωνικών στρωμάτων, να σταθεί στο πλευρό των πιο αδύναμων και να οδηγήσει στην αναγέννηση που έχει ανάγκη η χώρα, τονίζει, μιλώντας στην "Αυγή", η υποψήφια Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ Άννα Φιλίνη, ιστορικό στέλεχος της Αριστεράς, αρχιτέκτονας και εικαστικός.
Συνέντευξη στον Σπύρο Κακουριώτη
* Μπροστά στην κάλπη αυτής της Κυριακής, τι θα λέγατε εσείς σε έναν αριστερό ψηφοφόρο που στέκεται αναποφάσιστος, για ποιους λόγους θα πρέπει να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ;
Αυτό που ακούγεται συχνά τούτες τις μέρες είναι ότι «η Αριστερά και ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν στην κυβέρνηση μόνον 6 μήνες, έπεσε από αυτούς που φύγανε. Θα δώσουμε τώρα ξανά με την ψήφο μας την ευκαιρία στον ΣΥΡΙΖΑ να φέρει το καινούργιο που υποσχέθηκε στη χώρα, τους άλλους τους ζήσαμε τόσα χρόνια». Θεωρώ ότι αυτό το απλό σκεπτικό έχει μεγάλη δόση πολιτικής λογικής και αναδεικνύει πολλά ζητήματα. Πρώτα απ' όλα δείχνει ότι μέσα στις τωρινές δύσκολες οικονομικές συνθήκες ενδιαφέρει τους ανθρώπους ποιος θα είναι στο τιμόνι της διακυβέρνησης και όχι ποιο κόμμα θα διαμαρτυρηθεί καλύτερα. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν τοποθετεί παράλληλα και τα λάθη και τις παραλείψεις μας, ιδιαίτερα αγωνιά αν το κόμμα συνολικά θα μπορέσει να τα καταφέρει. Το βασικό ζήτημα που ενδιαφέρει είναι ότι η Αριστερά είναι τώρα αναγκαία γιατί είναι άφθαρτη από τη διαχείριση της εξουσίας και μόνον εκείνη μπορεί, κάτω από αντίξοες συνθήκες, να σταθεί στο πλευρό των εργαζομένων και των πιο αδύναμων, μπορεί να απελευθερώσει τη δημιουργικότητα και την ηθική δύναμη. Πολύ σημαντικό ζήτημα είναι επίσης ότι ο Αλέξης Τσίπρας στάθηκε θαρραλέα στη διαπραγμάτευση με τους δανειστές και απέτρεψε το Grexit και τη χρεοκοπία της χώρας.
* Σε όλη σας την πολιτική διαδρομή συνταχθήκατε με δυνάμεις που υπεράσπιζαν έναν αριστερό ευρωπαϊσμό. Πιστεύετε ότι αυτό το σχέδιο, βαθιά πληγωμένο από την κρίση και τη διαχείρισή της, μπορεί να ανανεωθεί και να αποκτήσει νέα πνοή ή είναι πλέον καταδικασμένο στην αναξιοπιστία;
Στην περίοδο της δικτατορίας, που ήμουν στο ΕΚΚΕ, πιστεύαμε ότι η Ευρώπη ήταν βασική δύναμη που θα μπορούσε να αντισταθεί, σε συνεργασία με τον αναπτυσσόμενο κόσμο, στον ηγεμονισμό των δύο, τότε, υπερδυνάμεων. Προοδευτικό ρόλο πιστεύω πως έπαιξε η Ευρώπη μετά τον πόλεμο και κυρίως μετά την πτώση των φασιστικών δικτατοριών σε Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία. Μετά το '89 σταδιακά κυριάρχησε ο σκληρός μονεταρισμός, κατακτήσεις του εργατικού κινήματος και της δημοκρατίας συρρικνώθηκαν, οι σοσιαλδημοκράτες ακολούθησαν αυτόν τον δρόμο, η Αριστερά έμεινε για χρόνια στο περιθώριο. Με τον ερχομό της κρίσης η Γερμανία προσπάθησε όλο και περισσότερο να ηγεμονεύσει πάνω στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, να συνεχίσει τη σκληρή λιτότητα και, διώχνοντας την Ελλάδα, να τιθασέψει όλες τις χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Όμως, και χάρη στη συμβολή της Αριστεράς στην Ελλάδα, τη Γαλλία και την Ιταλία κυρίως άρχισαν να συσπειρώνονται ενάντια σε αυτή την πολιτική.
Τώρα ακριβώς είναι η στιγμή που η Αριστερά σε όλη την Ευρώπη, ενωμένη με τα πλατιά στρώματα των εργαζόμενων και των διανοούμενων, αλλά και των προοδευτικών ανθρώπων, πρέπει να αντισταθεί στη λογική της γερμανικής ελίτ και να σώσει την ενότητα της Ευρώπης πάνω σε νέες βάσεις. Διαφορετικά η Ακροδεξιά τύπου Λεπέν διαρκώς θα ανεβαίνει και θα ανεβαίνουν μαζί οι αντιευρωπαϊκές ιδέες του απομονωτισμού. Δυστυχώς, βλέπω ότι και ακραίες απόψεις, π.χ. στη Γαλλία και αλλού, όπως και η τελευταία δική μας διάσπαση, οδεύουν και αυτές πάνω στον ίδιο δρόμο του απομονωτισμού. Γι' αυτό ο αριστερός ευρωπαϊσμός πρέπει να πάρει νέα αγωνιστικά χαρακτηριστικά, φτιάχνοντας πλατιές συμμαχίες και ανανεώνοντας τις κοινές ευρωπαϊκές ρίζες στα κινήματα της δημοκρατίας, του συνδικαλισμού και του πολιτισμού.
* Πώς θα κρίνατε το στίγμα που άφησε η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ στον χώρο του πολιτισμού αυτούς τους επτά μήνες διακυβέρνησης;
Πιστεύω πως δεν προλάβαμε να κάνουμε πολλά πράγματα για τον πολιτισμό, παρά τις καλές προθέσεις. Ο πολιτισμός όμως είναι κομμάτι της αναγέννησης που έχει ανάγκη η χώρα και δίχως αυτήν δεν μπορούμε να έχουμε τη δύναμη ούτε για να επιβιώσουμε ούτε για να προχωρήσουμε. Είναι άμεσα εξαρτημένος από την παιδεία κι εμείς πρέπει να κάνουμε μεγάλη προσπάθεια για να γίνει η γνώση ζήτημα δεμένο με την αρχαία και σύγχρονη ιστορία και με την καθημερινότητα του κάθε πολίτη, να αποτελεί πλούτο για την κάθε δημιουργικότητα και επιχειρηματικότητα. Η καλλιτεχνική παιδεία πρέπει να γίνει κομμάτι της ζωής των πολλών και οι ανώτατες σπουδές στις τέχνες πρέπει να τροφοδοτούν με γνώσεις τόσο της ιστορίας όσο και των σύγχρονων δημιουργικών αναζητήσεων. Γι' αυτό οι δίαυλοι με τα κινήματα των πολιτών και των νέων πρέπει να είναι διαρκείς, στην τέχνη και σε όλα τα ζητήματα. Με αυτή την ευκαιρία επιμένω να λέω ότι το άνοιγμα του Εθνικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης είναι ανάγκη επιτακτική, άμεσα και με τους ανθρώπους που ξέρουν, όχι με όσους ανακυκλώνουν κατεστημένες αντιλήψεις ή πειραματίζονται στο κενό.
