Ξεκινούν τα σχολεία και φέτος. Οι μαθητές σε όλες τις βαθμίδες της πρωτοβάθμιας και της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης θα τρέχουν με τις τσάντες γεμάτες όνειρα, καθημερινά στο σχολείο. Τσάντες και σακίδια που κουβαλάνε την εγκεκριμένη γνώση. Και έναν συγκεκριμένο τρόπο μάθησης. Όμως ο κόσμος της μόρφωσης δεν τελειώνει εκεί. Εκεί απλώς αρχίζει. Η διαδικασία συνεχίζεται στα βιβλία και στις γνώσεις που βρίσκονται αλλού. Στις λογοτεχνικές αναγνώσεις, στις εργασίες, στην αναζήτηση των πληροφοριών, στην αξιολόγησή τους και τόσα άλλα.
Για άλλη μία φορά λοιπόν το σχολικό έτος ξεκινά με κλειστές τις σχολικές βιβλιοθήκες. Βιβλιοθήκες που μόλις τη δεκαετία του '90 αποφάσισε το ελληνικό κράτος ότι χρειάζεται και άρχισε σιγά σιγά να τις δημιουργεί. Βιβλιοθήκες, αποκορύφωμα της ελληνικής παθογένειας, τόσο στο εκπαιδευτικό της σύστημα όσο και στη συνολικότερη πολιτική θεώρηση των πραγμάτων. Δομές που δημιουργήθηκαν απλά για να δημιουργηθούν. Χωρίς σχεδιασμό, χωρίς όραμα, χωρίς σύνδεση με την εκπαιδευτική διαδικασία. Τα προβλήματά τους πολλά και έχουν αναλυθεί διεξοδικά τα τελευταία χρόνια από πολύ έγκριτες πένες στον χώρο της πολιτικής, της εκπαίδευσης και των βιβλιοθηκών.
Εμείς θα σταθούμε εδώ στις ευκαιρίες που δεν δίδονται στους μαθητές μας. Ευκαιρίες να αναπτύξουν το πνεύμα τους και το μυαλό τους ολοκληρωμένα. Να αναμετρηθούν με την κριτική σκέψη, την έρευνα, τον συνδυασμό. Να περιδιαβούν τις λέξεις των συγγραφέων, τις εικόνες, τις έννοιες, τις μορφές. Να περάσουν δημιουργικό χρόνο στα διαλείμματα και στα κενά. Να κοινωνικοποιηθούν όχι στις οθόνες αλλά στις σελίδες.
Χρόνια τώρα οι ίδιες και οι ίδιες κουβέντες. Για το εκπαιδευτικό σύστημα, για τη γνώση, για τη μόρφωση. Τίποτε δεν αλλάζει, γιατί κανείς δεν θέλει να το αλλάξει. Έχουμε ξαναγράψει ότι λύσεις σε μια κοινωνία σε κρίση δεν απαιτούν πάντα χρήματα, αλλά βούληση και τρόπο. Οι σχολικές βιβλιοθήκες είναι εκεί. Γεμάτες βιβλία, υπολογιστές, έπιπλα. Περιμένουν τους μαθητές να τους προσφέρουν το περιεχόμενό τους. Δώρο. Το μόνο απαραίτητο για να λειτουργήσουν είναι οι άνθρωποι. Οι βιβλιοθηκονόμοι. Αυτοί που θα συνθέσουν την ύλη με το πνεύμα. Τα βιβλία με τους καθηγητές και τους μαθητές. Τον χώρο και τα έπιπλα σαν οργανικό τμήμα της σχολικής μονάδας. Χωρίς αυτούς δεν γίνεται. Προσπάθειες που έγιναν στο παρελθόν δεν τελεσφόρησαν, γιατί αγνόησαν τον βασικό πυρήνα της λειτουργίας της βιβλιοθήκης, που δεν είναι άλλος από τους ανθρώπους που τις λειτουργούν.
Ας ελπίσουμε λοιπόν ότι μετά τις εκλογές η κυβέρνηση που θα προκύψει θα έχει τον χρόνο να σκύψει στο πρόβλημα χωρίς τη δαμόκλειο σπάθη της διαπραγμάτευσης.
Καλλίμαχος
