Ο Χρήστος Νινιός ασχολήθηκε με τη μουσική από μικρός μαθαίνοντας κιθάρα, στη συνέχεια τραγουδώντας και τελικά γράφοντας και δικά του τραγούδια. Σπούδασε ηχοληψία και εργάστηκε αρκετά χρόνια σε αυτό τον χώρο, αλλά το «μικρόβιο» της μουσικής δημιουργίας δεν τον εγκατέλειψε ποτέ. Έτσι, το 2009 κυκλοφόρησε ο πρώτος του δίσκος, 11, με δικά του τραγούδια, που ερμήνευε ο ίδιος, μια ευχάριστη στο άκουσμα δουλειά που κινείτο στο ευρύτερο ιδίωμα του ελληνικού ροκ.
Ύστερα από μεγάλο -και αναγκαστικό, όπως και για αρκετούς ακόμη ομότεχνούς του, απόρροια προφανώς της κρίσης- διάστημα απουσίας από το προσκήνιο, πριν από λίγους μήνες επανήλθε με το δεύτερο CD του, Γράμμα στον Θεό. Ο νέος δίσκος του Χρήστου Νινιού διαθέτει πολλά περισσότερα από το πολύ καλό και πολύ γνωστό ομότιτλο τραγούδι το οποίο είχε προηγηθεί, αφού και όλα τα υπόλοιπα σχεδόν συνδυάζουν βιωματικό μεν, αλλά και με ενδιαφέρον για τον ακροατή στίχο, με συνθέσεις που επικοινωνούν, κάποτε ακόμα αληθινά... κοινωνούν την παραδοσιακή μας μουσική, αλλά στρέφονται αποφασιστικά και ανήκουν στο σήμερα αποδεικνύοντάς το με το, ίσως όχι πάντα αμιγώς ηλεκτρικό, αλλά σίγουρα... "ηλεκτρισμένο» ενορχηστρωτικό πλαίσιο μέσα από το οποίο εκφράζονται. Ο τριανταεξάχρονος δημιουργός έχει όχι μόνο τη θέληση, αλλά και την ικανότητα να αναθεωρεί μα και να εξελίσσει την ήδη εξαρχής ικανοποιητική γραφή και τεχνική του, και αυτό μόνον ευκαταφρόνητο δεν είναι...
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
* Έχω την αίσθηση ότι χωρίζουν πολλά περισσότερα από τα έξι χρόνια που μεσολάβησαν τον πρώτο από τον δεύτερο δίσκο σας. Κάνω λάθος;
Η αλήθεια είναι ότι από το 2009 που κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος μέχρι και το '15 μεσολάβησαν πολλά, όχι μόνο σε προσωπικό επίπεδο για εμένα, αλλά και στην κοινωνικοοικονομική κατάσταση της χώρας. Αυτή η εξαετία, όμως, ήταν και άκρως δημιουργική, αφού είχα τον χρόνο να ασχοληθώ πιο επισταμένα με τη μουσική, με κάποια μικρά «διαλείμματα» για βιοποριστικούς λόγους, αλλά και εξαιρετικά δύσκολη, αφού, λόγω της οικονομικής στενότητας, κάποια πράγματα δεν μπορούσαν να γίνουν τη χρονική στιγμή που θα ήθελα.
* Πώς προέκυψε κατ' αρχάς η μετατόπιση από το ροκ ύφος σε άλλο, που, όπως και να το κάνουμε, είναι πολύ πιο κοντά στο λόγιο τραγούδι;
Θεωρώ ότι υπάρχει υφολογική μετατόπιση, αλλά όχι σε τόσο μεγάλο βαθμό. Υπάρχουν συνδετικοί κρίκοι μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου δίσκου, π.χ. το «Δάκρυα μεταξένια» του πρώτου είναι ένα τραγούδι με παραδοσιακή μελωδική γραμμή. Στον πρώτο δίσκο κυρίαρχο ρόλο είχαν οι ηλεκτρικές κιθάρες και οι δυτικότροπες μελωδίες, αλλά και στον δεύτερο δίσκο, αντίστοιχα, υπάρχουν τραγούδια όπως τα «Κερί» και «Αθέατος κριτής», που κινούνται σε δυτικές φόρμες, και άλλα, όπως τα «Στιγμές και φως», «Γυναίκα» και «Αντίλαλος», όπου ενορχηστρωτικά υπάρχει «ροκ» αισθητική. Αυτή που θεωρώ ειδοποιό διαφορά ανάμεσα στους δύο δίσκους είναι η προσωπική μου ωρίμανση με την πάροδο του χρόνου, η εξαετία η οποία μεσολάβησε και με έκανε να βιώσω καταστάσεις τελείως διαφορετικά, με αποτέλεσμα αυτό να επηρεάσει και τη γραφή μου. Καθοριστικό ρόλο δε παίζει και το γεγονός ότι στον δεύτερο δίσκο όλα τα όργανα είναι φυσικά, με αποτέλεσμα να έχει αποτυπωθεί η αισθητική και ο χαρακτήρας κάθε μουσικού που έπαιξε.
* Υπήρξε κάποιο ενορχηστρωτικό πρότυπο, ή μάλλον «μοντέλο», για τον δίσκο ή απλώς κάνατε ό,τι θεωρούσατε πως έπρεπε και χρειαζόταν για κάθε τραγούδι;
Ο βασικός κορμός ενορχήστρωσης και επιλογής οργάνων υπήρχε στο μυαλό μου, όμως το κάθε τραγούδι μάς οδηγούσε μόνο του στο πώς θα ενορχηστρωθεί, ενώ παράλληλα ήθελα και να υπάρχει ηχοχρωματικά ομοιομορφία χωρίς «πρέπει», αλλά με βάση το τι μου άρεσε. Το μεγαλύτερο ατού ήταν ότι ταυτιζόμαστε απόλυτα αισθητικά με τον Ευριπίδη Ζεμενίδη ως προς την ενορχήστρωση και το τελικό ηχόχρωμα.
* Έχετε μήπως κάποια μακρινή οικογενειακή καταγωγή από την Κρήτη; Διαφορετικά δεν εξηγείται το γεγονός ότι, ενώ γεννηθήκατε στην Πελοπόννησο, και μάλιστα κοντά στην Αθήνα, στο Λουτράκι, όχι μόνον αγαπάτε την κρητική μουσική, αλλά ολοφάνερα έχετε και φέρετε τόσες επιρροές από αυτήν...
Η γιαγιά μου κατάγεται από την Κρήτη, από το Άνω Μέρος Αμαρίου, και όλα μου τα καλοκαίρια μέχρι και την εφηβεία τα περνούσα εκεί. Εκεί συνέβη και η πρώτη επαφή μου με τη μουσική. Τα πρώτα μου ακούσματα ήταν σε γάμους και γλέντια που στήνονταν χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο στα καφενεία του χωριού.
* Πόσο σημαντική ήταν η συμβολή του Ευριπίδη Ζεμενίδη στη διαμόρφωση των τραγουδιών, αλλά κυρίως στο τελικό αποτέλεσμα του δίσκου;
Ο ρόλος του Ευριπίδη ήταν καθοριστικός για τον δίσκο από την αρχή μέχρι το τέλος. Θεωρώ πως το μεγαλύτερο ταλέντο που έχει είναι ότι μπορεί να σε «σκιαγραφήσει» ως άνθρωπο και το αποτέλεσμα που θα δώσει ενορχηστρωτικά, και όχι μόνο, είναι αυτό που θα έδινες και εσύ αν μπορούσες. Επίσης έχει μια μαγική ηρεμία, η οποία σε κάνει να ξεκλειδώνεις και να βγάζεις τον καλύτερο εαυτό σου!
* Αλήθεια, εννέα τραγούδια δεν είναι λίγα ώστε να υπάρχει έστω και ένα που δεν έχετε γράψει ο ίδιος; Δεν είχατε ένα ακόμη που σας ικανοποιούσε ή υπήρχε κάποιος άλλος λόγος που συμπεριλάβατε το συγκεκριμένο;
Υλικό υπήρχε και με ικανοποιούσε, όμως δεν είμαι της άποψης ότι επειδή γράφω στίχο και μουσική δεν πρέπει να βάλω στον δίσκο τραγούδια ομοτέχνων μου που μου αρέσουν και με εκφράζουν, όπως είναι το «Αντίλαλος» του Νίκου Φραγκάκη, το οποίο επέλεξα τόσο γιατί μου άρεσε πάρα πολύ, αλλά και επειδή θεωρώ πολύ τιμητικό το να γράψει ένας άνθρωπος, που δεν με γνωρίζει, ένα τραγούδι για εμένα.
* Υποθέτω ότι δεν επιβιώσατε αυτά τα έξι χρόνια από τα ποσοστά σας από τον πρώτο δίσκο και από τις συναυλίες, έτσι δεν είναι;
Το μεγαλύτερο διάστημα επιβίωσα και επιβιώνω από τη μουσική κάνοντας πολλές ακουστικές εμφανίσεις, όμως υπήρχαν και περίοδοι που ήταν αρκετά δύσκολες για εμένα και ενίσχυα το εισόδημά μου κάνοντας παράλληλα και άλλες δουλειές, όπως σερβιτόρος, μπάρμαν, αλλά βέβαια και ηχολήπτης.
* Η περίοδος αυτή, ανάμεσα στους δύο δίσκους σας, πάνω - κάτω συμπίπτει με τα χρόνια της κρίσης και των Μνημονίων. Σας επηρέασαν, λοιπόν, καθόλου αυτά στο γράψιμο των τραγουδιών του καινούργιου;
Σαφώς επηρεάστηκα, όπως και δυσκολεύτηκα από όλη αυτή την κατάσταση, πρωτίστως ψυχολογικά και κατόπιν οικονομικά, όμως το ψυχολογικό κόστος σε τέτοιες καταστάσεις είναι μεγάλο και θεωρώ αδύνατον να μην επηρεάσει έναν δημιουργό στη γραφή του, αλλά και στον τρόπο σκέψης του. Τα «Δυο φωτιές», «Κύκλος ζωής» και «Αθέατος κριτής» είναι κάποια από τα τραγούδια που έγραψα εκείνη την περίοδο.
* Έχετε αποφασίσει τι θα ψηφίσετε στις 20 Σεπτεμβρίου; Και, ανεξαρτήτως από αυτό, τι περιμένετε από αυτές τις εκλογές; Eκτιμάτε και πιστεύετε ότι η έξοδος από τη σύνθετη κρίση είναι τελικά εφικτή;
Πιστεύω ακόμη στην Αριστερά. Δεν είμαι από αυτούς που -παρά τις όποιες προσωπικές δυσκολίες μπορεί να αντιμετώπισα- κλονίζονται εύκολα οι πεποιθήσεις τους και, με γνώμονα αυτό, έχω ήδη αποφασίσει τι θα ψηφίσω. Θεωρώ ότι για να ανατραπεί η παρούσα κατάσταση χρειάζεται χρόνος και πλήρης στήριξη, την οποία δεν είχε ο ΣΥΡΙΖΑ και, όπως και να το κάνουμε, δεν γίνονται πολιτικά θαύματα σε ένα επτάμηνο. Δεν περιμένω κάτι άμεσα, προσδοκώ όμως μια κυβέρνηση σταθερή και με κοινωνικό πρόσωπο, που προτεραιότητά της θα είναι η προστασία του πολίτη και όχι των δανειστών, των αδυνάτων και όχι των ισχυρών. Όσο για την έξοδο από την κρίση, νομίζω ότι είναι ιδιαίτερα σύνθετο θέμα και δεν μπορεί να επιτευχθεί -όσο κι αν το θέλουμε όλοι- εν μια νυκτί. Τη θεωρώ εφικτή μεν, δύσκολη και χρονοβόρα δε... Δεν παύω, όμως, να ελπίζω για το καλύτερο!
* Και τα προσεχή σας σχέδια;
Αυτό το διάστημα κάνω πρόβες, καθώς τις Κυριακές του Νοεμβρίου, ξεκινώντας από την πρώτη του μήνα, θα είμαστε με τον Πάνο Παπαϊωάννου και τον Χρυσόστομο Καραντωνίου στο Club του «Σταυρού του Νότου». Επίσης θα πραγματοποιηθούν και κάποιες εμφανίσεις εκτός Αθήνας, που θα ανακοινωθούν σύντομα.
Θα σας προτείναμε να παρακολουθήσετε τον Χρήστο Νινιό, καθώς η σοβαρότητα αλλά και η διάθεσή του να μην επαναπαύεται στα κεκτημένα του, που επέδειξε ήδη στα πρώτα βήματά του, προοιωνίζονται ακόμη πιο αξιοπρόσεκτη συνέχεια...
