Live τώρα    
72ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας / Μνήμη, αγάπη και θάνατος, με το φίλτρο της Λόρι Αντερσον
  • Μείωση μεγέθους γραμματοσειράς
  • Αύξηση μεγέθους γραμματοσειράς
Εκτύπωση

72ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας / Μνήμη, αγάπη και θάνατος, με το φίλτρο της Λόρι Αντερσον

Η Λόρι Άντερσον ποζάρει για τους φωτογράφους χθες στο Φεστιβάλ Βενετίας

ΒΕΝΕΤΙΑ, ΑΠΟΣΤΟΛΗ: ΚΩΣΤΑΣ ΤΕΡΖΗΣ

Η Νεοϋορκέζα Λόρι Άντερσον, πολυσύνθετη καλλιτέχνις, συνθέτης μουσικής, περφόρμερ, παρουσίασε εδώ στη Βενετία τη μεγάλου μήκους ταινία της «Καρδιά ενός σκύλου» (στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ), μια δοκιμιακή ταινία, για την αγάπη, τη μνήμη, τη λήθη και τον θάνατο. «Θα μπορούσα να της δώσω τον τίτλο 'Love and Death', αλλά δεν το τολμώ, γιατί δεν είμαι ο Γούντι Άλεν» λέει η Άντερσον, που αφιερώνει την ταινία στο «υπέροχο πνεύμα του άντρα μου Λου Ριντ».

Το φιλμ ξεκίνησε σαν μια ανάθεση από το γαλλογερμανικό κανάλι Arte. Από τον Βιτγκενστάιν και τον Κίρκεγκαρντ, η Άντερσον περνάει σε κινούμενα σχέδια, στις ταινίες 8mm από την παιδική της ηλικία, και φυσικά ενσωματώνει τη μουσική της, έργα για σόλο βιολί, τραγούδια, ηλεκτρονική μουσική ambient. Στο επίκεντρο της ταινίας βρίσκονται οι επιρροές που έχει από τον θιβετιανό βουδισμό, με αναφορές στη μεταβατική περίοδο μετά τον θάνατο, κατά την οποία η ανθρώπινη προσωπικότητα είναι διαλυμένη και η συνείδηση ετοιμάζεται να περάσει σε μια άλλη μορφή ζωής.

«Έχω κάνει μουσική, ζωγραφική, εγκαταστάσεις, γλυπτά, και θέατρο. Αλλά πάνω απ' όλα είμαι μια αφηγήτρια ιστοριών. Αυτή η ταινία ήταν ένας τρόπος για να μεταφράσω το έργο μου σε μια μορφή που ποτέ δεν έχω χρησιμοποιήσει. Αν και έχω χρησιμοποιήσει συχνά εικόνες σε πολλαπλές οθόνες, πολυμεσικών παραστάσεων, ωστόσο είναι η πρώτη φορά που έχω προσπαθήσει να συνδέσω ιστορίες σε μια χαλαρά δομημένη αφηγηματική ταινία, χρησιμοποιώντας εικόνες και κινούμενα σχέδια για να συμπληρώσουν τις προτάσεις. Καθ' όλη τη διάρκεια της δημιουργίας της ταινίας, με καθοδηγούσε η φράση του Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας 'Κάθε ιστορία αγάπης είναι μια ιστορία φαντασμάτων'".

Ένα σύγχρονο σχόλιο για τον ναζισμό είναι η ταινία «Θυμάμαι» (Remember) που παρουσίασε εδώ στη Βενετία ο Καναδοαρμένιος σκηνοθέτης Ατόμ Εγκογιάν. Στο φιλμ ο 86χρονος Κρίστοφερ Πλάμερ υποδύεται έναν ηλικιωμένο επιζώντα του Ολοκαυτώματος, που αποφασίζει ότι οι λογαριασμοί του με το παρελθόν δεν έχουν κλείσει και ξεφεύγει από το ίδρυμα περίθαλψης όπου βρίσκεται για να αναζητήσει τον υπεύθυνο στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς, καθώς εκεί πριν από 70 χρόνια ξεκληρίστηκε η οικογένειά του. Έχει λίγα στοιχεία, είναι αποφασισμένος να τον βρει και να τον σκοτώσει, ωστόσο τα πρώτα σημάδια της άνοιας που του έχουν παρουσιαστεί δυσκολεύουν την προσπάθειά του. Η ανατροπή στο τέλος της ταινίας είναι από τις πιο αναπάντεχες και είναι προτιμότερο να μην την αποκαλύψουμε, μια και η ταινία πρόκειται να προβληθεί στην Ελλάδα τον ερχόμενο χειμώνα.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΑΡΘΡΑ

ΓΝΩΜΕΣ

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ

EDITORIAL

ΑΝΑΛΥΣΗ

SOCIAL

ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΣΥΝΔΡΟΜΩΝ
ΨΗΦΙΑΚΟΣ ΜΕΤΑΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ 2.0