Εύκολα θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κανείς τον Κεραμεικό ως έναν από τους "κρυμμένους θησαυρούς" της Αθήνας, καθώς, λίγα μόλις βήματα από την Αρχαία Αγορά και την Ακρόπολη, παραμένει ένας χώρος γαλήνιος, μακριά από τα τουριστικά πλήθη...
Πλεονέκτημα για τον ρομαντικό περιπατητή, όχι όμως και για τους υπεύθυνους αρχαιολόγους, που δεν έκρυβαν το παράπονό τους για τη συγκριτικά μικρότερη επισκεψιμότητά του, όπως τόνισε χθες ο Λεωνίδας Μπουρνιάς, από την Εφορεία Αρχαιοτήτων Αθηνών, υποδεχόμενος τη Μαρία Λοϊζίδου και το "Έργο στην πόλη" που διοργανώνει ο Οργανισμός ΝΕΟΝ στο σπουδαιότερο νεκροταφείο της αρχαιότητας.
Εξηγώντας την επιλογή της να συνδέσει τον χώρο με την πλεκτική, η επιμελήτρια Συραγώ Τσιάρα αναφέρθηκε όχι μονάχα στην πομπή των Παναθηναίων, που μετέφερε το πέπλο της Αθηνάς στην Ακρόπολη, αλλά και στις νεαρές προσφυγοπούλες που μετά το 1922 διακοσμούσαν τα αγγεία στο εργοστάσιο αγγειοπλαστικής που υπήρχε στην περιοχή.
Με αυτά τα στοιχεία συνομιλούν τρία έργα που είναι τοποθετημένα μέσα στο Μουσείο του Κεραμεικού, ως πρόλογος, τα οποία αντλούν μοτίβα από αγγεία που φυλάσσονται εκεί και τα μεταπλάθουν σε πλεκτά από ανοξείδωτο χάλυβα, διατηρώντας τη διαφάνεια που επιτρέπει στον επισκέπτη να δει μέσα από αυτά, π.χ., τον ταύρο από ταφικό περίβολο που κοσμεί το αίθριο του μουσείου.
Η εγκατάσταση Μεταβίβαση, καθώς ξεδιπλώνεται, διατηρεί την οργανική της σχέση με τον χώρο. Πλεκτοί όγκοι αναρτημένοι σε ένα δέντρο παίρνουν σχήμα από το περιεχόμενό τους, θυμίζοντας τα τεφροδόχα αγγεία, ενώ πάνω από τις ενεπίγραφες στήλες ένα αιωρούμενο πλεκτό με ένθετα ονόματα, αρχαία και νέα, διαλέγεται άμεσα με αυτές.
Στο κέντρο του χώρου, στη σκιά μιας τεράστιας αγριοσυκιάς, ένα αγόρι ξεπλέκει αυτό που ένα κορίτσι, αντίκρι του, πλέκει, χωρίς αρχή και τέλος, θυμίζοντάς μας πως η τέχνη αποτελεί "πεδίο συγκρότησης κοινωνικών σχέσεων", όπως σημείωσε η Συραγώ Τσιάρα.
Βαδίζοντας προς το τέλος, ο επισκέπτης συναντά έναν μικρό τύμβο από πλεκτό χάλυβα, που προφυλάσσει και ταυτόχρονα αποκρύπτει ό,τι έχει αποκαλυφθεί, παραπέμποντας στην ίδια τη διαδικασία της ανασκαφής. Ως επίλογο, η Μ. Λοϊζίδου επέλεξε να τοποθετήσει κοντά στο Δίπυλον μια χιμαιρική μορφή από μπρούντζο, τον "Πονοσυλλέκτη", που παίρνει τον πόνο των ανθρώπων, κοιτώντας προς τα πίσω, "γιατί μόνο τον πόνο που βιώσαμε γνωρίζουμε" λέει η Μ. Λοϊζίδου...
Σπύρος Κακουριώτης
