Από πολλές πλευρές οι Cave Children είναι τυπικό, τυπικότατο μάλλον σημερινό ελληνικό rock συγκρότημα, αθηναϊκό για την ακρίβεια, καθώς μια από τις συνέπειες της κρίσης είναι ότι, σε βαθμό μεγαλύτερο ίσως από οποιαδήποτε άλλη φορά στο παρελθόν, η ανάλογη εγχώρια μουσική σκηνή έχει πλέον εντοπιστεί σχεδόν αποκλειστικά στην πρωτεύουσα και στη Θεσσαλονίκη. Όπως και αν έχει οι Cave Children εκκινούν και βασίζονται σε υλικά του αρκετά μακρινού πλέον παρελθόντος, όπως παραδέχονται οι ίδιοι δημιουργική «μήτρα» τους πριν απ' όλα είναι -όπως συμβαίνει με τόσα άλλα γκρουπ σε όλα σχεδόν τα μήκη και πλάτη του πλανήτη τη δεδομένη χρονική στιγμή- το αρχετυπικό garage rock της δεκαετίας του '60.
Αν και όμως οι μουσικές ρίζες τους βρίσκονται στον... προηγούμενο αιώνα δεν θα μπορούσαν να ζουν, να λειτουργούν και να δημιουργούν περισσότερο στο παρόν. Η πρώτη και ισχυρότερη απόδειξη γι' αυτό είναι ότι όχι μόνον αναγνωρίζουν ότι πολλές από τις κυριότερες επιρροές τους είναι τέτοιες, αλλά και, αν και ο ήχος τους είναι rock και μάλιστα με το παραπάνω, αποκαλούν τους εαυτούς τους «pop συγκρότημα», κάτι που, όσο και αν σήμερα φαίνεται ως και λίγο αστείο, για ομοειδή γκρουπ ακόμα και των αμέσως προηγούμενων γενεών αποτελούσε αξεπέραστο... «ταμπού».
Συμβαδίζοντας όμως με τη διεθνή πλέον συγκυρία, αλλά και νοοτροπία οι Cave Children στέκουν ακομπλεξάριστοι απέναντι όχι μόνο στις επιρροές τους, αλλά και στο σύνολο του παρελθόντος του ιδιώματός του, δηλώνοντας όχι μόνο με παρρησία μα ακόμα και με μιαν υπερηφάνεια -όπως ακριβώς κάνουν τόσοι άλλοι σύγχρονοί τους σε πάρα πολλά σημεία του κόσμου- ότι οι Beatles είναι αξεπέραστοι.
Από την άλλη όμως ζώντας στην Ελλάδα φέρουν όλα τα χαρακτηριστικά της εγχώριας πραγματικότητας και συγκεκριμένα εκείνης του μουσικού χώρου τους η οποία -και αυτό δεν είναι συνέπεια μόνον της κρίσης, απλώς η τελευταία το επίτεινε- διαφοροποιείται σε πάρα πολλά σημεία από την ανάλογη άλλων χωρών.
Ο χώρος του ελληνικού rock, δηλαδή, διέπεται πλέον από ένα παράξενο καθεστώς που βρίσκεται κάπου ανάμεσα στον ημι-ερασιτεχνισμό και τον ημι-επαγγελματισμό δίχως να είναι στη συντριπτική πλειοψηφία του ούτε το ένα ούτε το άλλο. Οι περισσότεροι μουσικοί του ιδιώματος είναι πολύ πιο καταρτισμένοι τεχνικά, αλλά ακόμα και θεωρητικά (και πολύ περισσότερο βέβαια ως ακροατές) από τους κατά ούτε καν μία δεκαετία προγενέστερούς τους, έχουν επενδύσει περισσότερο χρόνο και ενέργεια, αρκετά συχνά και χρήματα, από εκείνους σε αυτό που κάνουν και, κατά μέσον όρο, έχουν περισσότερη εμπειρία από όση εκείνοι στην ηλικία τους. Το τελευταίο οφείλεται σε μιαν ακόμα ιδιαιτερότητα της εγχώριας σκηνής για την οποία αιτία είναι το αβέβαιο, ανασφαλές και τελικά δυστυχώς και εφήμερό της, ότι οι πιο πολλοί μουσικοί της έχουν περάσει από υπερβολικά ίσως πολλά συγκροτήματα. Σε μερικές περιπτώσεις ακόμα και εργάζονται ως μουσικοί σε άλλα, εντελώς εκτός του ιδιώματος τους σχήματα και projects, όπως για παράδειγμα, συμβαίνει με τον κιμπορντίστα των Cave Children. Ακόμα και τότε όμως πολύ σπάνια επιβιώνουν μόνον από τη μουσική...
Μέσα λοιπόν σε αυτό το άκρως ιδιότυπο εργασιακό καθεστώς ο στιχουργός, τραγουδιστής και κιθαρίστας Βασίλης Βλαχάκος, ο κιμπορντίστας Ορέστης Μπενέκας, ο μπασίστας Βασίλης Νιτσάκης και ο ντράμερ Δημήτρης Στεργίου προσέθεσαν ένα ακόμα γκρουπ στα καθόλου λίγα του χώρου σχηματίζοντας το '13 τους Cave Children. Και κρίνοντας από το καλοπαιγμένο, μελωδικό, πλουραλιστικό και -όπως ακριβώς συνέβαινε και με τα ινδάλματά τους, τους Beatles- γεμάτο από αναρίθμητες σαγηνευτικές λεπτομέρειες (συν όχι ευκαταφρόνητες δόσεις στιχουργικού χιούμορ!) και εντέλει αταλάντευτα σύγχρονο rock του ντεμπούτου album τους «Quasiland» που κυκλοφόρησε πριν λίγο καιρό είναι μία λίαν ευπρόσδεκτη προσθήκη...
Συνέντευξη στον Θάνο Μαντζάνα
* Τι ακριβώς σημαίνει Cave Children; Ότι βλέπετε τους εαυτούς σας σαν να έχουν... γεννηθεί σε σπηλιές ή ότι για κάποιο λόγο αισθάνεστε την ανάγκη να καταφύγετε εκεί;
Μάλλον τίποτα απ' τα δύο αν και οι συμβολισμοί των ονομάτων των συγκροτημάτων είναι και δική μας αγαπημένη ασχολία. Το όνομα Cave Children μας άρεσε ηχητικά, αλλά ποτέ δεν το συνδέσαμε με παιδιά ή με σπήλαια. Αφού το υιοθετήσαμε κάποιος φίλος μας σχολίασε ότι του θύμισε τον μύθο «των δεσμωτών του σπηλαίου» του Πλάτωνα και οφείλουμε να πούμε ότι μας άρεσε αυτή η ερμηνεία.
* Εκτός από τον Ορέστη Μπενέκα που είχε στο παρελθόν ή και συμμετέχει τώρα σε αρκετά σχήματα και projects ποια είναι η μουσική «προϊστορία» των υπολοίπων;
Όλα τα μέλη της μπάντας έχουν «προϋπηρεσία» στην αθηναϊκή μουσική σκηνή έχοντας διατελέσει μέλη σε συγκροτήματα όπως οι His Majesty The King Of Spain, Ρόδες Utd, Egg Hell, Nechayevschina, Blank Canvas κ.ά. Είμαστε τυχεροί που γνωρίσαμε πολλούς μουσικούς και ζήσαμε την εμπειρία της ηχογράφησης ωραίων δίσκων.
* Ώστε λοιπόν η Ελλάδα είναι η «χώρα του σχεδόν»; Τι σας οδήγησε σε αυτή τη διαπίστωση και τι ακριβώς σημαίνει τελικά για εσάς;
Το «Quasiland» είναι η υποθετική χώρα του «σχεδόν», των μη υλοποιημένων αποφάσεων ή απλά της έλλειψής τους, της ανασφάλειας και του ρίσκου. Σε πολλά σημεία θυμίζει τη σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα, αλλά ο καθένας από εμάς δίνει σε αυτό τον νεολογισμό που οι ίδιοι επινοήσαμε τη δική του ερμηνεία.
* Θα μπορούσατε να δεχθείτε ως περιγραφή της μουσικής σας το «garage με πάρα πολλές διευρυντικές τάσεις»;
Η ενέργεια και η «ωμότητα» του garage rock έχει θέση στον ήχο της μπάντας οπότε ναι, πιστεύουμε ότι είναι αρκετά αντιπροσωπευτική περιγραφή της μουσικής μας.
* Δεν έχετε αλήθεια καθόλου επιρροές από πρόσφατες από τη δεκαετία του '60 εποχές και μουσικές περιόδους;
Μας έχουν επηρεάσει καλλιτέχνες από όλες τις εποχές αν και είναι αλήθεια ότι η πρώτη δισκογραφική δουλειά μας ηχητικά παραπέμπει αρκετά στην τραγουδοποιία της σημαντικής αυτής περιόδου της ποπ μουσικής.
* Ποια ακριβώς είναι η σχέση σας με τους Beatles, τόσον ως ακροατές όσο και σαν μουσικοί;
Η μουσική των Beatles ήταν από τα πρώτα μας ακούσματα και βασική επιρροή στον ήχο μας. Πιστεύουμε ότι τα περισσότερα rock συγκροτήματα θα αργήσουν να ξεπεράσουν αυτή την κορυφαία τετράδα, ακόμα και στον 21ο αιώνα!
* Σας ταιριάζει ο χαρακτηρισμός ψυχεδελικοί και, αν ναι, γιατί;
Είμαστε εμφανώς επηρεασμένοι από τον ψυχεδελικό rock ήχο των δεκαετιών του '60 και του '70, τον Jimi Hendrix, προφανώς τους Beatles, αλλά ακόμα και από τους ELO. Η αισθητική εκείνης της εποχής, δοσμένη όμως με μια πιο σύγχρονη ματιά, είναι ο λόγος που κάποιος θα χαρακτήριζε τον ήχο μας ως «ψυχεδελικό».
* Το «Antigone» αναφέρεται σε κάποια Αντιγόνη που ξέρατε ή ξέρετε ή στην ομότιτλη τραγωδία του Σοφοκλή;
Το συγκεκριμένο κομμάτι ήταν το πρώτο που παίξαμε ως συγκρότημα. Στιχουργικά αναφέρεται ίσως στην Αντιγόνη του Σοφοκλή, αλλά σε πρώτη ανάγνωση θα μπορούσε να είναι και ο απολογισμός μιας ερωτικής ιστορίας.
* Τι ακριβώς σημαίνουν οι τίτλοι «Pillowfingers» και «Pelorian»;
Οι στίχοι του «Pillowfingers» είναι εμπνευσμένοι από το θεατρικό έργο του Martin McDonagh «Ο Πουπουλένιος», ενώ το «Pelorian» στην πραγματικότητα δεν σημαίνει κάτι, απλώς το ίδιο το κομμάτι μας παρέπεμπε σε κάτι «πελώριο» και το ονομάσαμε έτσι. Μια όχι και τόσο βαθυστόχαστη ιδέα δηλαδή... (γέλια)
* Και ποιο είναι το θέμα του «Vixen Tapes» με τον ακόμα πιο αινιγματικό τίτλο του;
Το «Vixen Tapes» είναι φόρος τιμής σε έναν αγαπημένο μας συγγραφέα και φίλο και μια ερωτική ιστορία που τον ταλαιπώρησε. Η ερωτική του απογοήτευση τον ενέπνευσε να γράψει ένα βιβλίο και από αυτό προέκυψαν οι στίχοι του κομματιού. «Μεταβίβαση έμπνευσης» δηλαδή, αν μπορεί ποτέ να υπάρξει τέτοιος όρος!
* Είστε καθόλου, κατά οποιαδήποτε έννοια, μια «πολιτικοποιημένη» μπάντα; Αν ναι, βλέπετε να υπάρχει μια αισθητή αλλαγή μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου σε σχέση με πριν;
Παρ' ότι είμαστε πολιτικά ενήμεροι και ευαισθητοποιημένοι δεν θα λέγαμε ότι η μπάντα μας είναι «πολιτικοποιημένη». Περιμένουμε όμως και εμείς με αγωνία τις πολιτικές, οικονομικές μα και κοινωνικές εξελίξεις των επομένων χρόνων.
* Και τι θα περιλαμβάνει η άμεση συνέχεια;
Προς το παρόν οργανώνουμε συναυλίες για το καλοκαίρι, ανάμεσα στις οποίες και η παρουσίαση του δίσκου μας στο «Six D.O.G.S» στις 17 Ιουνίου.
Εμείς θα ευχηθούμε μόνο το πολύ όμορφο «Quasiland» να είναι απλά η αρχή της διαδρομής για τους Cave Children, με άλλα λόγια να υπάρξει και συνέχεια του γιατί θα ήταν άδικο να μην συμβεί αυτό...
