Είχε αποκληθεί "μάγος της σκηνής" ο Ιταλός σκηνοθέτης Λούκα Ρονκόνι, που πέθανε το Σάββατο σε ηλικία 82 ετών στην Πολυκλινική του Μιλάνου και κηδεύτηκε χθες, σε στενό κύκλο, στην αγαπημένη του Ούμπρια, όπου βρίσκεται θαμμένη η μητέρα του και άλλα κοντινά του πρόσωπα.
Ο Λούκα Ρονκόνι, που υπήρξε ένας από τους τελευταίους μεγάλους Ευρωπαίους σκηνοθέτες, ήταν αγαπητός στο ελληνικό κοινό, έχοντας παρουσιάσει στη χώρα μας τον Πλούτο του Αριστοφάνη, το 1985, με το Εθνικό Θέατρο στην Επίδαυρο, ενώ το 1998 είχε ανεβάσει την όπερα του Κλάουντιο Μοντεβέρντι Η επιστροφή του Οδυσσέα στην πατρίδα στο Μέγαρο Μουσικής της Αθήνας και, τέλος, τις Βάκχες του Ευριπίδη στην Επίδαυρο, το 2004, με τον θίασο του Piccolo Teatro του Μιλάνου, το οποίο διηύθυνε.
Ο Λούκα Ρονκόνι γεννήθηκε το 1933 στην πόλη Σούσα της Τυνησίας, όπου η μητέρα του εργαζόταν ως δασκάλα, ενώ κατά τη διάρκεια του πολέμου μεταφέρθηκαν στη Ρώμη. Το 1953 αποφοίτησε από την Ακαδημία Δραματικής Τέχνης της Ρώμης, ενώ στη συνέχεια πήρε μέρος ως ηθοποιός σε αρκετές παραστάσεις, κάποιες σκηνοθετημένες από ονόματα όπως ο Βιτόριο Γκάσμαν ή ο Μικελάντζελο Αντονιόνι.
Από το 1963 εγκατέλειψε οριστικά την ηθοποιία και άρχισε να δουλεύει ως σκηνοθέτης, κάνοντας το ντεμπούτο του με το έργο του Γκολντόνι Η ενάρετη σύζυγος. Σταδιακά οι προσεγγίσεις του θα τον κατατάξουν στη θεατρική πρωτοπορία, ενώ το 1969, με τον Μαινόμενο Ορλάνδο η φήμη του θα επεκταθεί εκτός των ιταλικών συνόρων, καθώς η σκηνοθεσία του για το έργο του Αριόστο θα παρουσιαστεί στο Παρίσι, ενώ θα περιοδεύσει στις ΗΠΑ.
Οι δραματουργικές επιλογές του Ρονκόνι δεν ήταν εύκολες. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με το ιταλικό μπαρόκ, τους ελισαβετιανούς δραματουργούς, τους Ισπανούς κλασικούς του "χρυσού αιώνα", τους Γερμανούς ρομαντικούς, ενώ ιδιαίτερη σπουδή επέδειξε για το αρχαιοελληνικό δράμα, με σημαντικά επιτεύγματα, όπως η Ορέστεια το 1972, Βάκχες το 1978, η εξάωρη Ουτοπία, βασισμένη σε σκηνές του Αριστοφάνη, το 1976 κ.α.
Παράλληλα, από την πρώτη στιγμή ασχολήθηκε και με την όπερα, σκηνοθετώντας έργα απ' όλο το εύρος του ρεπερτορίου, από το ιταλικό μπαρόκ μέχρι τον Λέος Γιάνατσεκ, περνώντας από τον Βάγκνερ, του οποίου τις Βαλκυρίες και τον Ζίγκφριντ σκηνοθέτησε για τη Σκάλα του Μιλάνου (1974 και 1975).
Παράλληλα, υπήρξε διευθυντής μιας σειράς ιταλικών θεάτρων, από το Teatro Stabile του Τορίνου το 1989, στο Teatro di Roma το 1994 και, τέλος, στο Piccolo Teatro του Μιλάνου από το 1999, όπου και παρουσιάζεται η τελευταία του σκηνοθεσία, το πρώτο μέρος της Τριλογίας Λίμαν, ένα έργο που βασίζεται στην ιστορία της οικογένειας που βρίσκεται πίσω από την Lehman Brothers.
