Ο Ρόζενκραντζ και ο Γκίλντενστερν, δύο δευτερεύοντες ρόλοι αυλικών στον μυθικό Άμλετ του Σαίξπηρ, γίνονται πρωταγωνιστές στο ευφυές έργο του Τομ Στόπαρντ, όπου μέσα από τον παραληρηματικό τους λόγο και τη μόνιμη σύγχυσή τους προσπαθούν να εξηγήσουν τις δολοπλοκίες, τις ίντριγκες και τις δολοφονίες του σαιξπηρικού έπους.
Στο έργο "Ο Ρόζενκραντζ και ο Γκίλντενστερν είναι νεκροί" οι κομπάρσοι παίρνουν εκδίκηση και γίνονται πρωταγωνιστές, αναδεικνύοντας ένα σπινθηροβόλο πνεύμα, εφευρετικότητα, βιτριολικό χιούμορ και διαλόγους βιρτουόζων.
Αν και έχουν περάσει σχεδόν πενήντα χρόνια από τη συγγραφή του, στην παράσταση που ανεβαίνει στο Θέατρο Επί Κολωνώ, η συγγραφική διάνοια του Τομ Στόπαρντ συναντά τη θεατρική αντίληψη και ματιά του Δημήτρη Μυλωνά που κανάκεψε το έργο και ανέδειξε τους χυμούς του, επιλέγοντας κατ' αρχάς έναν θίασο αξιώσεων και δυνατών πρωταγωνιστών: ιδανικοί Γκιλ και Ροζ οι Γεράσιμος Γεννατάς και Γιώργος Παπαπαύλου, σπαρταριστός θεατρώνης ο Θοδωρής Σκυφτούλης, ευχάριστες εκπλήξεις η Άννα Ελεφάντη και ο Σπύρος Χατζηαγγελάκης.
Ο Άμλετ ξαναγράφεται αλλιώς και τα πάθη του νεαρού και διάσημου πρίγκιπα εξιστορούνται μέσα από τη λοξή ματιά δύο αδέξιων κομπάρσων.
Οι δυο τους, όταν συναντούν έναν περιοδεύοντα θίασο, οδηγούνται μέσα από το παιχνίδι στη χαρά της γνώσης. Σε αυτόν τον θίασο ενσαρκώνεται όλη η δύναμη του θεάτρου, ένα παιχνίδι άλλοτε αθώο και αστείο, άλλοτε σκοτεινό και θανατηφόρο, που συμπυκνώνει εμπειρίες και νοήματα και παρασέρνει μέσα από το παίξιμο του Άμλετ τους δύο ήρωες στην πραγματική ζωή. Όπως λέει άλλωστε και ο Παίκτης - Θεατρώνης: "Θα επιστρέψουμε στην αρχή του θεάτρου, στον αυτοσχεδιασμό"!
Κανείς δεν γλιτώνει από τη σαρκαστική σχολιογραφία του Μυλωνά, ούτε οι μεγαλορρήμονες ηθοποιοί, ούτε οι υπερβάλλοντες σκηνοθέτες.
Ρυθμοί καταιγιστικοί, παραληρηματική γλώσσα και ερεθιστικοί διάλογοι, καθιστούν απολαυστική αυτήν την ανελέητη παρωδία για τις καταπιεσμένες επιθυμίες των «δεύτερων» που θέλουν να πάρουν για λίγο κεφάλι από τους «πρώτους».
Μάνια Ζούση
