Πέθανε το Σάββατο σε ηλικία 71 ετών ο Jack Bruce, αναμφίβολα ένας από τους σημαντικότερους μουσικούς της κλασικής περιόδου του rock. Ο John Symon Asher Bruce -όπως ήταν το πλήρες όνομά του- γεννήθηκε στο Λανκανσάιρ της Σκωτίας στις 14 Μαΐου 1943 και ήταν από τους λίγους μουσικούς της γενεάς του που είχαν σπουδάσει το αντικείμενό τους. Άρχισε να κάνει μαθήματα βιολοντσέλου σε πολύ μικρή ηλικία και αποδείχθηκε τόσο καλός, ώστε κέρδισε μια υποτροφία για να συνεχίσει τις σπουδές του στη Βασιλική Ακαδημία Μουσικής και Δραματικής Τέχνης της Σκωτίας. Καθώς, όμως, ήταν από φτωχή οικογένεια είχε αρχίσει ήδη να εργάζεται ως μουσικός, πιο συγκεκριμένα παίζοντας κοντραμπάσο σε μιαν ορχήστρα jazz και επειδή η τελευταία τότε εθεωρείτο στην Αγγλία «μη υπολήψιμο» μουσικό είδος οι καθηγητές του τον υποχρέωσαν ή να σταματήσει να παίζει ή να εγκαταλείψει την Ακαδημία. Επέλεξε το δεύτερο και έτσι ο νεαρός τσελίστας μετατράπηκε οριστικά σε μπασίστα, ενώ αυτή ήταν και η αρχή της αγάπης του για τη jazz, είναι χαρακτηριστικό ότι, αν και καταξιώθηκε χάρη στο rock, ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό jazz μουσικό.
Στην αρχή της διαδρομής του ο Jack Bruce συνεργάστηκε με πολλούς μουσικούς και πέρασε από πολλά συγκροτήματα της Βρετανίας, ανάμεσα στα άλλα και εκείνα του «παππού» και του «πατέρα» του αγγλικού blues -αντίστοιχα του Alexis Korner και του John Mayall- τα οποία χρησίμευσαν ως «θερμοκοιτίδα» ενός πολύ μεγάλου αριθμού σπουδαίων μουσικών της βρετανικής σκηνής της δεκαετίας του '60. Στο πρώτο από αυτά γνώρισε τον ντράμερ Ginger Baker (με τον οποίο στην αρχή αλληλοαντιπαθήθηκαν σφόδρα!) και στο δεύτερο τον κιθαρίστα Eric Clapton, ενώ παράλληλα αφενός πέρασε από το ακουστικό στο ηλεκτρικό μπάσο και αφετέρου άρχισε επίσης να τραγουδά (όπως επίσης να παίζει και πιάνο αλλά και φυσαρμόνικα). Ήταν πανέτοιμος λοιπόν για να σχηματίσει μαζί με τους Clapton και Baker το 1996 τους Cream, το αρχετυπικό power -ή πιο απλά hard rock- τρίο που στη σύντομη πορεία του (διαλύθηκαν μόλις δύο χρόνια αργότερα) έγινε το «εισιτήριο» του για τη διεθνή πλέον αναγνώριση.
Παρά το πρόβλημα που είχε -όπως και τόσοι άλλοι σύγχρονοι ομότεχνοί του- με τα ναρκωτικά, το οποίο μάλιστα σχεδόν οδήγησε στην οικονομική καταστροφή του, στη συνέχεια ο Jack Bruce έκανε πολλές λαμπρές συνεργασίες και είχε αρκετές θαυμάσιες προσωπικές μουσικές στιγμές παραμένοντας ενεργός σχεδόν μέχρι και τον θάνατό του από ηπατίτιδα. Αντί άλλου επικήδειου πιστεύουμε ότι αρκούν τα λόγια του επίσης μπασίστα Roger Waters: «Ήταν ο πιο προικισμένος μουσικά μπασίστας που υπήρξε ποτέ»...
ΘΑΝΟΣ ΜΑΝΤΖΑΝΑΣ
