"Να μένω έξω, στ' ανοιχτά"... Με αυτόν τον στίχο του Κάρολου Κουν για οδηγό, το Θέατρο Τέχνης επιδιώκει να μπει σε μια καινούργια εποχή, μετά την αλλαγή στην καλλιτεχνική του διεύθυνση. Μια εποχή που θα χαρακτηρίζει η "συνάντηση με τους ανθρώπους, η αναζήτηση του καινούργιου, ο μη εφησυχασμός", όπως σημείωσε η νέα του διευθύντρια Μαριάννα Κάλμπαρη, ανακοινώνοντας χθες το μεσημέρι, από τη σκηνή της οδού Φρυνίχου, ένα εντυπωσιακό σε μέγεθος ρεπερτόριο για τη φετινή χρονιά. Μια χρονιά επετειακή, καθώς κατά τη διάρκειά της συμπληρώνονται 60 χρόνια ζωής για το ιστορικό Υπόγειο και 30 για το θέατρο της οδού Φρυνίχου.
"Γιορτή για το Θέατρο Τέχνης" χαρακτήρισε τη χθεσινή μέρα ο απερχόμενος διευθυντής του Διαγόρας Χρονόπουλος, που εμφανώς συγκινημένος μίλησε για το δέος με το οποίο πριν από δέκα χρόνια ανέλαβε αυτή τη θέση. "Προσπάθησα να κρατήσω ισορροπία ανάμεσα στις καλλιτεχνικές απαιτήσεις και τις οικονομικές δεσμεύσεις", είπε, τονίζοντας πως ανέλαβε χρέος 630.000 ευρώ και αφήνει πλεόνασμα. "Πιστεύω στη Μαριάννα, αν αφεθεί ανεπηρέαστη, θα πάει το θέατρο μπροστά, θα είναι άξια διάδοχος του Κουν", κατέληξε.
Μιλώντας για "συνεργασίες συλλογικότητας", η νέα καλλιτεχνική διευθύντρια του θεάτρου παρουσίασε το πρόγραμμα της χρονιάς, το οποίο διαρθρώνεται σε 4 θεματικές περιόδους, περιλαμβάνει για πρώτη φορά παραστάσεις χορού και μουσικού θεάτρου και συγκεντρώνει πολλούς καταξιωμένους νέους, αλλά και παλαιότερους σκηνοθέτες και ηθοποιούς, σε παραστάσεις που συχνά συνδιαλέγονται με την πραγματικότητα της κρίσης ή ξαναδιαβάζουν την πορεία του Θεάτρου Τέχνης όλα αυτά τα χρόνια.
Ο Οκτώβριος θα αποδειχθεί μήνας "προετοιμασίας", καθώς, υπό το γενικό θέμα "6 χρόνια κρίση, 60 χρόνια Υπόγειο", θα παιχτούν τα έργα Αλμανάκ (Μ. Κάλμπαρη) και Ασκήσεις για γερά γόνατα (Α. Φλουράκη), που παίχτηκαν πέρσι, και το "τερατώδες εγχείρημα" δραματοποίησης της ιστορίας του χώρου από τον Κ. Καπελώνη, με τίτλο Υπόγειο στο φως. Στη Φρυνίχου, παράλληλα, θα μετακομίσουν, από το Εθνικό Θέατρο, τα πετυχημένα "Αναλόγια" της Σ. Παπαθανασίου, ενώ θα παρουσιάσουν δουλειές τους οι ομάδες χορού "Κι όμΩς κινείται», Corporis Miracula, Griffon, καθώς και οι Όπερες των ζητιάνων, με το "λαϊκίστικο ορατόριο" Νέα Ελλάδα.
Κλασικά κείμενα σε σύγχρονες διασκευές θα παρουσιάζονται το επόμενο τρίμηνο στο Υπόγειο (Με τα δόντια του Θόρντον Γουάιλντερ από τον Γ. Μόσχο και Αλεξάνδρεια, βασισμένο στο Κουαρτέτο του Ντάρελ, από την ομάδα Elephas tiliensis), ενώ στη Φρυνίχου οι Blitz επανέρχονται στον Βάνια, δέκα χρόνια μετά, η νεοσύστατη ομάδα Προτσές στο Θηρίο στη ζούγκλα του Χ. Τζέιμς, σε σκηνοθεσία Μ. Μαγγανάρη, ενώ το πρόγραμμα συμπληρώνουν μουσικές εκδηλώσεις.
Η δεύτερη περίοδος αφιερώνεται σε ποιητικά κείμενα σε "άγρια εποχή", με την Ανταλλαγή του Κλωντέλ (σκην. Ν. Μαστοράκης) και Η Λίλα λέει του Σιμώ (σκην. Μ. Κάλμπαρη) στο Υπόγειο, που συμπληρώνει μια βραδιά αφιερωμένη στο κλασικό γαλλικό θέατρο (16/2), σε συνεργασία με το Γαλλικό Ινστιτούτο. Στη Φρυνίχου, ο Γιάννος Περλέγκας στην πρώτη του σκηνοθεσία παρουσιάζει τον Ιμμάνουελ Καντ του Τόμας Μπέρνχαρντ (με τον Μ. Παπαδημητρίου στον ομώνυμο ρόλο), καθώς και μια παράσταση της Λ. Κιτσοπούλου.
Τέλος, στην τρίτη περίοδο, με θέμα "Κλασικές ιστορίες, σκοτεινοί κύκλοι", η Άντζελα Μπρούσκου σκηνοθετεί το Τρελό αίμα του Π. Πρεβελάκη και η Ν. Τριανταφύλλη τους Αδελφούς Καραμάζοφ στο Υπόγειο, ενώ στη Φρυνίχου ο Έκτορας Λυγίζος τους Πέρσες και ο Άρης Μπινιάρης Το '21 και η αλήθεια του Σκαρίμπα. Επίσης, από φέτος, το Θέατρο Τέχνης συνεργάζεται σε ερευνητικά και εκπαιδευτικά προγράμματα με τα Τμήματα Θεατρικών Σπουδών του ΕΚΠΑ και του ΑΠΘ (για τα 80 χρόνια της Λαϊκής Σκηνής). Αξίζει να σημειωθεί ότι σχεδόν καμία από τις παραστάσεις αυτές δεν αποτελεί παραγωγή του Θεάτρου, το οποίο, με πνεύμα ισοτιμίας και διάθεση συλλογικότητας, παρέχει στέγη και υποδομές στις παραγωγές που θα φιλοξενήσει.
Εντυπωσιακό σε εύρος το νέο πρόγραμμα, καταδεικνύει τη φιλοδοξία του Θεάτρου Τέχνης υπό τη νέα του διεύθυνση να αποτελέσει έναν πόλο κύρους στο νέο θεατρικό τοπίο της Αθήνας. Για να το πετύχει επέλεξε να στηριχτεί στην "κατεστημένη πρωτοπορία", χαλιναγωγώντας το άνοιγμά του με τα συντηρητικά αντανακλαστικά που διαμόρφωσε παλεύοντας να επιβιώσει. Αν αυτές οι επιλογές θα του επιτρέψουν να αποτελέσει έναν διακριτό πόλο, είναι ερώτημα που μένει να απαντηθεί...
