Μια από τις προγραμματικές παραμέτρους, στις οποίες απέβλεψε ο απελθών καλλιτεχνικός διευθυντής της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών κ. Β. Χριστόπουλος, ήταν και η παρουσίαση συμφωνικών κύκλων από την Ορχήστρα. Από αυτούς πραγματοποιήθηκαν οι δύο πλέον προβλέψιμοι, με βάση την προϊστορία ορχήστρας και κοινού, εκείνος των 9 συμφωνιών του Μπετόβεν και ο άλλος των 4 του Johannes Brahms. Για την εναρκτήρια εκδήλωση του δεύτερου [αίθουσα «Χρήστος Δ. Λαμπράκης» («Φίλων της Μουσικής») Μεγάρου Μουσικής Αθηνών, Παρασκευή 4/04/2014, με πρόβλεψη απογευματινής επανάληψής της την αμέσως επομένη ημέρα, στο ανακαινισμένο Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς] η ΚΟΑ παραχώρησε το πόντιουμ της μουσικής διεύθυνσης σε έναν ενδιαφέροντα αρχιμουσικό, αν και μετρίως γνωστό στη «Δύση» (για ό,τι είναι δυνατόν ο όρος να σημαίνει στην μετά 1989 εποχή). Ο λόγος για τον Nikolai Alexeev, με παρελθόν εμφανίσεων στην Ελλάδα, που μας επισκέφθηκε ως συνεχιστής της λεγόμενης «σοβιετικής - ρωσικής» σχολής διεύθυνσης ορχήστρας, παράδοση την οποία, μετά από θητείες ως πρώτος αρχιμουσικός στη Φιλαρμονική του Ζάγκρεμπ και στην Εθνική Συμφωνική Ορχήστρα της Εσθονίας, ο μαέστρος υπηρετεί πλέον ως μόνιμος αρχιμουσικός της ιστορικής Φιλαρμονικής Ορχήστρας της Αγίας Πετρούπολης, και μάλιστα στην άμεση διαδοχή του Μάρις Γιάνσονς.
Το πρόγραμμα της συναυλίας εγκαινίασε η λεγόμενη «Ακαδημαϊκή» εισαγωγή (Akademische Festouvertüre), σε ντο ελάσσονα έργ. 80 (1880), η μία από τις δύο εισαγωγές του Μπραμς, έργο παρεμπιπτόντως του οποίου τον κοινό προγραμματισμό με την «Τραγική» αδελφή της αξιολόγησε προσφάτως ο υπερ85ετής Χέρμπερτ Μπλόμστετ ως τόσο σημαντικό, ώστε να δομήσει μια ολόκληρη συναυλία γύρω τους. Αν και η Ορχήστρα άργησε κάπως να ισορροπήσει τον βηματισμό της υπό τη διεύθυνση του προσκεκλημένου της (καθυστέρησε και η τιθάσευση των αεί πρόθυμων χάλκινων), το εναρκτήριο μέρος της εισαγωγής αναδύθηκε μέσα από την αχλύ ενός πραγματικού Νίμπελχάιμ, μορφοποιήθηκε το αργότερο κατά την ανάκρουση του σπουδαστικού ύμνου και κλιμακώθηκε με βορβορώδη σλαβικό λυρισμό σε μια διθυραμβική αποθέωση.
Πολύ ευκρινέστερα αποκαλύφθηκαν, ωστόσο, οι αρετές της διεύθυνσης του Ρώσου στο ορχηστρικό «κύκνειο άσμα» του Μπραμς (1887), το οικείο ως «διπλό» κοντσέρτο, για βιολί βιολοντσέλο και ορχήστρα σε λα ελάσσονα, έργ. 102, για τις ανάγκες του οποίου επιστρατεύθηκαν δύο ενδιαφέροντες δεξιοτέχνες, ένας παλαιότερος γνώριμος των Αθηναίων, ο Φινλανδός τσελίστας Marti Roussi, και ο πολύ νεώτερός του (γεν. 1985) Ελληνοϊάπων βιολονίστας Νώε Ινούι, απόφοιτος του Ωδείου των Παρισίων, μαθητής του διεθνούς φήμης Γερμανού Ουλφ Χαίλσερ και ήδη τροπαιοφόρος διαφόρων διεθνών διαγωνισμών. Με αφετηρία την εξαιρετική δουλειά του στα έγχορδα, ο Αλεξέγιεφ παρακολούθησε προσεκτικά τους σολίστ του εγκαθιδρύοντας την τυπική για τον συνθέτη ατμόσφαιρα φθινοπωρινού ρομαντισμού. Χαρακτηριστικά το κεντρικό αντάντε δρομολογήθηκε χωρίς εμφανή ποιητική έξαρση, φυλάγοντας όχι μόνον αποθέματα για τη λυρική κορύφωση της κίνησης, αλλά και συντηρώντας την ατμόσφαιρα αυτή και κατά τη μετάβαση στο καταληκτικό μέρος, τουλάχιστον μέχρι την πρώτη λυτρωτική δήλωση των «tutti». Σε όλο το Κοντσέρτο, πάντως, η μουσική πρωτοβουλία παρέμεινε στον έμπειρο Ρούσι, με τον Ινούι να περιορίζεται σε μουσική μεν αλλά μάλλον υποτονική παρουσία.
Μαιτρ της μακράς πνοής, ο Αλεξέγιεφ μάς χάρισε, μετά το διάλειμμα, την 1η συμφωνία (σε ντο ελάσσονα, έργ. 68, α' παρουσίαση 1876) που προσδοκούσαμε και θα συντηρήσουμε οπωσδήποτε στη μνήμη μας για τον γαλβανισμένο από τον ίδιο ρωμαλέο και ομοιογενή ήχο του σχηματισμού, τα στωϊκά και εύλογα τέμπι, τον σταθερό παλμό ροής κεντροευρωπαϊκού ποταμού (ή μήπως ήταν του Νέβα;), για μιαν αφήγηση δραματική αλλά όχι στομφώδη, για τις εκφραστικές χρώσεις στα ξύλινα και μιαν αδήριτη προώθηση του συμφωνικού σεναρίου. Όχι μόνο στα εκτεταμένα 1ο και 4ο μέρος, αλλά και στις κεντρικές κινήσεις, θαυμάσαμε την εγρήγορση της δυναμικής, την ανεπαίσθητη ευπλασία του αγωγικού ειρμού, τη χέρι - χέρι ανάδειξη δράματος και φωτοσκίασης, τη διεισδυτικότητα της μπαγκέτας και την ανταπόκριση των μουσικών (πρβλ. αντί άλλων τον «sostenuto» διάλογο των αδόντων εγχόρδων με το ευαίσθητο όμποε του Δημήτρη Βάμβα στο αργό μέρος της συμφωνίας). Μια βραδιά πλήθουσα σε ανεπιτήδευτη μουσική απόλαυση ουσίας...
