Ο Bob Dylan τη Δευτέρα το βράδυ στον συναυλιακό χώρο της Μαλακάσας ήταν και έκανε ακριβώς ό,τι δεν θα περίμενε κανείς από αυτόν... Με την εξαίρεση ενός μόνον τραγουδιού, αντί για όρθιος και με την κιθάρα -σήμα κατατεθέν του, έπαιξε καθισμένος μπροστά στο πιάνο του, τραγουδώντας και ενίοτε φυσώντας τη φυσαρμόνικά του. Ήταν απολύτως ανέκφραστος και ουσιαστικά δεν απεύθυνε καν τον λόγο στο κοινό. Έπαιξε πολύ λίγα από τα κλασικά και πασίγνωστα τραγούδια του προτιμώντας να επικεντρωθεί σε εκείνα της τελευταίας περίπου δεκαετίας του έργου του, που στην πλειοψηφία τους επιστρέφουν στις απώτατες μουσικές του ρίζες, το rhythm 'n' blues και το πρώιμο rock 'n' roll.
Το πενταμελές γκρουπ του ήταν βέβαια εξαιρετικό και όση επαφή δεν είχε με τον κόσμο την είχε μάλλον με τους μουσικούς του, ενθαρρύνοντάς τους να προχωρούν σε μεγάλα αυτοσχεδιαστικά μέρη και επιτρέποντάς τους να αναδείξουν πολλά ενορχηστρωτικά jazz στοιχεία, ειδικά η σχέση του -άλλοτε ηλεκτρικού και άλλοτε ακουστικού- μπάσου με τα ντραμς. Τέλος, ήταν απλώς επαγγελματίας, παίζοντας ελάχιστα περισσότερο από τη μιάμιση ώρα που προβλέπουν τα συμβόλαια πριν ολοκληρώσει με ένα και μόνο κομμάτι στο encore, το «All Along The Watchtower».
Ο κόσμος ήταν λίγος, μην γεμίζοντας καν τον χώρο μπροστά στη μικρή σκηνή του «Terravibe» και με τους κατόχους προσκλήσεων σχεδόν να συναγωνίζονται εκείνους των εισιτηρίων, ενώ ακόμα λιγότεροι ήταν βέβαια οι εκπρόσωποι νεότερων ηλικιών. Κάπου εδώ υπάρχει ένα δίδαγμα περί ημεδαπών και αλλοδαπών «ιερών τεράτων». Καθώς οι καιροί και τα κελεύσματά τους έχουν αλλάξει και συνεχίζουν να το κάνουν με ραγδαίο ρυθμό, ελπίζουμε να το πάρουν κάποτε όλοι οι εμπλεκόμενοι όχι μόνο με τις συναυλίες και τη μουσική, αλλά συνολικά με τον πολιτισμό. Το γεγονός αυτό βέβαια δεν εξέπληξε και ουδόλως ενόχλησε τον ίδιο τον Bob Dylan, αποδεικνύοντας έτσι, για μιαν ακόμα φορά, το τεράστιο λάθος όσων τον θεωρούσαν έναν λαϊκό «τροβαδούρο με κιθάρα», ενώ ανέκαθεν ήταν και παραμένει ένας rock διανοούμενος. Με την ίδια έμφαση και στις δύο λέξεις του χαρακτηρισμού...
