Πέθανε την Τετάρτη από φυσικά αίτια στο Νιου Ροσέλ της Νέας Υόρκης ο Horace Silver, ένας από τους σημαντικότερους μουσικούς της jazz. Γεννήθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου 1928 (σε λιγότερο από τρεις μήνες δηλαδή θα γινόταν ογδόντα έξι ετών) στο Νόργουολκ του Κονέκτικατ από πατέρα πορτογαλικής καταγωγής, πράγμα που πιθανότατα αιτιολογεί και το «λατινογενές», ρωμαϊκό, μα και σαιξπηρικό μικρό του όνομα -Οράτιος- και από πολύ μικρός έδειξε την κλίση του στη μουσική και συγκεκριμένα το ταλέντο του στο πιάνο. Είχε ήδη αρχίσει να ασχολείται με την jazz και να παίζει με ονόματά της που επισκέπτονταν την πόλη του, αλλά μπήκε δυναμικά στη σκηνή την δεκαετία του '50, όταν -όπως και τόσοι άλλοι- μετοίκησε στη μητρόπολη του ιδιώματος, τη Νέα Υόρκη, και έγινε πλέον επαγγελματίας μουσικός.
Όπως και οι άλλοι δύο μεγάλοι σύγχρονοί του πιανίστες, οι Bud Powell και Thelonious Monk, o Horace Silver εκπροσώπησε λαμπρά το κυρίαρχο στιλ της jazz στη δεκαετία του '50, το hard bop. Ιδιαίτερα προικισμένος εκτελεστής, εξαιρετικά μελωδικός και συνάμα δυναμικός, με ένα απολαυστικά ρυθμικό και στακάτο προσωπικό ύφος που πολύ γρήγορα έγινε αυτομάτως αναγνωρίσιμο, είχε πολύ καλό «άγγιγμα» (τουσέ) στα πλήκτρα, αλλά ήταν και χαρισματικός σε εκείνο που είναι και οφείλει να είναι το κυριότερο στοιχείο κάθε μουσικού της jazz, τον αυτοσχεδιασμό. Αυτοσχεδίαζε αυθόρμητα, με υποδειγματική άνεση και «ρευστότητα», αλλά πάντα αριστοτεχνικά, ήταν όμως και ικανότατος συνθέτης και ευρηματικός ενορχηστρωτής. Αυτό όμως που τον διέκρινε ήταν ότι εισήγαγε στην jazz στοιχεία μακρινά ή και ξένα ως προς την αφροαμερικανική της παράδοση, όπως ρυθμούς της Καραϊβικής, αλλά και gospel, δίπλα στις blues ρίζες του ιδιώματος.
O Horace Silver υπήρξε sideman (μέλος δηλαδή των σχημάτων) πολλών κορυφαίων μουσικών της jazz όπως οι Stan Getz, Coleman Hawkins, Lester Young και Miles Davis, σχημάτισε μαζί με τον ντράμερ Art Blakey τους σχεδόν θρυλικούς Jazz Messengers, αλλά βέβαια υπήρξε και ηγέτης δικών του συγκροτημάτων. Θα τον θυμόμαστε πάντα για το γλυκό και ταυτόχρονα διαβολεμένα funky παίξιμό του, αλλά ακόμα περισσότερο θα τον θυμούνται οι αναρίθμητοι νέοι πιανίστες της jazz, τους οποίους εξακολουθεί να επηρεάζει...
