Το «Όχι εγώ» του Μπέκετ στην Εναλλακτική Σκηνή της ΕΛΣ, σε σκηνοθεσία του Σάββα Στρούμπου και μουσική σύνθεση του Ζήση Ζέγκλια

Μήπως η λύση είναι η συμπερίληψη στην πραγματική ζωή, η ενημέρωση, η ευαισθητοποίηση στα σχολεία και στους χώρους εργασίας;

Η επιστροφή στους κινηματογράφους παρουσιάζει πλέον ένα ειδικό χαρακτηριστικό, που μας αναγκάζει να μιλάμε για νέα συμπεριφορά.

«Δεν πιστεύεις ότι μια γυναίκα ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη, γλίτωσε τον θάνατο και πήγε στη Νέα Υόρκη για να φτιάξει κινηματογράφους με ερωτικό ρεπερτόριο»

Η εντελώς ξεχωριστή δική του μουσική γραφή, ευτυχώς γεννήθηκε, ευτυχώς έζησε και ευτυχώς είναι αδύνατον πια να πεθάνει.

«Η Τέχνη λοιπόν έρχεται να σου θυμίσει το πόσο πλατιά είναι η έννοια της ομορφιάς της ζωής. Αυτό είναι αναγκαίο. Ποιος θα στο θυμίσει;»

Ένας από τους πιο αξιοπρεπείς και καλόγουστους δίσκους της ίδιας περιόδου ήταν το «Αγωνιστές της λευτεριάς» (1971) του συνθέτη Νίκου Μαμαγκάκη

Ίσως η πιο αξιοπρεπής απόπειρα ταινίας που συνδέεται με την Ελληνική Επανάσταση να ήταν το «Μπάιρον, η μπαλάντα ενός δαιμονισμένου», του Νίκου Κούνδουρου.

Τη μουσική πλευρά του τη γνωρίσαμε το 2020 με την κυκλοφορία του πρώτου δίσκου του «Το πιο δικό μου ψέμα»

Οι θεατρικές τους δραστηριότητες αναπτύσσονταν εκείνη την εποχή, στις Παραδουνάβιες Ηγεμονίες. Οι Έλληνες ηγεμόνες τους,  αγκάλιασαν και καλλιέργησαν το θέατρο