Ο τραγουδοποιός και ερμηνευτής Κρέων Κανακάρης γεννήθηκε στις Σέρρες, δραστηριοποιήθηκε αρχικά στη Θεσσαλονίκη και πλέον ζει και εργάζεται στην Αθήνα.
Ο τριαντατετράχρονος δημιουργός ήταν μέλος του ροκ συγκροτήματος Παράλληλο Πάρτι με το οποίο κυκλοφόρησε το 2017 το ομότιτλο album που το ακολούθησε το 2020 το EP «Πικαρέσκο» και πριν λίγο καιρό συνυπέγραψε το album της Νάντης Χατζηγεωργίου «Πότε Κλείνουν Οι Στοές».
Όμως στα τέλη του Απριλίου κυκλοφόρησε ψηφιακά η πρώτη ολοκληρωμένη εργασία του «Λίβελοι, Καντάδες, Ζωγραφιές Και Συναξάρια» από την εταιρεία Δίσκοι Δισκέξ του Σέργιου Βούδρη που είναι και ο παραγωγός του δίσκου.
Ο Κρέων Κανακάρης δηλώνει ότι τα δώδεκα τραγούδια του «Λίβελοι, Καντάδες, Ζωγραφιές Και Συναξάρια» συνεχίζουν την μακρόχρονη όχι μόνον ελληνική αλλά και ευρωπαϊκή και εντέλει διεθνή παράδοση των τρουβαδούρων. Αυτή θα μπορούσε να συνοψιστεί σε στίχο καυστικό, πολλές φορές σατιρικό, προσωπικό αλλά και κοινωνικό, συχνά και πολιτικό, απλές μελωδίες με συνήθως λιτή ενορχήστρωση και συνολική αισθητική και απέριττη αφηγηματική ερμηνεία.
Όπως λέει «οι μέχρι τώρα εργασίες μου κινούνταν υφολογικά σε ένα αρκετά μεγάλο εύρος, από το πειραματικό ροκ μέχρι το λαϊκό τραγούδι. Όμως το πνεύμα των τρουβαδούρων, περισσότερο ή λιγότερο φανερό, είναι σε όλες παρόν επειδή αποτελεί τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνομαι την διαδικασία της τραγουδοποιίας.
Αισθάνομαι τυχερός για όλους και όλες τους συνεργάτες/ιδες μου που με «ξεστραβώνουν» μουσικά γιατί φοβάμαι ότι αλλιώς όλα όσα κάνω θα ήταν ίδια μεταξύ τους (γέλια). Στην πορεία του χρόνου συγκεντρώθηκαν και αρκετές μπαλάντες που προήλθαν από τον ίδιο μουσικό κόσμο και έτσι προέκυψε ο νέος δίσκος».
Ο Κρέων Κανακάρης εξηγεί την αγάπη του για την σχολή των τρουβαδούρων λέγοντας ότι «με ελκύει από τεχνικής πλευρά ο μαγικός δεσμός μελωδίας και στίχου, η κρυφή τους «συνομιλία» και το πώς αλληλοϋποστηρίζονται. Γιατί οι τροβαδούροι και οι trobairitz, οι τρουβαδούρισσες θα λέγαμε ίσως στα ελληνικά, πολύ συχνά αρνούνται να ακολουθήσουν τους αυστηρούς περιορισμούς της φόρμας αν και τους κατέχουν επαρκώς.
Έτσι προκύπτει ένας στίχος με περισσότερες συλλαβές, μια εμβόλιμη μελωδία, κουπλέ και άλλα κουπλέ χωρίς ρεφρέν και όλα αυτά υπηρετώντας την αφήγηση. Επίσης τα τραγούδια τους δεν έχουν όρια από άποψη θεματολογίας, όλα μπορούν να τραγουδηθούν, από τα πιο ποταπά ως τα πιο «υψηλά», η ελευθεροστομία είναι μόνιμο και δομικό στοιχείο. Θα έλεγες ότι αποζητούν τόσο την αγάπη όσο και το ανάθεμα των ανθρώπων…».
Ποιες είναι οι πολλές και αρκετά ποικίλες επιρροές του; «Για πολύ καιρό «διάβαζα» τον κόσμο μέσα από τα τραγούδια. Η γενιά των Αγώνων Τραγουδιού της Κέρκυρας του Μάνου Χατζιδάκι - Βασίλης Νικολαΐδης, Γιώργος Μακρής, Χάνομαι Γιατί Ρεμβάζω - σίγουρα με επηρέασε αρκετά και έμαθα πολλά από αυτήν. Όπως και οι Χειμερινοί Κολυμβητές και φυσικά ο ιδρυτής και θεμελιωτής όλης αυτής της σχολής, ο Διονύσης Σαββόπουλος.
Προσωπικά θα προσέθετα και τον Γιώργο Κατσαρό/Θεολογίτη. Εκτός Ελλάδας από τις ΗΠΑ θα αναφέρω κυρίως τους Bob Dylan και Phil Ochs και την Joan Baez, την Χιλιανή Violeta Parra, τον Γερμανό Wolf Biermann στην πρώτη περίοδο του και τον σπουδαίο Georges Brassens από την Γαλλία. Όταν δεν μπορώ να γράψω τίποτα μεταφράζω τα τραγούδια τους στα ελληνικά και νιώθω σαν να κρυφοκοιτάζω την δουλειά ενός μεγάλου μάστορα».
Τα τραγούδια χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερα λιτή ενορχήστρωση και συνολική αισθητική. «Όλα τα τραγούδια του δίσκου γράφτηκαν στην κιθάρα και η λιτή ενορχήστρωση τους πιστεύω ότι κάνει πιο άμεση την απεύθυνση τους. Πολλές φορές δημιουργείται η εντύπωση ότι υπάρχει μόνο η κιθάρα μου χωρίς να συμβαίνει αυτό.
Το οφείλω στο ταλέντο και τις μεγάλες δυνατότητες των μουσικών, του κιθαρίστα Κώστα Στεργίου, του πιανίστα Μίλτου Κουτρούμπα, της φλαουτίστριας Σοφίας Αλαμανή Ναθαναηλίδου, του μπασίστα Λάμπρου Παπανικολάου και του βιολονίστα Γιώργου Χατζηγεωργίου ενώ συνέβαλλε και ο παραγωγός του δίσκου Σέργιος Βούδρης στα keyboards. Αυτή η λιτή αίσθηση με χαροποιεί γιατί επιτρέπει στην ουσία των τραγουδιών να επικοινωνηθεί πιο εύκολα».
Ο Κρέων Κανακάρης υπογραμμίζει την συμβολή του Σέργιου Βούδρη στο τελικό αποτέλεσμα. «Ο Σέργιος Βούδρης πρότεινε τον αναλογικό ήχο, τόσο η ηχογράφηση όσο και η μίξη έγιναν σε μαγνητόφωνο μπομπίνας. Αυτό μας περιόρισε και ταυτόχρονα μας απελευθέρωσε καθώς δεν υπήρχε η δυνατότητα να επαναλάβουμε κάθε μέρος που παίζαμε. Πάντως όποιος/α ψάχνει τον ψηφιακό και αψεγάδιαστο ήχο ας προσπεράσει. Θαυμάζω την δουλειά του Σέργιου Βούδρη και τον ευγνωμονώ για το ότι δημιούργησε τις ιδανικές προϋποθέσεις για να ειπωθούν οι ιστορίες του δίσκου».
Η θεματολογία του «Λίβελοι, Καντάδες, Ζωγραφιές Και Συναξάρια» είναι, είτε σε πρώτο είτε σε δεύτερο επίπεδο, πολιτική. Μπορεί όμως η πολιτική δημιουργία να έχει μια πρακτική επίδραση στο κοινό, έστω να κάνει τον κόσμο λίγο καλύτερο; «Σε μερικά τραγούδια όπως «Τα Άπαντα του Ελύτη», «Η Χαρούμενη Επιστήμη», «Οι Στρατιώτες» και «Του Γιώργη Ζάρκου» το πολιτικό στοιχείο διατυπώνεται λίγο - πολύ ευθέως.
Άλλα, όπως «Για Τα ΜΑΤ» και «Για Το Παγκόσμιο Κύπελλο», υιοθετούν εν μέρει, ειρωνικά προφανώς, την οπτική αυτού που θέλει «να στείλουν ΜΑΤ» και δηλώνει ότι «απλά βλέπουμε μπάλα». Βέβαια, είτε έτσι είτε αλλιώς, σε μια συγκεκριμένη κοσμοθεωρία/αφήγηση παραπέμπουν, άρα μήπως να τα πούμε στρατευμένα; Δεν ξέρω, θα ρωτήσω μόνο, υπάρχει άραγε, «αστράτευτη» τέχνη; Ακόμη και το πιο δήθεν «αθώο», ουσιαστικά αποβλακωτικό τραγουδάκι δεν επιτελεί μια συγκεκριμένη λειτουργία; Τέλος πάντων, αφηγήσεις έχουμε πολλές, μάχιμες κοινότητες αφηγητών/ριών χρειαζόμαστε για να αλλάξει κάτι. Ισως και απλά μάχιμες κοινότητες…».
Τέτοιες κοινότητες μπορούν να διαμορφωθούν και από ακροατήρια που δεν αποτελούνται από παθητικούς αλλά συνειδητούς και ενεργούς δέκτες.
