Ο συνθέτης, πιανίστας και κιθαρίστας Ορέστης Ντάντος είναι ένας μουσικός που -περισσότερο ίσως από οτιδήποτε άλλο- του αρέσει να... αυτοανατρέπεται. Από το 2009 έχει κυκλοφορήσει έξι δίσκους που μόνο κοινό χαρακτηριστικό τους είναι ότι κανένας δεν μοιάζει με τον προηγούμενο και τον επόμενο. Τραγούδια που συνήθως, αλλά όχι πάντα, ερμηνεύει ο ίδιος, ενίοτε όμως και οργανικές συνθέσεις, άλλοτε λιτά ή και σχεδόν μινιμαλιστικά και άλλοτε με πλούσιες ενορχηστρώσεις, ποικίλη στιχουργική θεματολογία και ένα μεγάλο εύρος ιδιωμάτων, από νεοκλασικές έως σχεδόν πρωτοποριακές πιανιστικές φόρμες μέχρι το rock και το λόγιο τραγούδι, συναπαρτίζουν τον εμπνευσμένο και ανήσυχο μουσικό κόσμο του.
Στην έβδομη δισκογραφική εργασία του «Χέρια στον Θεό» που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό καταθέτει μια πρόταση για σύγχρονα λαϊκά τραγούδια, την πλειονότητα των οποίων ερμηνεύουν αυτή τη φορά οι Μαριάνα Κατσιμίχα, Ιουλία Καραπατάκη, Νεφέλη Φασούλη, Δημήτρης Μπάκουλης και Βασίλης Προδρόμου, ενώ κρατάει μόνο τρία για τον εαυτό του. Τα διακρίνουν η καθαρότητα της φόρμας, οι αδρές μελωδικές γραμμές, θεματολογία που ασχολείται τόσο με τη φωτεινή όσο και με τη σκοτεινή πλευρά του έρωτα, και όσο ακριβώς είναι αναγκαίο συναισθηματικά φορτισμένες ερμηνείες. Ο Ορέστης Ντάντος μιλά για το τι είναι λαϊκό για εκείνον, καθώς και για το πού αρχίζει και πού τελειώνει το βιωματικό στοιχείο.
Οι δίσκοι σου ακολουθούσαν μια όλο και πιο σύγχρονη και ανανεωτική κατεύθυνση, με αποκορύφωμα θα έλεγα τον προηγούμενο, το «Μοναχοπαίδια». Πώς λοιπόν, 17 χρόνια μετά το ξεκίνημά σου, ο καινούργιος είναι σχεδόν αμιγώς λαϊκός;
Θεωρώ ότι ένα σύγχρονο λαϊκό τραγούδι μπορεί -εν δυνάμει- να είναι βαθιά ανανεωτικό. Η αλήθεια, βέβαια, είναι ότι δεν δίνω τόση σημασία στην «ταμπέλα» που μπορεί να μπει σε κάθε δίσκο. Περισσότερο θα έλεγα ότι σε κάθε album διασκεδάζω σαν μικρό παιδί που πιάνει και αφήνει το ένα παιχνίδι μετά το άλλο απλά για τη χαρά του παιχνιδιού.
Θα έλεγες ότι και οι στίχοι είναι πιο λαϊκοί, τόσο ως προς τη φόρμα όσο και ως προς το περιεχόμενο, πιο εξωστρεφείς και λιγότερο εσωτερικοί από άλλες φορές;
Ναι, προσπάθησα να παραμείνουν απλοί αλλά όχι απλοϊκοί, αυτή είναι και η ισορροπία που γενικά μου αρέσει.
Είναι επίσης η πρώτη φορά που ανέθεσες σε δύο ερμηνευτές και τρεις ερμηνεύτριες τα περισσότερα τραγούδια. Γιατί συνέβη αυτό;
Με ενδιέφερε στον συγκεκριμένο δίσκο να «προτείνω» νέες λαϊκές φωνές παράλληλα με ένα λαϊκό τραγούδι όπως το αντιλαμβάνομαι. Η επιλογή έγινε με δύο κριτήρια: να μου αρέσουν ως φωνές και να ταιριάζουν με το συγκεκριμένο υλικό.
Επιμένεις στη «χειροποίητη» προσέγγιση των δίσκων σου παίζοντας ο ίδιος πολλά όργανα, ενώ τόσο αυτά όσο και εκείνα που παίζουν οι υπόλοιποι μουσικοί είναι στην πλειονότητά τους ακουστικά. Γιατί έχει τόσο μεγάλη σημασία για εσένα αυτό και έχει κάποια άλλη έννοια -ή συμβολισμό- εκτός από την αισθητική;
Ο πυρήνας του κάθε τραγουδιού βρίσκεται στο όργανο στο οποίο το έγραψα. Δεν θέλω να χαθεί αυτή η πρώτη αίσθηση. Εκτός αυτού όμως, η «ανθρωπιά» του τραγουδιού βρίσκεται και στην «ανάσα» των μουσικών που το αγκαλιάζουν. Μια ωραία ερμηνεία ενός/μίας εκτελεστή/ριας είναι αναντικατάστατη.
Η στιχουργική θεματολογία σου προέρχεται κυρίως από προσωπικά βιώματα ή λειτουργείς καλύτερα σε ένα «μυθοπλαστικό» επίπεδο;
Δεν έχει μεγάλη διαφορά αν έχεις βιώσει αυτό για το οποίο μιλάς ή αν το είδες στον δρόμο, στην τηλεόραση ή οπουδήποτε αλλού. Το βασικό είναι να υπάρχει ειλικρινές συναίσθημα ως υπόβαθρο της δημιουργίας.
Ο έρωτας είναι η μόνη ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης;
Είναι ο άτιμος, αλλά όχι η μόνη. Όσο η ύπαρξη συνεχίζει να προκαλεί το ενδιαφέρον του δημιουργού, μπορεί να βρίσκει θέματα. Η απάθεια είναι ο μεγάλος εχθρός της δημιουργικότητας.
Στους προηγούμενους δίσκους σου υπήρχαν κάποια τραγούδια με κοινωνική και πολιτική θεματολογία ή έστω αναφορές. Πώς και απουσιάζουν τώρα, σε μια τόσο δύσκολη και φορτισμένη συγκυρία;
Όσο και αν με απασχολούν ως πολίτη τα τεράστια θέματα που «τρέχουν», δεν βρήκαν έκφραση σε αυτόν τον δίσκο. Ποτέ δεν αισθάνθηκα καμία υποχρέωση ως προς τα τραγούδι μου έτσι κι αλλιώς.
Και τα προσεχή σχέδιά σου, μετά την κυκλοφορία του δίσκου, αλλά και εκείνου της Μυρτούς Βασιλείου που τον υπογράφεις εξ ολοκλήρου;
Δοκιμάζουμε μαζί με τη Μυρτώ τη συνθήκη της μπουάτ για πρώτη φορά. Στις 22 και 29 Μαΐου θα είμαστε στην μπουάτ «Απανεμιά» και περιμένουμε όποιον και όποια θέλει να μας ακούσει με τα νέα τραγούδια μας.
Μια πρόσκληση που αξίζει να αποδεχθείτε...
